II SA/Kr 82/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2012 r. sprawy ze skargi D.D. i M.D. na postanowienie Wojewody z dnia 10 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania; skargę oddala Starosta K. postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r., na podstawie art. 149 § 3 , art. 145 § 1 pkt 4, 5 kpa, po rozpoznaniu wniosku D.D. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty K. z [...] marca 2011 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę Inwestorowi: [...] Sp. z o.o. w W. dla zamierzenia budowlanego pn.: "Stacja bazowa telefonii komórkowej [...] składającą się ze stalowej wieży kratowej o wysokości 54,45m, anten sektorowych, anten radioliniowych, urządzeń sterujących pracą anten oraz wewnętrzną linią zasilającą energii elektrycznej na działce nr [...] w miejsc .J. , gm. J.-P. ". W uzasadnieniu organ l instancji podał, że 16 czerwca 2011 r. D.D. złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ww. decyzją. Jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 kpa i art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Na uzasadnienie wniosku podniósł, że jako właściciel dz. nr [...] w J. nie został zawiadomiony o toczącym się postępowaniu w przedmiocie planowanej inwestycji. Wskazał, że przedmiotowa inwestycja stoi w sprzeczności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego podjętego uchwałą Rady Gminy J.-P. z 11 lutego 2008 roku ([...] m.in. w zakresie zachowania wymogu ww. planu, jakim jest minimalna odległość lokalizacji masztów telefonii komórkowej od istniejących lub projektowanych terenów zabudowy mieszkaniowej. Wskazał, że stacja bazowa stanowi poważny czynnik ryzyka dla zdrowia i narusza interesy właścicieli nieruchomości, ponieważ tracą one na wartości. Organ wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa wszczęcie postępowania wznowieńiowego może nastąpić tylko na wniosek pochodzący od strony, która bez własnej winy nie brała udziału w zakończonym postępowaniu administracyjnym. Pogląd ten znalazł potwierdzenie w nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego, która została wprowadzona ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez dodanie art. 61 a § 1 kpa, nakazującego w pierwszej kolejności sprawdzenie czy żądanie to pochodzi od strony. Ustalając obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a zatem krąg stron uczestniczących w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę, organ wziął pod uwagę uregulowania art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, analizując możliwe do wystąpienia ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości zlokalizowanych w otoczeniu stacji bazowej telefonii komórkowej, na podstawie przepisów wprowadzających związane z przedmiotowym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu tj. rozporządzenie Ministra Środowiska z 30. 11. 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, a także aktu prawa miejscowego tj. ww. planu miejscowego Gminy J.-P. w obszarze sołectwa J. , z 11 lutego 2008 r., który ustala możliwość zagospodarowania terenu w otoczeniu stacji bazowej. l tak na podstawie zapisów planu miejscowego planu ustalono obszar, na terenie którego możliwe jest wystąpienie ograniczeń w zagospodarowaniu terenów w sąsiedztwie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...], dla określenia którego organ wziął pod uwagę zasięg obszaru poła elektromagnetycznego o gęstość mocy większej lub równej 0,1 W/m2, zarówno w pionie jak i poziomie, zależny do lokalizacji stacji bazowej, a co za tym idzie rozmieszenia dobranych przez Inwestora anten sektorowych. Analizie poddano wiec działki zlokalizowane w sąsiedztwie stacji bazowej telefonii komórkowej, nad którym w przestrzeni występują obszary pół elektromagnetycznych o ponadnormatywnych wartościach, mogących w przyszłości wprowadzać ograniczenia w ich zagospodarowaniu. W tym celu organ sprawdził zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości J. m.in. dotyczące warunków kształtowania nowej zabudowy dla