II SA/Kr 821/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz / spr. / AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2008 r. sprawy ze skargi "[....] " Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [....] w przedmiocie umorzenia postępowania uchyla zaskarżoną decyzję Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte wnioskiem z dnia [...] lutego 2008 r., w którym wnioskodawca – A. sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika adwokata R.S. z Kancelarii B. adwokaci spółka partnerska, wystąpił do Prezydenta Miasta K. o przeniesienie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez ten organ dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "zabudowa mieszkaniowa z usługami w parterze i garażami podziemnymi oraz wjazdami na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]Ś. przy ul.[... ]i ul.[...]". We wniosku tym wskazano, iż przeniesienie miało być dokonane na rzecz wnioskodawcy za zgodą spółki C. sp. z o.o. w K. , reprezentowanej przez pełnomocnika adwokata R.Z. Powołano się na zgodę na przeniesienie, jakiej udzieliła spółka C. sp. z o.o. w K. w oświadczeniu z dnia [...]grudnia 2007 r. Jednocześnie wskazano, że w § [...] ust. [...] umowy przedwstępnej sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości z dnia [...] 2007 r. Rep. [...] jest zawarte oświadczenie wnioskodawcy w zakresie przyjęcia wszystkich warunków z w/w decyzji o warunkach zabudowy. Wskazano, iż w aktach sprawy znajduje się powołane w wyżej przestawionym wniosku oświadczenie spółki C. sp. z o.o. z siedzibą w K. , w którym na zasadzie art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraża zgodę na przeniesienie i przenosi na spółkę A. sp. z o.o. z siedzibą w W. ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn. zabudowa mieszkaniowa z usługami w parterze i garażami podziemnymi oraz wjazdami na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] Ś. przy ul. [...] i ul [...]. Jednocześnie udzielone zostało pełnomocnictwo przedstawicielom spółki A. sp. z o.o. do działania w imieniu spółki C. sp. z o.o. w K. , w sprawie przedmiotowego przeniesienia na spółkę A. sp. z o.o. w W. w/w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. W rezultacie powyższego organ pierwszej instancji decyzją nr [...] z dnia [...] roku orzekł o przeniesieniu decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] roku o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji p.n.: "zabudowa mieszkaniowa z usługami w parterze i garażami podziemnymi oraz wjazdami na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr.[...] Ś. przy ul. [...] i ul. [...]" na rzecz spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , która przyjmuje wszystkie warunki określone w tej decyzji, za zgodą spółki C. sp. z o.o. z siedzibą w K. Organ l instancji wskazał, iż zgodnie ze stanowiącym podstawę wydanego rozstrzygnięcia przepisem art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym spółka A. sp. z o.o. przejęła wszystkie warunki określone w decyzji ustalającej warunki zabudowy, a przeniesienie nastąpiło za zgodą spółki C. sp. z o.o. Podano, iż odstąpiono od sporządzania uzasadnienia decyzji, gdyż zgodnie z art. 107 § 4 k.p.a. decyzja uwzględnia w pełni żądania stron. W dniu [...] kwietnia 2008 r. od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie złożyła C. sp. z o.o. z siedzibą w K. W odwołaniu wyjaśniono, że zaskarżona decyzja o przeniesieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy została wydana w oparciu o oświadczenie i pełnomocnictwo, jakiego udzieliła C. sp. z .0.0. przedstawicielom spółki A. sp. z o.o. Strona odwołująca się wskazała, że przedmiotowe pełnomocnictwo oraz oświadczenie były wykonaniem postanowień umowy przedwstępnej z dnia [...] 2007 r. Rep. [...]), na mocy której C. sp. z o.o. z siedzibą w K. przeniosła na A. sp. z o.o. z siedzibą w W. , prawa z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz na takie przeniesienie wyraziła zgodę. W dalszej części odwołania podniesiono, iż w związku z uchylaniem się przez spółkę A. sp. z o.o. od zawarcia umowy przyrzeczonej, spółka C. sp. z o.o. odstąpiła w dniu [...] 