II SA/Kr 821/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2006 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Z. S. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., decyzją z dnia [...] października 2002 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 51 ust. l pkt 2 w związku z art. 71 ust. 3 i art. 81 ust. l pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.-Prawo budowlane /Dz.U: nr 89, póz. 414 z poz. zm./, po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej samowolnie utworzonego warsztatu samochodowego w istniejącym budynku gospodarczo-garażowym, usytuowanym na działce nr. ewid. [...] w S. przy ul. R., nakazał T. M., właścicielowi i użytkownikowi w/w budynku dokonać przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku gospodarczo-garażowego, użytkowanego od 1996 r. samowolnie jako warsztat samochodowy - bez uprzedniego wymaganego prawem pozwolenia na dokonanie powyższej zmiany sposobu użytkowania, ustalając termin wykonania powyższego obowiązku na dzień [...] listopada 2002 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji stwierdził, że przeprowadzone postępowanie dało podstawę do ustalenia, iż samowolnie wprowadzona zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczo-garażowego na warsztat samochodowy - blacharstwo i mechanika pojazdowa jest niezgodna z obowiązującymi ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego terenu. Fakt ten potwierdza wydany w sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 1999 r. sygn. akt IV SA 2419/97, oddalający skargę T. M. wniesioną na postanowienie Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 20 października 1997 r. - opiniujące negatywnie projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na zmianę sposobu użytkowania w/w budynku gospodarczo-garażowego na warsztat samochodowy. Biorąc pod uwagę powyższe, a także fakt, iż samowolnie dokonana zmiana sposobu użytkowania została wykonana z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa budowlanego orzeczono jak wyżej. Od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego odwołał się T. M.. W odwołaniu podniósł, że Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko określa wyraźnie , że stacje obsługi lub remontowe środków transportu do trzech stanowisk nie są zaliczanych do uciążliwych -szkodliwych dla środowiska ani mogących pogorszyć stan środowiska . Z przepisów tego rozporządzenia wynika więc, że usytuowanie prowadzonego przez niego zakładu jako nie będącego szkodliwym dla środowiska jest zgodne z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto powoływanie się przez organ I instancji na cytowany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zasadne, ponieważ w dniu zapadnięcia wyroku tj. 20 grudnia 1998 r. nie obowiązywały już przepisy rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów naturalnych i Leśnictwa z 13 maja 1995 r., ale rozporządzenia z 1998 r. Z. S. wprowadził sąd w błąd, ponieważ przedstawił działający warsztat jako wielka halę, mieszczącą dwanaście stanowisk i z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny uznał prowadzoną działalność za szkodliwą dla środowiska. Natomiast drugi wyrok zapadły w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy terenu, z dnia [...] września 1999 r. był dla niego pozytywny. T. M. powołał się na korzystną dla siebie analizę uciążliwości warsztatu wykonaną przez biegłych z listy Ministra Ochrony Środowiska. Nadto zarzucił, że błędne jest ustalenie organu, że sporny warsztat prowadzi od 1996 r., ponieważ prowadzi go od 1994 r., płacąc podatki od legalnie prowadzonej działalności. Posiada pozytywne opinie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, Państwowej Inspekcji Pracy, Państwowej Inspekcji Sanitarnej i Straży Pożarnej. Prowadzona przez niego działalność, która polega także na szkoleniu uczniów, jest permanentnie kwestionowana przez Z. S., natomiast nie przeszkadza okolicznym mieszkańcom, którzy korzystają z usług warsztatu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania T. M., decyzją z dnia 28 lutego 2003 r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o braku podstaw do nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji ustalił, co następuje: Sprawa dotycząca zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego na warsztat samochodowy była przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przez Urząd Rejonowy w S., a następnie przez Starostwo Powiatowe w S., w latach 1996-2001. Postępowanie to zakończyło się decyzją Starosty S. z dnia [...].03.2001r. Znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczo-garażowego na warsztat samochodowy, ponieważ inwestor – T. M. samowolnie dokonał zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, bez wymaganej decyzji udzielającej stosowne pozwolenie. W związku z powyższym sprawa ta została przekazana do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S.. W wyniku prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego I instancji postępowania wyjaśniającego stwierdzono, że samowolna zmiana sposobu użytkowania budynku garażowo-gospodarczego nastąpiła już w 1996r. Zmiana ta nie była jednak związana z przebudową czy rozbudową budynku, który został wybudowany na podstawie pozwoleń na budowę udzielonych decyzjami Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...].08.1991r. Znak: [...] i z dnia [...].09.1993r. Znak: [...]