ww. działek. Zgodnie z załącznikiem graficznym do ww. uchwały, działka nr [...] jak i działki będące przedmiotem analizy tj. dz. nr [...] ,[...] [...] [...] [...] , zlokalizowane są w terenach oznaczonych symbolem "R" - tereny upraw polowych z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod uprawy polowe. Dla ww. obszaru wprowadzono zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych. Zgodnie z § 17 ust. 4 przywołanego powyżej miejscowego planu dopuszcza się możliwość remontu, rozbudowy, przebudowy istniejącej już zabudowy, natomiast w przypadku istniejącej zabudowy zagrodowej, dopuszcza się realizację nowych obiektów m.in. gospodarczych, koniecznych dla prowadzenia działalności rolniczej. W przedmiotowej sprawie nie występuje przypadek, o którym mowa w § 17 ust. 4 ww. planu, gdyż na ww. działkach, zlokalizowanych w terenach oznaczonych symbolem "R" zabudowa kubaturowa, o której mowa w ww. zapisie planu, nie występuje. Organ wskazał, że biorąc pod uwagę minimalną odległość liczoną od poziomu terenu do najniższego punktu występującego w przestrzeni obszaru pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych od dopuszczalnych, określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi - zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 30. 11. 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, wynoszącą w przedmiotowej sprawie ponad 40 m, obiekt ten nie wprowadza ograniczeń w możliwości zagospodarowania działek sąsiednich, wynikającej z ustaleń ww. miejscowego planu, gdyż nie będą występowały strefy, w których w przyszłości mogą pokrywać się miejsca możliwe do przebywania i zamieszkania ludzi z obszarami emitującymi ponadnormatywne poła elektromagnetyczne. Obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji w całości zamyka się w granicach działki nr [...] w J. , na której stacja jest zlokalizowana. Nadto organ wskazał, że zgodnie z § 6 ust. 9 miejscowego planu w terenie objętym planem w ramach przeznaczenia dopuszczalnego, dotyczącego możliwości realizacji sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej poza granicami [...] Parku Krajobrazowego [...] w terenach oznaczonych symbolem R i ZN dopuszczono realizację nowych masztów telefonii komórkowej wraz z obiektami kubaturowymi związanymi z ich funkcjonowaniem, pod warunkiem zachowania minimalnej odległości 150 m od istniejących lub projektowanych terenów zabudowy mieszkaniowej. Natomiast zgodnie z zasadami zagospodarowania terenów według stref polityki przestrzennej m.in. w zakresie telekomunikacji, określonymi w rozdziale III planu zagospodarowania ustalono m.in.: "sukcesywną rozbudowę sieci abonenckich w celu zaspokojenia potrzeb łączności wszystkich zainteresowanych poprzez rozbudowę sieci", a także "dalsze wspieranie rozwoju telefonii bezprzewodowej poprzez umożliwianie lokalizacji na terenie Gminy odpowiednich urządzeń (maszty przesyłowe, wzmacniacze, przekaźniki)". Organ przytoczył również art. 46 ust. 1 ustawy z 7. 05. 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Organ konkludował, że stacja bazowa telefonii komórkowej została zlokalizowana w sposób spełniający zarówno warunek usytuowania poza granicami [...] Parku Krajobrazowego [...] jak i warunek dotyczący zachowania minimalnej odległości od istniejących lub projektowanych terenów zabudowy mieszkaniowej. Wnioskodawca, wskazał, że biorąc pod uwagę budynki mieszkalne, zlokalizowane na działce nr [...] jak i nr [...] w J. , dla których wydał decyzje o pozwoleniu na budowę nr [...] kwietnia 2008r. i nr [...] z 13 grudnia 2007 r, należy stwierdzić, że został zachowany warunek usytuowania stacji bazowej telefonii komórkowej. Teren działki nr [...] w J. objęty dostarczonym załącznikiem graficznym do decyzji o warunkach zabudowy, całkowicie pokrywa się z linią rozgraniczającą tereny mieszkalnictwa zagrodowego i jednorodzinnego oznaczone symbolem "M" i tereny upraw polowych oznaczone symbolem "R", wyznaczoną ww. planie. Projekty budowlane, zatwierdzone ww. decyzjami potwierdzają lokalizację budynków