II SA/Kr 820/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego P. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy K. w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia drzewa postanawia oddalić wniosek. W skardze z dnia 24 maja 2018 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 maja 2018 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia drzewa skarżący P. C. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy K., powołując się na art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżący wskazał, iż wstrzymanie wykonalności decyzji jest uzasadnione czynnikiem ekonomicznym, a to faktem, iż kwota ponad [...] złotych jest kwotą wygórowaną, stanowi dziewięciokrotność najniższego wynagrodzenia netto. Co więcej, skarżący działając w zaufaniu do organów administracyjnych złożył do Gminy (Wydziału Ochrony Środowiska) pismo, w którym wskazał, iż planuje dokonanie wycinki drzewa. Organ nie udzielił w tym zakresie żadnego stanowiska, co w ocenie skarżącego oznaczało, iż przychyla się do interpretacji nowo obowiązujących przepisów przedstawionej w jego piśmie. Wszczęcie postępowania w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej stanowiło więc dla skarżącego spore zaskoczenie. Z uwagi na wynikającą z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego zasadę zaufania wyrażoną w art. 8 kpa oraz art. 7a, na mocy którego organ powinien wszelkie wątpliwości rozstrzygać na korzyść strony, z uwagi na brak wykładni przepisów, w oparciu o które skarżący dokonał wycinki przedmiotowego drzewa, oraz fakt, iż jeszcze przed faktycznym jego wycięciem Gmina nie ustosunkowała się do twierdzeń i interpretacji tych przepisów wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonych decyzji do czasu określonego w § 6 art. 51 ppsa jest w pełni uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ [...], CBOSA). Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy, dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie WSA w Ł. z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Łd [...], CBOSA). Wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do wykonania obowiązku w postaci zapłaty określonej kwoty lub obowiązku, z którym wiążą się wydatki, może być uzasadnione tylko takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki wykonania przez skarżącego nałożonego na niego obowiązku należy więc rozpatrywać oceniając z jednej strony wysokość przedmiotowej kwoty (wydatków), a z drugiej strony możliwości finansowe zobowiązanego do jej poniesienia (por. tamże). Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że skarżący nie wskazał choćby w przybliżeniu jakichkolwiek danych co do swojej sytuacji finansowej i majątkowej. Ogólne określenia o "kwocie wygórowanej" tudzież jej relacji do najniższego wynagrodzenia, niezrelatywizowane do jakichkolwiek konkretnych okoliczności lub danych – nie pozwalają na stwierdzenie występowania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 7 lipca 2016 r., II SA/Kr [...], CBOSA). Z kolei wskazywane przez skarżącego okoliczności, w których skarżący upatruje naruszenia art. 8 i art. 7a k.p.a. – nie mogą stanowić o ziszczeniu się hipotezy normy z art. 61 § 3 p.p.s.a.; są w założeniu poza nią. Starając się o ochronę tymczasową w postaci wstrzymania wykonania aktu, należy wykazać kwalifikowane następstwa jego wykonania, które mogą spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Takich okoliczności trudno doszukać się w uzasadnieniu złożonego wniosku. Na marginesie warto dodać, że w razie uruchomienia administracyjnego toku instancji i wydania decyzji merytorycznej przez organ odwoławczy tylko ta decyzja, a nie decyzja organu I instancji, ma przymiot wykonalności. Stąd też wniosek – w zakresie, w jakim odnosi się do decyzji organu I instancji – jest w pewnym sensie bezprzedmiotowy. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie bada merytorycznie sprawy ani nie ocenia legalności zaskarżonej decyzji. Niepodobna zatem na tym etapie odnosić się do twierdzeń strony skarżącej w tej mierze. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.