. Organ II instancji stwierdził, że powołany w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wyrok NSA z dnia 20 grudnia 1998 r. dotyczył negatywnie zaopiniowanego projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczo-garażowego na warsztat samochodowy - blacharstwo i mechanika pojazdowa oraz na ustawienie ekologicznej wolnostojącej kabiny lakierniczej. A zatem przedmiotem rozpatrywanej przez NSA sprawy była również kabina lakiernicza, która nie jest objęta obecnym postępowaniem administracyjnym. Ponadto cytowany wyżej wyrok zapadł w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 52, poz. 284), tj. § 3 pkt 10 lit. k i p, który stanowił, iż do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zalicza się stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu oraz lakiernie. W świetle tych przepisów zamierzona inwestycja była uciążliwa dla środowiska. Przepisy te jednak w dacie wszczęcia przedmiotowego postępowania administracyjnego przestały obowiązywać. W dniu l sierpnia 1998 r. bowiem weszły w życie przepisy rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. Nr 93, poz. 589). W myśl przepisu § 2 pkt 10 lit. m tego rozporządzenia do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zalicza się stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu, posiadające więcej niż 3 stanowiska robocze. Ponieważ jednak przedmiotowy obiekt posiada dwa stanowiska robocze, co wynika z rysunku rzutu przyziemia obiektu przedłożonego przez T. M. w trakcie postępowania odwoławczego, w myśl cytowanego wyżej przepisu, nie zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Sytuacja warsztatu samochodowego w tym względzie nie zmieniła się również w świetle obowiązującego w dniu wydania decyzji drugoinstancyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 179, poz. 1488). Zgodnie bowiem z § 3 ust. l pkt 12 lit. m tego rozporządzenia : sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać stacje obsługi lub remontowe środków transportu /.../ składające się z nie mniej niż trzech stanowisk. Również z przedstawionej przez inwestora "Oceny oddziaływania na środowisko istniejącego warsztatu samochodowego Blacharstwo, lakiernictwo i mechanika T. M. w S. przy ul. R. w stanie istniejącym po montażu ekologicznej kabiny lakierniczej" sporządzonej przez osoby posiadające stosowne uprawnienia wydane przez Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa wynika, że warsztat nie jest obiektem uciążliwym - na granicy działki właściciela warsztatu, zachowane są normy dopuszczalne w zakresie ochrony środowiska (dla emisji hałasu i zanieczyszczeń emitowanych do atmosfery), a prowadzona gospodarka wodno-ściekowa i odpadowa jest prawidłowa. Właściciel warsztatu posiada ponadto pozytywne opinie: Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., Państwowej Inspekcji Pracy i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Z analizy powyższych dokumentów wynika więc, że obecna funkcja budynku użytkowanego jako warsztat samochodowy jest nieuciążliwa, a w związku z tym nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S., które dla danego terenu o symbolu H 30 MN przewidują: adaptowane i projektowane tereny zwartej zabudowy jednorodzinnej, rozwijanej w oparciu o osiedle V. oraz pozostałości wsi Z.. Według ustaleń szczegółowych powyższego planu dla terenów niskiej intensywności zabudowy (MN) mieszkaniowej dla osiedli realizowanych zgodnie z opracowaniem szczegółowym, min. dopuszcza się lokalizację wszelkiego rodzaju usług nieuciążliwych na wydzielonych działkach o gabarytach 3-ch (maksymalnie) kondygnacji nadziemnych w nowowznoszonych budynkach. W oparciu o powyższe, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że nie ma podstaw do nakazania T. M. przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania warsztatu samochodowego jako budynku garażowo-gospodarczego, a w związku z tym należało zaskarżoną decyzję organu I instancji uchylić w całości. Powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. S.. W skardze zarzucił, że jest ona niezgodna z prawem, akceptuje samowolę budowlaną i nie uwzględnia jego interesu jako strony w sprawie. Skarżący jest właścicielem sąsiedniej działki w stosunku do działki prowadzącego