2008 r. od umowy przedwstępnej, na dowód czego dołączono do odwołania pismo ze wskazanej daty. Strona odwołująca wskazała, że skutki odstąpienia od umowy mają moc wsteczną, powodują bowiem powrót do stanu, jaki istniał przed jej zawarciem. Tym samym odstąpienie od umowy skutkowało wygaśnięciem z mocą wsteczną oświadczenia o wyrażeniu zgody i przeniesieniu prawa z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Strona odwołująca się stwierdziła zatem, iż w związku z wykonanym przez C. sp. z o.o. prawem odstąpienia i w związku z tym cofnięciem zgody na przeniesienie praw z decyzji ustalającej warunki zabudowy, nie są spełnione przesłanki zawarte w art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] roku, sygn. [...] działając na podstawie art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80 poz. 717 z późn. zm.), oraz art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło zaskarżoną decyzję organu l instancji z dnia [...] w całości i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dacie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy spełnione były wszystkie przesłanki do zastosowania przepisu art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przeniesienia decyzji ustalającej warunki zabudowy na rzecz C. sp. z o.o. Jednakże zaskarżona decyzja wskutek złożenia od niej odwołania z zachowaniem terminu do jego wniesienia, nie stała się ostateczna, a zatem podstawy jej wydania, podlegały ponownej weryfikacji przez organ odwoławczy. Wyjaśniono, że art. 63 ust. 5 powoływanej ustawy przewiduje możliwość przeniesienia uprawnień z decyzji o warunkach zabudowy z adresata określonego w treści tej decyzji, na osobę trzecią. Warunkami koniecznymi są zgoda strony, która jest adresatem decyzji na przeniesienie jej na wskazany podmiot oraz akceptacja ze strony podmiotu, który ma stać się nowym adresatem decyzji, wyrażona dla wszystkich warunków zawartych w decyzji. W doktrynie przedmiotu podkreśla się słusznie, że treść merytoryczna przeniesionej decyzji jest identyczna, zawiera te same warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania i zabudowy terenu, o których mowa w art. 54 ustawy. Następuje tylko zmiana podmiotowa (Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod redakcją Zygmunta Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2004 s. 521). Organ odwoławczy wskazał, że spełniony został jeden z warunków koniecznych do przeniesienia decyzji, tj. zgoda podmiotu, który ma stać się nowym adresatem tej decyzji, tj. A. sp. z o.o. w W. Niemniej - jak to wynika ze złożonego odwołania - na etapie postępowania odwoławczego przed Kolegium brak jest zgody adresata w/w decyzji ustalającej warunki zabudowy, tj. C. sp. z o.o. Jednoznacznie stwierdzono bowiem w odwołaniu, że spółka ta cofa zgodę udzieloną spółce A. sp. z .0.0. na przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] 2007 r. Ponadto do odwołania dołączono potwierdzoną za zgodność kopię pisma z dnia [...] 2008 r., adresowanego do pełnomocników spółki A. sp. z o.o. w W. o "cofnięciu zgody na przeniesienie praw i obowiązków z decyzji o warunkach zabudowy wydanej w dniu [...]2007 r." Pismo to zawiera oświadczenie o cofnięciu rzeczonej zgody i jednocześnie sprzeciw na przeniesienie praw i obowiązków zawartych w w/w decyzji na spółkę A. sp. z o.o. z siedzibą w W. Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że nie zostały spełnione łącznie przesłanki do zastosowania trybu przewidzianego w art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do przeniesienia decyzji ustalającej warunki zabudowy na rzecz innego podmiotu, a to wobec braku zgody strony, na rzecz której decyzja została wydana. Z tych przyczyn zaskarżoną decyzję należało uchylić, zaś postępowanie w przedmiocie przeniesienia decyzji ustalającej warunki zabudowy umorzyć jako bezprzedmiotowe. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]roku, sygn. akt [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka A. sp. z o.o. z siedzibą w W. , działająca przez pełnomocnika adwokata J.D. z Kancelarii Prawnej D. sp. k. z siedzibą w W. W/w decyzji zarzucono naruszenie: - przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 395 k.c. w zw. z art. 58 k.c. poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe ze względu na skuteczne odstąpienie przez C. sp. z o.o. od przedwstępnej umowy sprzedaży z dnia [...] 2007 roku Rep.[...] oraz cofnięcie zgody na przeniesienie praw i obowiązków z decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy, mimo iż sprzeczność powyższych oświadczeń z ustawą skutkują ich nieważnością; - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 136 k.p.a., poprzez nie przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, mimo iż zmiana okoliczności faktycznych mająca dla sprawy znaczenie prawne wystarczająco uzasadniała podjęcie wskazanego postępowania dowodowego. W konsekwencji podniesionych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności odniesiono się do skuteczności złożonego przez stronę postępowania C. sp. z o.o. oświadczenia o odstąpieniu od przedwstępnej umowy sprzedaży z dnia [...] 2007 roku Rep. [...] zwanej dalej w skardze "Umową Przedwstępną". Strona skarżąca wskazała, iż zgodnie z § 3 ust. 1 Umowy Przedwstępnej termin zawarcia umowy przyrzeczonej został wyznaczony przez strony na dzień [...] 2008 roku. Do zawarcia umowy przyrzeczonej w tym dniu jednak nie doszło, w głównej mierze, ze względu na brak podmiotu uprawnionego do przeniesienia użytkowania wieczystego nieruchomości objętych Umową Przedwstępną. Wynikało to z faktu, iż w dniu [...] 2008 roku sprzedający, czyli C. sp. z o.o. przeniosła użytkowanie wieczyste objęte Umową Przedwstępną na spółkę D. sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w K, lecz w dniu [...] 2008 roku, czyli w planowanym dniu zawarcia umowy przyrzeczonej, spółka ta nie została jeszcze wpisana jako nowy użytkownik wieczysty przedmiotowych nieruchomości...) Wskazano, iż C. sp. z o.o. złożyła w umowie przedwstępnej szereg niezgodnych z rzeczywistością oświadczeń co do stanu fizycznego i prawnego nieruchomości. Strona skarżąca podniosła, iż mimo bezskutecznego upływu terminu zawarcia umowy przyrzeczonej i wyraźnie sformułowanego w tym zakresie w § 2 IV obowiązku, C. sp. z o.o. nie zwróciła Spółce A. Sp. z o.o., wpłaconej na poczet Umowy Przedwstępnej, zaliczki w wysokości [...] zł. Co więcej bezprawnie zatrzymując wskazaną zaliczkę C. sp. z o.o. złożyła oświadczenie o odstąpieniu od zawarcia umowy przyrzeczonej i cofnęła zgodę na przeniesienie praw i obowiązków z decyzji o warunkach zabudowy wydanej w dniu [...]. Strona skarżąca podniosła, iż oświadczenie o odstąpieniu od Umowy Przedwstępnej przez C. sp. z o.o. miało miejsce w dniu [...]2008 roku, a więc po upływie wyznaczonego przez strony Umowy Przedwstępnej terminu zawarcia umowy przyrzeczonej i tym samym po fakcie uchylenia się przez C. sp. z o.o. od zawarcia umowy przyrzeczonej. Uchylenie się przez C. sp. z o.o. od zawarcia umowy przyrzeczonej skutkowało powstaniem po stronie A. sp. z o.o. uprawnień wynikających z art. 390 k.c., czyli uprawnienia do żądania naprawienia szkody, którą strona poniosła przez to, że liczyła na zawarcie umowy przyrzeczonej oraz do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej ze względu na spełnienie wymagań co do formy. Strona skarżąca zaznaczyła, iż uprawnienia powyższe przysługują wyłącznie stronie, która nie uchyliła się od zawarcia umowy przyrzeczonej, jako stronie pozostającej przez cały czas w dobrej wierze, a nie stronie uchylającej się, która nie wykazała się rzetelnością przy spełnianiu obowiązków wynikających z Umowy Przedwstępnej. W ocenie strony skarżącej wszelkie czynności podejmowane przez C. sp. z o.o. po upływie terminu zawarcia umowy przyrzeczonej, tj. po dniu [...] 