naniesionych na mapie poinwentaryzacyjnej załączonej przez D.D. . Wreszcie organ poinformował, że w związku z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego możliwości zagospodarowania m.in. działki nr [...] w J. określa właśnie ww. plan, który wyznaczył granicę możliwości zabudowy mieszkaniowej dla ww. działek w terenie przeznaczonym na ten cel tj. ozn. symbolem "M". Na tej podstawie organ, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę dla stacji bazowej telefonii komórkowej, wziął pod uwagę nie tylko istniejące budynki mieszkalne, zlokalizowane w sąsiedztwie stacji bazowej telefonii komórkowej, ale również te naniesione na załączonej przez wnioskodawcę mapie poinwentaryzacyjnej, oraz także najbardziej niekorzystny warunek tj. odległość usytuowania stacji bazowej telefonii komórkowej względem najbliżej usytuowanego punktu linii rozgraniczającej tereny mieszkalnictwa zagrodowego i jednorodzinnego - "M" z terenami upraw polowych - "R". Faktyczna odległość lokalizacji masztu na działce nr [...] od najbliżej zlokalizowanych terenów zabudowy mieszkaniowej wynosi 154,75m. Powyższa odległość potwierdza zachowanie minimalnej odległości od masztu telefonii komórkowej do projektowanych terenów zabudowy mieszkaniowej tj. 150 m. Wskazał również, że na załączonej mapie syt.-wys., na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu, naniesiony budynek mieszkalny na dz. nr [...] w miejsc. J. (uwzględniony również na poinwentaryzacyjnej mapie, załączonej do wniosku w dniu 17.06.2011 m.in. przez D.D. aktualnie, wg obowiązującego ww. planu zagospodarowania, zlokalizowany jest w terenach oznaczonych symbolem "R". Pomimo tego, przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej została zlokalizowana od ww. budynku mieszkalnego w odległości 166 m, a więc również spełniono warunek zachowania minimalnej odległości tj. 150m. Budynek mieszkalny na działce nr [...] realizowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę Starosty K. nr [...] z 13. 12. 2007r., aktualnie zlokalizowany jest w terenach mieszkalnictwa zagrodowego i jednorodzinnego, oznaczonych symbolem "M" wg ww. miejscowego planu, a zatem z uwagi na to, że został spełniony warunek minimalnej odległości stacji bazowej telefonii komórkowej od najbliższego punktu linii rozgraniczającej tereny "M" i "R, zlokalizowanej na dz. nr [...] w miejsc. J, należy stwierdzić, że od tego budynku również spełniony jest warunek zachowania minimalnej odległości usytuowania stacji bazowej telefonii komórkowej, o którym mowa powyżej, gdyż zlokalizowany jest on wewnątrz wspomnianego terenu oznaczonego, wg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, symbolem "M". Zażalenie na ww. postanowienie wniósł D.D. i M.D. . Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili: - naruszenie przepisów kpa tj.: art. 6 i art. 10 kpa poprzez ich niezastosowanie, art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, art. 77 kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, art. 80 kpa poprzez uznanie okoliczności sprawy za udowodnione, bez wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego, art. 107 § 3 kpa, art. 151 § 1 pkt 1 kpa poprzez uznanie, że mieszkańcy okolicznych działek nie posiadają przymiotu strony. - naruszenie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w szczególności art. 60, art. 61, art. 62, art. 63, art. 64 poprzez ich pominięcie - naruszenie rozporządzenia z 9. 11. 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 60 ww. ustawy - naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane, w szczególności art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy w zw. z art. 140, art. 143, i art. 144 kpa, w zw. z art. 21 Konstytucji RP w zw. z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie z dnia 4 listopada 1950 r. - niezastosowanie się do Reguły Przezorności W uzasadnieniu odwołujący się zarzucili, że organ dokonał błędnej analizy stwierdzając, że działki nr [...] ,[...] [...] [...] [...] w J. zlokalizowane są jedynie na terenach oznaczonych tylko symbolem "R" – tereny upraw polowych z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod uprawy polowe. Z załączonej mapki do planu miejscowego podjętego uchwałą Rady Gminy J.