warsztat T. M.. Na działce skarżącego istnieje budynek jednorodzinny, nadto planowana jest budowa drugiego budynku jednorodzinnego. Pomieszczenia, w których T. M. prowadzi warsztat zostały adaptowane samowolnie. Zgodnie z przepisami ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska z 31.01.1980 r., ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, rozporządzenia Ministra Ochronny Środowiska i Zasobów Naturalnych z 13.05.1995 r. oraz zapisami planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. przedsięwzięcie takie jak warsztat samochodowy nie mogło być na tym terenie realizowane, dlatego skarżący kontynuował swoją inwestycję w postaci budowy domu jednorodzinnego. Właściciel warsztatu, prowadząc starania o legalizacje warsztatu, zatrudniał po 8-10 pracowników i prowadził działalność na duża skalę. Działalność ta jest uciążliwa. Warsztat samochodowo-lakierniczy, bez względu na ilość zatrudnianych osób oraz liczbę stanowisk roboczych zawsze będzie zakładem uciążliwym , z uwagi na wzmożony ruch pojazdów, niezorganizowaną emisję, przy niewielkich odległościach od sąsiednich budynków mieszkalnych . Droga prowadząca do warsztatu jest wąską czterometrową drogą osiedlową, brak parkingów, oraz występuje duża częstotliwość wypadków drogowych. Nie ma żadnej pewności, że właściciel warsztatu będzie się stosował do przepisów rozporządzenia MOŚZNiL z l sierpnia 1998 r. określających dopuszczalne normy w zakresie zużycia szkodliwych substancji. Skarżący zarzucił nadto, że nie istnieje żadna analiza uciążliwości warsztatu w zakresie szkodliwego oddziaływania na jego posesję. Zarzucił także, że organ II instancji nie wziął pod uwagę uwag zgłaszanych przez niego w piśmie z dnia [...]. 11. 2002 r. ani też opinii mieszkańców osiedla V.. Także jakość przedstawionej przez inwestora "Oceny oddziaływania na środowisko" została zakwestionowana przez Wojewodę T. już w postanowieniu z [...]. 10. 1996 r. Przy braku gwarancji stosowania się prowadzącego zakład do przepisów prawnych, jedynym rozwiązaniem uwzględniającym interesy właścicieli sąsiednich posesji jest przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku garażowo-gospodarczego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł ojej oddalenie, podtrzymując w całości ustalenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W związku wejściem w życie z dniem l stycznia 2004 r. ustaw: z dnia 25 lipca 2002 r.-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -przepisy wprowadzające ustawę Prawo po ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy ostatnio wymienionej /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, w skrócie ppsa. Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1§ l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych, zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres przedmiotowy tej kontroli regulują przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z nimi, badaniu sądu podlegają nie tyko kwestie objęte podniesionymi przez stronę zarzutami. Sąd działając w granicach danej sprawy ma obowiązek dokonania oceny zaskarżonego aktu lub czynności w ogóle, a nie tylko pod kątem wskazanych przez skarżącego przesłanek. Wynika to z przepisu art. 134 ppsa, który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W sprawie jest niesporne, że zmiana sposobu użytkowania obiektu - budynku gospodarczo-garażowego na warsztat samochodowy nastąpiła samowolnie w 1996 r. Zmiana ta nie wiązała się z przebudową bądź rozbudową budynku, który został zrealizowany na podstawie pozwoleń na budowę udzielonych decyzjami Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...]. 08. 1991 r. znak [...] i z dnia [...]. 09. 1993 r. znak [...]. Postępowanie w sprawie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku zostało umorzone decyzją Starosty S. z dnia [...]. 03. 2001 r. znak [...] jako bezprzedmiotowe. Przepis art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane /Dz.U. nr 89, poz. 414 ze zm./, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, normuje sytuacje, w których nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez uzyskania pozwolenia na tę zmianę. Stanowi on, że w takich przypadkach stosuje się odpowiednio przepisy art. 50 i 51 ustawy pr. bud. Właściwy organ zobligowany jest więc do stosowania środków przewidzianych w tych przepisach dla samowolnego wykonywania robót budowlanych. Odpowiednie stosowanie przepisów art. 50 i 51 pr. bud. oznacza konieczność określenia czynności, które umożliwią dalsze użytkowanie obiektu zgodnie z prawem, ewentualnie wydanie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania, w przypadku natomiast stwierdzenia przez organ, że obiekt użytkowany jest zgodnie z prawem -wydania decyzji o braku podstaw do nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania. W każdym