2008 roku, w tym przede wszystkim złożenie oświadczenia o odstąpieniu od umowy i cofniecie zgody na przeniesienie praw i obowiązków z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, pozbawione były jakiejkolwiek doniosłości prawnej. W skardze zaznaczono również, iż pomimo zagwarantowanego C. sp. z o.o. w § 6 ust. 1 Umowie Przedwstępnej prawa odstąpienia, to C. sp. z o.o. miała możliwość skorzystania z niego, jedynie w przypadku nie zawarcia umowy przyrzeczonej z przyczyn zawinionych przez A. Sp. z o.o. Ze względu na fakt, iż to z winy C. sp. z o.o. nie doszło do zawarcia umowy przyrzeczonej, strona ta nie może powoływać się na umowne prawo odstąpienia wynikające z § 6 ust. 1 Umowy Przedwstępnej. C. sp. z o.o. nie miała bowiem żadnych podstaw, by obarczyć Spółkę A. sp. z o.o. winą za nie zawarcie umowy przyrzeczonej. Według strony skarżącej analiza treści § 6 pkt 1 Umowy Przedwstępnej pozwala również na stwierdzenie, iż przedmiotowe zastrzeżenie umowne prawa odstąpienia jest nieważne. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem doktryny, przesłanką ważności zastrzeżenia umownego prawa odstąpienia jest określenie terminu, w którym odstąpienie może nastąpić. Wymóg ten, odnoszący się do każdego przypadku zastrzeżenia umownego prawa odstąpienia (a zatem także takiego, w którym, w którym możliwość skorzystania z uprawnienia uzależniono od zdarzenia przyszłego i niepewnego, np. niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez drugą stronę), ma na celu wyeliminowanie stanu niepewności, jaki wprowadza do stosunku zobowiązaniowego zastrzeżenie prawa odstąpienia (Kodeks cywilny, Tom l, Komentarz, pod redakcją K. Pietrzykowskiego, 4. -wydanie, s. 1051). Wobec faktu, iż w § [...] ust. [...] Umowy Przedwstępnej strony nie zastrzegły terminu, w ciągu którego C. sp. z o.o. przysługiwać będzie prawo odstąpienia od umowy, zapis ten należało zdaniem strony skarżącej uznać za nieważny. W skardze wyrażono pogląd, iż organ odwoławczy powziąwszy wiadomość o dość znaczącej zmianie stanu faktycznego i prawnego sprawy winien był podjąć wszelkie dostępne mu kroki w celu dostatecznego wyjaśnienia zaistniałych zmian. Nie podjęcie decyzji o przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego i umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość skutkowało zatem naruszeniem przepisów prawa procesowego, mającym niewątpliwy wpływ na wynik postępowania. W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie z dnia [...] 2008 r. organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie, wyrażone w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że zasięg postępowania w sprawie przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest ograniczony wyłącznie spełnieniem, bądź nie, przesłanek z art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wszelkie zobowiązania umowne pomiędzy stronami, tak samo przyczyny odstąpienia od umowy i skutki takiego odstąpienia, nie mogły być przedmiotem weryfikacji Kolegium i przedmiotem jakiegokolwiek postępowania dowodowego, bowiem postępowanie w sprawie przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy jest postępowaniem administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], sygn. akt [...]. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Postępowanie administracyjne w sprawie wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji innych niż inwestycje celu publicznego (a do takich właśnie należy inwestycja rozpatrywana w niniejszej sprawie) regulują przepisy art. 59-67 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. Zgodnie z art. 63 ust. 5 w/w ustawy organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie. Zatem unormowanie zawarte w art. 63 ust. 5 przewiduje możliwość przeniesienia uprawnień z decyzji o warunkach zabudowy z adresata określonego w treści tej decyzji na osobę trzecią. Bezspornym w sprawie jest, że adresat decyzji o warunkach zabudowy – C. sp. z o.o. w odwołaniu od decyzji organu l instancji cofnęła zgodę udzieloną spółce A. sp. z