-P. z 11. 02. 2008, wynika bowiem , że działki [...] i [...] leżą zarówno na terenach przeznaczonych pod tereny mieszkalnictwa zagrodowego i jednorodzinnego -oznaczonego literą "M", jak i na terenie oznaczonym literą - "R". Nadto organ zignorował sprawę przekazanych załączników graficznych do decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie których zostały wydane pozwolenia na budowę: na działce nr [...] - decyzja z [...] kwietnia 2008 r. [...] dla A.K. i na działce nr [...] - decyzja z [...] grudnia 2007 r., [...] dla D.D. . Wskazali, że w dniu wydawania decyzji z 25 marca 2011 r. dla zamierzenia budowlanego faktycznie obowiązywał ww. plan zagospodarowania przestrzennego, jednakże ww. projekty budowlane zostały wydane na podstawie warunków decyzji o warunkach zabudowy, z których jednoznacznie wynika, że w przypadku warunków do zabudowy nr [...] z 12 września 2007 roku (dotyczy działki [...] położonej w J. ) ilość metrów wzdłuż pasa działki kończąca teren zabudowy pod budowę domu mieszkalnego wynosi 124 m, w związku z czym odległość od masztu telefonicznego wynosi 149,9 m, a warunków zabudowy nr [...] z 29 lutego 2008 roku (dotyczy działki [...] położonej w J. ) ilość metrów wzdłuż pasa działki kończąca teren zabudowy pod budowę domu mieszkalnego wynosi 155 m, w związku z czym odległość od masztu telefonicznego wynosi 124 m. Podkreślili, że miejscem dostępnym dla ludzi w przypadku zabudowy mieszkaniowej jest bowiem nie tylko teren budynku mieszkalnego, lecz również dostępna dla ludzi przestrzeń otaczająca ten budynek. Zarzucił, że obliczenia odległości sporządzone przez organ w oparciu o dane dotyczące działek udostępnione w serwisie www.geoportal.gov.pl są nieprawidłowe. Zdaniem odwołujących się, wiązki promieniowania będą przechodziły działki należące do okolicznych mieszkańców, w których przebywają dzieci bawiące się w ogrodach oraz inne osoby, w tym pracujące w hali magazynowej położonej na działce nr [...]. Organ nie odniósł się również do informacji odwołujących się o chęci przekwalifikowania działki nr [...]pod zabudowę mieszkaniową i planowanej budowy domu. Tym samym ograniczenia w możliwości zagospodarowania należącej do nich działki uzasadniają ich interes prawny w sprawie objętej wnioskiem o wznowienie. Wojewoda decyzją z [...] listopada 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że analiza sprawy wskazuje, że wnioskodawcy tj. M.D. , posiadająca tytuł prawny do działek nr [...] i [...] w J. i D.D. , posiadający tytuł prawny do działki nr [...] w J. , nie są stronami postępowania zakończonego decyzją Starosty K. z [...] marca 2011 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, albowiem nieruchomości te nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Zgodnie z tabelą 2 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, dla zakresu częstotliwości pola elektromagnetycznego: od 300 MHz do 300 GHz, w którym pracują stacje • bazowe telefonii komórkowej i dopuszczalnej gęstości mocy: 0,1 W/m2 dla miejsc dostępnych dla ludności, wykonane zostały analizy pracy dobranych anten, a ich rezultaty zostały przedstawione w sporządzonych opracowaniach dostarczonych przez inwestora pn.: "Kwalifikacja przedsięwzięcia (...)", «w których zobrazowano graficznie w płaszczyźnie poziomej i pionowej obszary rozkładu pól elektromagnetycznych wyznaczone wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania dla projektowanych anten sektorowych. Z analiz tych wynika, że maksymalny zasięg obszaru pola elektromagnetycznego o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m2 występuje dla anteny sektorowej typu Katherin 742 215, pracującej w paśmie 2100 MHz, o mocy EIRP 2099 W, i wynosi w poziomie 40,9 m, oraz, że najmniejsza wysokość od poziomu terenu do najniżej położonego w przestrzeni punktu obszaru promieniowania elektromagnetycznego o gęstości mocy wyższej niż 0,1 W/m2 została obliczona dla anteny sektorowej typu Katherin 800 10306 o mocy EIRP 1915 W i wynosi 42,8 m, a więc znajduje się na wysokości, gdzie nie ma miejsc dostępnych dla ludności. Zgodnie z art. 124 ust. 2 Dział VI. Ochrona przed polami elektromagnetycznymi ustawy z 27. 