jednak przypadku, do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 73 ust 3 pr. bud. konieczne jest uprzednie przeprowadzenie postępowania w oparciu o odpowiednie zastosowanie przepisów art. 50 i 51 pr. bud. Nieruchomość, na której mieści się działający warsztat samochodowy położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta S. zatwierdzonym uchwałą MRN w Sandomierzu Nr VII/33/89 z dnia 30 czerwca 1989 r. symbolem H 30 MN. Jak wynika z części tekstowej planu, obszar ten to adaptowane i projektowane tereny zwartej zabudowy jednorodzinnej, rozwijanej w oparciu o osiedle V. oraz pozostałości wsi Z.. Dla terenów MN - niskiej intensywności zabudowy dopuszczono lokalizację wszelkiego rodzaju usług nieuciążliwych na wydzielonych działkach o gabarytach do 3-ch kondygnacji nadziemnych w nowowznoszonych budynkach. W zaskarżonej decyzji błędnie, bo w oparciu o niepełny materiał dowodowy przyjęto, że obecna funkcja budynku użytkowanego jako warsztat samochodowy jest nieuciążliwa. Fakt ten organ odwoławczy ustalił w oparciu o analizę przepisów rozporządzenia Ministra Ochrony środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. /Dz.U. nr 93, poz. 589/. Istotnie, obowiązujące w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, cyt. wyżej rozporządzenie w § 2 pkt. 10 zalicza do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska -m. in. stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu, posiadające więcej niż trzy stanowiska robocze. Organ ustalił, powołując się na rysunek rzutu przyziemia przedłożony przez właściciela warsztatu w trakcie postępowania odwoławczego, że obiekt będący przedmiotem postępowania posiada dwa stanowiska robocze, wobec czego nie zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Ponieważ w toku postępowania administracyjnego powyższe rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 . 07. 1998 r. zostało uchylone przez Rozporządzenie RM z 24 września 2002 r. /weszło w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia tj. od 29 października 2002 r.- czyli 12 listopada 2002 r./, organ II instancji ustalił, że sytuacja warsztatu po wejściu w życie nowego rozporządzenia nie zmieniła się, ponieważ zgodnie z jego § 3 ust. l pkt. 12 lit. m, sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko mogą wymagać stacje obsługi lub remontowe środków transportu /.../ składające się nie mniej niż z trzech stanowisk. O braku uciążliwości prowadzonego przez uczestnika warsztatu świadczą nadto zdaniem organu pozytywne opinie PIS, PIP oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, oraz treść przedstawionej przez inwestora "Oceny oddziaływania na środowisko...." Z analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że zasadniczą podstawą uznania przez organ działalności warsztatu za zgodną z miejscowym planem zagospodarowania jest postawienie znaku równości pomiędzy pojęciem "usług nieuciążliwych" użytym w opisowej części miejscowego planu zagospodarowania dla strefy, w której położony jest obiekt będący przedmiotem postępowania i pojęciem "inwestycji nie zaliczonej do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska" oraz przedsięwzięcia , które nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - z uwagi na ilość stanowisk roboczych. Rozumowanie powyższe nie jest całkowicie uprawnione, zaś wnioski wyciągnięte z tego rozumowania są przedwczesne i oparte na niepełnym materiale dowodowym. Prowadzą one bowiem do wniosku, że lokalizacja i działalność warsztatu samochodowego prowadzonego w budynku o przeznaczeniu gospodarczo-garażowym jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego. Skoro jednak nie można postawić znaku równości między pojęciem usług nieuciążliwych - użytym w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego a pojęciami użytymi w cyt. wyżej rozporządzeniach, to uznać należy, że podstawa wysnutego przez organ wniosku, w postaci przywołanych przepisów rozporządzeń kolejno obowiązujących rozporządzeń jest niewystarczająca. Powyższy pogląd składu orzekającego jest zgodny ze stanowiskiem już wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych . W wyroku z dnia 25. 11. 2004 r., IV SA 2034/03, WSA w Warszawie orzekł, iż uciążliwym zakładem może być również taki zakład, który nie jest zaliczany do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Nie stanowią także wystarczającej podstawy do uznania prowadzonego przez uczestnika warsztatu ustalenia wynikające z przywołanych przez organ II instancji pozytywnych opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Państwowej Inspekcji Pracy i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...]. 01. 2002 r. zostało wydane w następstwie wykonania przez uczestnika obowiązków nałożonych zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...]. 03. 