o.o. na przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] 2007 r. W rezultacie nie zostały spełnione łącznie przesłanki do zastosowania trybu z art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do przeniesienia decyzji ustalającej warunki zabudowy na rzecz innego podmiotu, a to wobec braku zgody strony, na rzecz której decyzja została wydana. Nie są przy tym w sprawie istotne motywy, jakimi kierowała się C. sp. z o.o. cofając zgodę na przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy. Kwestia, czy strona przeciwna do skarżącej mogła dokonać takiego cofnięcia uprzednio wyrażonej zgody na przeniesienie decyzji w związku z łączącymi strony stosunkami zobowiązaniowymi jest kwestią do rozpatrzenia na gruncie prawa cywilnego, a zatem ewentualnych roszczeń wynikających z zawartych umów strona skarżąca winna dochodzić przed sądem powszechnym, a nie administracyjnym. Zarzuty podnoszone w skardze sprowadzające się głównie do oceny skutków łączących strony umów cywilnoprawnych wykraczają poza kognicję Sądu administracyjnego orzekającego w przedmiotowej sprawie. W sytuacji, gdy wnioskodawca domaga się przeniesienia na niego decyzji o warunkach zabudowy, a dotychczasowy adresat tej decyzji nie wyraża na to zgody, nie są spełnione przesłanki do wydania decyzji o przeniesieniu decyzji o warunkach zabudowy. W takiej sytuacji organ administracji powinien wydać merytoryczną decyzję o odmowie przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Bezprzedmiotowość postępowania nie może być utożsamiana z bezzasadnością żądania strony. Bezzasadność żądania strony oznacza brak przesłanek do uwzględnienia jej wniosku. W przeciwieństwie do bezprzedmiotowości postępowania, bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania, gdyż - jak zasadnie podkreśla się w orzecznictwie - umorzenie postępowania w takim przypadku jest niezgodnym z prawem uchyleniem się organu od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2004 r., IV SA 3439/02, LEX nr 156962, wyrok NSA z dnia 9 marca 2000 r., IV SA 12/98, LEX nr 77609). Ewentualny brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku nie czyni prowadzonego postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym, lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony. Ze szczególnym naciskiem należy zaakcentować na gruncie niniejszej sprawy, że nie znajduje uzasadnienia w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego wydanie decyzji o umorzeniu postępowania kończącej formalnie postępowanie w sprawie, w której strona jest zainteresowana uzyskaniem decyzji merytorycznej. Jeżeli zatem wnioskodawca – A. sp. z o.o. z siedzibą w W. wyraźnie domagał się wydania decyzji merytorycznej o przeniesieniu decyzji o warunkach zabudowy, to obowiązkiem organów administracji było merytoryczne odniesienie się do treści tego żądania pod kątem jego zasadności, a nie umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Zasadne jest stanowisko, zgodnie z którym umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości w sytuacji, gdy istniały podstawy do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, stanowi naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. oraz narusza interes strony skarżącej (zob.: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2002 r., II SA/Gd 1266/00, LEX nr 76113). Pomimo więc, że zarzuty skargi są nieuzasadnione, a stanowisko Kolegium co do zasady należy zaakceptować, to zaskarżona decyzja musiała zostać wyeliminowana przez sąd administracyjny z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), należało uchylić zaskarżoną decyzję. Organ drugiej instancji umarzając postępowanie, które nie stało się bezprzedmiotowe naruszył art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w bezpośredni sposób zdeterminowało treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, które mimo podstaw ku temu nie rozstrzygnęło merytorycznie sprawy administracyjnej przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy. \