04. 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r., Nr 62, póz. 627, ze zm.), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zasięg elipsy przedstawiony na Rys. 1 "Przewidywany rozkład pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne wytwarzane przez anteny stacji" (załącznik do ww. opracowań pn.: "Kwalifikacja przedsięwzięcia...") oznaczający obszar pola elektromagnetycznego o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 znajduje się poza obszarem działek nr [...] ,[...] i [...] w J. i jest usytuowany na wysokości min. 42,8 m, gdzie nie występują miejsca dostępne dla ludności. Wskazał, że Inwestor stacji bazowej telefonii komórkowej może realizować inwestycję, której promieniowanie elektromagnetyczne oddziałuje na sąsiednia nieruchomość jedynie wówczas, gdy obszar pola elektromagnetycznego znajduje się w miejscu niedostępnym dla ludzi, ale w takim przypadku właściciel działki sąsiedniej jest stroną w przedmiotowej sprawie. Powołane wyżej opracowania pn.: Kwalifikacja przedsięwzięcia (...), wskazują, że przewidywane obszary pól elektromagnetycznych, o gęstości mocy wyższej niż dopuszczalna, nie znajdują się w przestrzeni nad obszarem działek nr [...] ,[...] [...] w J. , ale poza tym obszarem, i na wysokości gdzie nie ma miejsc dostępnych dla ludności. W badanej sprawie, w miejscu gdzie zasięg opisanej wyżej elipsy znajduje się nad terenami działek sąsiednich w J. , znajdują się zgodnie z postanowieniami miejscowego planu tereny upraw polowych (R). Nadto organ II instancji podał, że urządzenia nadawcze, ze względu na emisję do otoczenia elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego, mogą zostać zaliczone do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane na podstawie art. 71 ust.2 ustawy z 3. 10. 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Kwalifikacja przedsięwzięć zostaje przeprowadzona na podstawie charakterystyki instalowanych anten sektorowych - w oparciu o dwa kryteria tj. równoważnej mocy promieniowanej izotropowe [EIRP] oraz na podstawie wyznaczanej dla poszczególnych anten odległości miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. W tym celu należy zbadać natężenie szkodliwego promieniowania, odległość na jaką ono będzie oddziaływać, kierunki emisji fal elektromagnetycznych, zidentyfikować działki, do których to promieniowanie będzie docierać. Analizując wyznaczony zasięg obszaru pola elektromagnetycznego o ponadnormatywnej gęstości mocy organ odwoławczy uznał, że miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległościach większych niż przywołane w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9. 11. 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; zatem przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co implikuje brak konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Podkreślił, że z mapy sytuacyjnej, opracowanej w skali 1:1000 przez uprawnionego geodetę mgr inż. M.K. wynika, że zachowana jest odległość 150 m od budynku mieszkalnego na działce nr [...] w J. , który, nota bene znajduje się wg oznaczeń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w terenie upraw polowych (R), a więc za linią obszaru terenu oznaczonego w obowiązującym planie miejscowym symbolem "M -tereny mieszkalnictwa zagrodowego i jednorodzinnego". Dyspozycja przepisu § 6 ust. 9 miejscowego planu została więc zachowana. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody wnieśli M.D. i D.D. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili: - naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego: art. 6 i art. 10 kpa poprzez ich niezastosowanie, art. 35 kpa poprzez niezastosowanie, art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, art. 77 kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, art. 80 kpa poprzez uznanie okoliczności sprawy za udowodnione, bez wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego, art. 107 § 3 kpa, art. 151 § 1 pkt 1 kpa poprzez uznanie, że mieszkańcy okolicznych działek nie posiadają przymiotu strony; - ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w szczególności art. 60, art. 61, art. 62, art. 63, art. 64 poprzez ich pominięcie; - rozporządzenia z 9. 11. 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 60 ww. ustawy w szczególności § 2 i 3 poprzez ich pomięcie i nieuwzględnienie maksymalnych możliwych do uzyskania tiltów elektrycznych; - naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane, w szczególności art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 140, art. 143, i art. 144 kpa, w zw. z art. 21 Konstytucji RP w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie z 4 listopada 1950 r.; - niezastosowanie się do Reguły Przezorności. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego do postanowienia organu l instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podnieśli te same argumenty co w odwołaniu, dodatkowo wskazując, że organ II instancji nie załatwił sprawy w ustawowo przewidzianym terminie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy poczynić kilka uwag o charakterze ogólnym, odnoszących się do instytucji wznowienia postępowania. W każdej sprawie, w której złożono wniosek o wznowienie postępowania obowiązkiem organu jest zbadanie czy składającemu wniosek przysługuje przymiot strony postępowania. Dotyczy to nie tylko sytuacji gdy przesłanką wskazaną we wniosku jest art. 145 § 1 pkt 4 tj, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - ale także gdy zostały powołane pozostałe przesłanki z art. 145 § 1 i art. 145 a i 145 b kpa. Trzeba również zauważyć, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym brak jednolitego poglądu w .kwestii etapu, w którym organ ustala czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny, czy też organ musi wznowić postępowanie i dopiero w jego toku zbadać, czy wniosek ten pochodził od strony postępowania. Także w niniejszej sprawie istotną kwestią jest przesądzenie czy już na etapie l kończącym się wydaniem postanowienia o wznowieniu lub o odmowie wznowienia postępowania kwestia ta powinna być przesądzona. W jednym ze stanowisk przyjmuje się okoliczność, czy wniosek pochodzi od pomiotu posiadającego interes prawny badana jest przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia postępowania tj. postanowienia o wznowieniu postępowania ewentualnie o odmowie wznowienia postępowania. Zgodnie z drugim stanowiskiem gdy wniosek jest oparty o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 tj. gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, okoliczność czy wniosek pochodzi o podmiotu uprawnionego - czyli posiadającego interes prawny badana jest przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia postępowania. Jeżeli zatem okaże się, że wniosek pochodzi od strony - to po wydaniu postanowienia o wznowieniu przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 będzie badana wyłącznie pod kątem ustalenia czy rzeczywiście wystąpiła sytuacja, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (por. wyrok NSA z 16. 02. 2011 II OSK 359/09, CBO SN). Natomiast inne stanowisko reprezentowane w orzecznictwie przewiduje, że odmowa wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania może również zostać wydane, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń strony wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Oznacza to, że w sposób niejako oczywisty można wskazać, że składający wniosek nie ma interesu w sprawie zakończonej w postępowaniu wnioskowanym do wznowienia. W tej drugiej sytuacji będzie można odmówić wznowienia np. gdy nie podano żadnej z przesłanek pozytywnych z art. 145 § 1 (za wyjątkiem 145 § 1 pkt 4), 145 a , 145b kpa, gdy nie zostały zachowane terminy itp. Mając powyższe na względzie należy wskazać, że Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę podziela pogląd przedstawiony w pierwszym stanowisku, w którym organ bada czy wniosek pochodzi od strony postępowania, czy zachowano termin z art. 148 kpa i czy wniosek opiera się na jednej z podstaw uchylenia decyzji ostatecznej określonych w art. 145 § 1 kpa lub gdy zaistniała przesłanka wskazana w art. 145a § 1 kpa bądź w art. 145b § 1 kpa. A zatem w pierwszej fazie postępowania o wznowienie rzeczą organu było zbadanie, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został on złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania i czy został zachowany termin z art. 148 kpa. Odnosząc powyższe do okoliczności przedmiotowej sprawy należy wskazać, że w ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że M. i D.D. nie są stronami w niniejszej sprawie. Punktem wyjścia dla oceny czy wnioskodawcom przysługuje status strony są: 1) art. 28 ust 2 prawa budowlanego, 2) rozporządzenie Ministra Środowiska z 30.10. 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania tych poziomów (Dz. U. nr 192, póz. 1883), 3) rozporządzenie Rady Ministrów z 9.11. 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 213, póz. 1397 ze zm.), 4) ustawa z 27 . 04. 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, póz. 627 ze zm.) oraz 5) ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego podjętego uchwałą Rady Gminy J. nr [...] z 11 lutego 2008 r. Zgodnie z dyspozycją art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z danymi zawartymi w tab. Nr 2 pozycja 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z 30. 10. 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania tych poziomów (Dz. U. nr 192, póz. 1883) dla miejsc dostępnych dla ludności dopuszczalne jest emitowanie pola elektromagnetycznego o zakresie od 300 MHz do 300 GHz i gęstości mocy 0.1 W/m2. Z danych przedstawionych w zatwierdzonym decyzją Starosty K. z [...] marca 2011 r. projekcie budowlanym inwestycji pn. "Stacja bazowa telefonii komórkowej [...] składającą się ze stalowej wieży kratowej o wysokości 54,45m, anten sektorowych, anten radioliniowych, urządzeń sterujących pracą anten oraz wewnętrzną linią zasilającą energii elektrycznej na działce nr [...] w J. , gm. J. –P. wynika, że maksymalny zasięg pola elektromagnetycznego o gęstości mocy przekraczającej dopuszczalną tj.0,1 W/ m2, emitowanego przez przedmiotową stację bazową telefonii komórkowej na działce nr [...] w J. a dokładnie przez antenę sektorowąh typu Katherin 742 215 pracującą w paśmie 2100 MHz o mocy 2099 MHz - wynosi w poziomie 40,9 m , a najmniejsza wysokość od poziomu terenu do najniżej położonego punktu w przestrzeni obszaru promieniowania elektromagnetycznego o gęstości powyżej 0.1 W/m dla anteny typu Katherin 800 10396 o mocy EIRP 1015 wynosi 42,8 m. Oznacza to, że maksymalny zasięg pola elektromagnetycznego o gęstości mocy przekraczającej wartości dopuszczalne dla miejsc, gdzie przebywają ludzie znajduje się na wysokości, gdzie nie ma miejsc dostępnych dla ludzi. Należy przy tym wskazać, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z 27 . 04. 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, póz. 627 ze zm.) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Należy podkreślić, że załączonego do ww. projektu budowlanego przedmiotowej stacji bazowej zatwierdzonego decyzją Starosty K. z [...] marca 2011 r. projektu zagospodarowania działki wynika, że przewidywany rozkład pół elektromagnetycznych o wartości równej lub większej od 0.1 W/m2 anten zamontowanych na wieży przedmiotowej stacji nie znajduje się nad działką skarżących oznaczoną nr [...]