2001 r. Nie wiadomo jakie nałożono wówczas na inwestora obowiązki i jaki stan warsztatu był przyczyną ich nałożenia, nie wiadomo także, jakiego rodzaju zalecenia pokontrolne zostały wykonane. Postanowienie to zawiera jedynie ogólne stwierdzenie, że "prawidłowo prowadzona eksploatacja obiektu nie powinna powodować naruszenia przepisów z zakresu ochrony środowiska". Dokument ten, zdaniem sądu nie może być podstawą do czynienia ustaleń w zakresie braku uciążliwości prowadzonego zakładu z uwagi na swoją ogólnikowość i bliżej nieokreślone pojęcie przyszłego, "prawidłowego prowadzenia eksploatacji obiektu". Kolejny dokument, na który powołuje się organ II instancji jako podstawę uznania, iż obiekt jest zgodny z mpo, czyli prowadzone są w nim usługi nieuciążliwe, to pismo Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...] grudnia 2001 r. adresowane do uczestnika. Z pisma tego wynika, że Inspektor Pracy nie stwierdził uchybień i nieprawidłowości z zakresu bhp, oraz, że obiekt odpowiada normom i przepisom, regulującym warunki, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia przeznaczone do wykonywania pracy. Zaświadczenie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] stycznia 2002 r. stwierdza, że Inspektor nie wnosi sprzeciwu co do prowadzonego sposobu użytkowania pomieszczeń warsztatu. Podstawą powyższego stwierdzenia jest kontrola przeprowadzona na stanowiskach pracy w warsztacie. Powyższe dokumenty, na które powołuje się organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie stanowią wystarczającej podstawy do stwierdzenia zgodności obecnej funkcji obiektu z miejscowym planem zagospodarowania. Owszem, świadczą one o zgodności prowadzonej przez uczestnika działalności z przepisami z zakresu bhp oraz sanitarnymi, ale wyłącznie o tych okolicznościach. Nie stanowią one natomiast wystarczającej podstawy do ustalenia braku uciążliwości prowadzonych nim usług dla otoczenia. Nie uwzględniają bowiem ani nie wypowiadają się w żaden sposób o ewentualnych uciążliwościach jakie niesie ze sobą funkcjonowanie zakładu, bądź o braku tych uciążliwości w kontekście ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie ulega wątpliwości, że zmiana sposobu użytkowania budynku z gospodarczo-garażowego na warsztat samochodowy jest zmianą istotną. Zdaniem sądu wymagała ona wypowiedzi rzeczoznawcy pod kątem ochrony przed uciążliwościami powodowanymi w szczególności przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne a także zanieczyszczenie powietrza /art. 5 ust. 2 pkt. 3 i 4 pr. bud./. Stwierdzić więc należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 kpa. Narusza ona także przepis art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na przedstawioną przez inwestora "Ocenę oddziaływania na środowisko istniejącego warsztatu samochodowego ....". Dokumentu takiego brak w aktach sprawy. Ponadto, jak można wywnioskować z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24. 09. 1999 r., IV SA 1339/97 a także akt sprawy, dokument ten sporządzony został w 1996 r., podczas obowiązywania powoływanego już wyżej rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 13 maja 1995 r., które nie obowiązywało już w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Brak tego dokumentu uniemożliwił nadto sądowi dokonanie kontroli ustaleń dokonanych na jego podstawie przez organ. Jak wynika z powyższego, postępowanie w zakresie niezbędnym do prawidłowego, merytorycznego rozstrzygnięcia wymaga uzupełnienia , celem stwierdzenia, czy zawarte w tej ocenie dane i wnioski są aktualne pod rządem obowiązujących przepisów. Organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutu odwołania uczestnika, dotyczącego istotnej-zdaniem uczestnika okoliczności, iż warsztat prowadzony jest od 1994 r. i od prowadzonej działalności opłaca podatki. Wyjaśnić należało, że zgodnie z orzecznictwem NSA " Decyzja o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nie stanowi podstawy do zmiany sposobu użytkowania obiektu , którego adres wpisano w decyzji o wpisie , jako miejsce wykonywania działalności. Organ administracji państwowej wydający decyzje o wpisie do działalności ewidencji gospodarczej /... /nie może legalizować sposobu użytkowania obiektów wskazanych jako miejsc wykonywania zgłoszonej działalności gospodarczej /wyrok NSA z dnia 30. 04. 1999 r., IV SA 690/97/. Prawidłowa jest natomiast ocena dokonana przez organ odwoławczy, znaczenia rozstrzygnięcia zawartego w przywołanym przez organ I instancji wyroku NSA z dnia 20. 12. 1999 r. sygn. akt IV SA 2419/97. Wskazane naruszenia przepisów postępowania miały zdaniem sądu istotny wpływ na jego wynik i z tej przyczyny zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, na podstawie przepisu art. 145 § l ust. l lit. c. ustawy ppsa. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 ustawy.