. Nadto, analogiczne ustalenia znajdują się w przedłożonej do akt sprawy "Kwalifikacji przedsięwzięcia.." stanowiącej załącznik do ww. projektu budowlanego, opracowanej w styczniu 2011 r. przez mgr inż. K.F. , sprawdzonej przez mgr inż. K.B. . Z konkluzji ww. opracowania - przedstawiającego analogiczne do zatwierdzonych w projekcie przewidywane rozkłady pół elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych wytwarzanych przez planowane do umieszczenia na przedmiotowej stacji anteny - wynika bowiem, że zasięg obszaru elektromagnetycznego oddziaływania o gęstości przekraczającej dopuszczalną dla azymutu o wartości 50 °290° i 150° brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 70 m od środka elektrycznego anten osi głównej wiązki promieniowania. Tym samym organy prawidłowo przyjęły, że obszar ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego - niezależnie od wysokości, na której jego wartości przekraczają wartości dopuszczalne dla miejsc dostępnych dla ludzie - obejmuje oprócz działki inwestora (nr [...],) także w części działki nr [...] ,[...] [...] [...] , nie obejmuje natomiast działki nr [...] W tej sytuacji zarzut naruszenia zasady przezorności nie ma zastosowania do obszaru obejmującego ww: działkę będącą we władaniu skarżących Powyższe ustalenia w ocenie Sądu wskazują na brak legitymacji skarżących jako stron w postępowania o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Starosty K. z 25 marca 2011 r. . Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia dyspozycji z art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którą Rzeczypospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia w zw. z. art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, który stanowi, że każda osoba fizyczna i prawna ma prawo do poszanowania swego mienia. Nikt nie może być pozbawiony własności, chyba, że w interesie publicznym i na warunkach przewidzianych w ustawie oraz zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego, ponieważ w żadnym zakresie zaskarżone postanowienie jak i decyzja Starosty K. z 25. 03. 2011 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej w J. nie pozbawia skarżących mienia, w tym własności działki nr [...] . Należy przy tym dodać, że ewentualne ograniczenia dotyczące możliwości zagospodarowania niezabudowanej części działki nr [...] poprzez jej zabudowę wynikają z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjętego uchwałą Rady Gminy J. –P. z 11. 02. 2008 r. , a nie z wyżej wymieniowej decyzji. Zgodnie bowiem z wyrysem obowiązującego planu miejscowego tylko część działki nr [...] znajduje się w terenie mieszkalnictwa zagrodowego i jednorodzinnego oznaczonego symbolem M, podczas gdy pozostała część znajduje się w terenie upraw polowych oznaczonym symbolem R, w którym wprowadzony jest zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych (17 § 1). Natomiast zgodnie z § 17 ust. 4 planu miejscowego dopuszczono możliwość remontu, rozbudowy, przebudowy istniejącej już zabudowy, a w przypadku istniejącej zabudowy zagrodowej dopuszczono realizację nowych obiektów m. in. gospodarczych, koniecznych do prowadzenia działalności rolniczej. Przepis ten jednak nie znajduje zastosowania do przedmiotowej sprawy ponieważ działka nr [...] w części oznaczonej symbolem R jaki i działka [...] nie są zabudowane. Nadto trzeba zauważyć, że § 6 pkt 9 in fine planu miejscowego w ramach przeznaczenia dopuszczalnego dotyczącego możliwości realizacji sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej poza granicami [...]Parku Krajobrazowego [...] w terenach oznaczonych R i ZN dopuszcza realizację nowych masztów telefonii komórkowej powyższe należy wskazać, że odległość sytuowania planowanego masztu od najbliższej wyznaczonej linii rozgraniczającej tereny mieszkalnictwa zagrodowego i jednorodzinnego od terenów upraw polowych wynosi 154,75 m, a od budynku lokowanego na ternie działki nr [...] oznaczonego symbolem R - 166, 6 m (co potwierdza mapa sytuacyjna 1:1000 przedłożona do akt administracyjnych organu II instancji oraz mapa wysokościowa w skali 1:1000 i wyrys planu miejscowego załączone do akt administracyjnych organu l instancji). W tej sytuacji nie można się zgodzie z zarzutem niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy ( art. 7 i && § 1 kpa) jak również naruszenia dyspozycji z art. 107 § 3 kpa, gdyż w ocenie Sądu organy obu instancji uczyniły zadość ww. przepisom prawa. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.