II SA/Kr 821/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 26 kwietnia 2018 r., znak [...], działając na podstawie przepisów art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 84 i 85 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353), § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), po rozpatrzeniu odwołania S. K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 27 lutego 2018 r., znak [...], stwierdzającej, po rozpatrzeniu wniosku inwestora Firma A w K., brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na budowie garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] w ramach inwestycji pn: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, usługami, stacjami transformatorowymi, wjazdem i droga wewnętrzną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] (część) obr. [...] oraz rozbudowa odcinka drogi serwisowej (działka nr [...]) na szerokości działek nr [...], [...], [...] obr. jw. przy [...] w K." – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 11 grudnia 2015 r. do Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. wpłynął wniosek spółki Firma A w K. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] w ramach inwestycji pn.: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, usługami, stacjami transformatorowymi, wjazdem i drogą wewnętrzną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] (część) obr. [...] oraz rozbudowa odcinka drogi serwisowej (działka nr [...]) na szerokości działek nr [...], [...], [...] obr. jw., przy [...] w K.". Prezydent Miasta K., rozpatrując sprawę po raz kolejny na skutek decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, decyzją z dnia 27 lutego 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) oraz zgodnie z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, poz. 868, poz. 996, poz. 1579 i poz. 2138 w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2017 r. poz. 935), stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na budowie garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] w ramach inwestycji pn.: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, usługami, stacjami transformatorowymi, wjazdem i drogą wewnętrzną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] (część) obr. [...] oraz rozbudowa odcinka drogi serwisowej (działka nr [...]) na szerokości działek nr [...], [...], [...] obr. jw., przy ul. [...]/ ul. [...] w K." (pkt I). W punkcie II decyzji stwierdzono, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz poczynione ustalenia. Wskazano w szczególności na złożenie wniosku, zawiadomienie o wszczęciu postępowania, zakwalifikowanie przedsięwzięcia jako określonego w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto wskazano na uprzednio przeprowadzoną procedurę, w wyniku której wydano decyzję w sprawie, uchyloną następnie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Organ powołał zamieszczone w decyzji kasacyjnej wskazówki Kolegium nawiązujące do zmiany przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ I instancji wskazał na podjęte w sprawie czynności w kierunkach wskazanych przez Kolegium tj.: uzupełnienie karty informacyjnej przedsięwzięcia przez inwestora, wystąpienie do organów opiniujących, wydanie opinii przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (stwierdzającej brak obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i nie określającej dodatkowych warunków) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (stwierdzającej brak obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). Wskazano również na kolejną zmianę przepisów związaną z nowelizacją ustawy Prawo wodne i podniesiono, iż w przedmiotowym postępowaniu nie było konieczności wystąpienia do organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej przed wydaniem postanowienia w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w myśl art. 64 ust. 1 pkt 4 znowelizowanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – gdyż postanowienie w tej sprawie zostało wydane w dniu 15 grudnia 2017 r. i weszło do obrotu prawnego przed dniem wejścia w życie omawianych zmian. Organ I instancji wyjaśnił, iż wzięto pod uwagę łączne uwarunkowania wymienione w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przeanalizowano skalę i charakter inwestycji, wielkość zajmowanego terenu, zakres robót związanych z jej realizacją, powiązania z innymi przedsięwzięciami itd. Przytoczono szczegółowo wyniki analizy powyższych uwarunkowań i przedstawiono je szeroko w decyzji wskazując na cechy przedsięwzięcia. Pismem z dnia 27 marca 2018 r. odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta K. złożył S. K.. Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Odwołujący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 64 ust. 1 pkt 4, art. 71 ust. 2 pkt 12, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia, jak również art. 545 ust. 1 ustawy Prawo wodne. W ocenie odwołującego się organ I instancji powinien był stosować przepisy znowelizowane, które weszły w życie 1 stycznia 2018 r., a co za tym idzie uzyskać ocenę wodnoprawną od właściwego organu. Działając na skutek odwołania S. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 26 kwietnia 2018 r., którą utrzymało zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania oraz zarzuty sformułowane przez odwołującego się i wskazał w szczególności, że kwestia opinii organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej nie ma wpływu na poprawność decyzji organu I instancji, a to w związku z kolejną zmianą przepisów. W tym kontekście organ zwrócił uwagę na art. 545 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1566 ze zm.) w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r. poz. 710). Odnośna zmiana weszła w życie z dniem 26 kwietnia 2018 r. W ocenie organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie nie zaistniał obowiązek zasięgnięcia opinii organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej w myśl art. 64 ust. 1 pkt 4 u.u.o.ś, bowiem przepis ten nie obowiązywał przed dniem 1 stycznia 2018 r. i nie jest on wymieniony wśród przepisów, które należy stosować według brzmienia nadanego nową ustawą Prawo wodne, w myśl dodanego art. 545 ust. 1a ustawy Prawo wodne. Przechodząc do pozostałych aspektów sprawy, organ odwoławczy przytoczył i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, w szczególności art. 59, art. 71 i art. 72 u.u.o.ś. Za prawidłową uznana została kwalifikacja przedmiotowego przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Planowane przedsięwzięcie wymienione zostało w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia – tj. garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52- 55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a (tj. poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody lub poza otulinami form ochrony przyrody). Teren inwestycji znajduje się poza obrębem parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, lecz pow. użytkowa przekracza 0,5ha bowiem wynosi ok. 9394,72m2. W takim wypadku zatem konieczne było wydanie decyzji w tej sprawie, niemniej niekoniecznie wiązać się to musi z procedurą oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zwłaszcza sporządzenia raportu), lecz zasadne może być przeprowadzenie procedury uproszczonej. Dalej organ odwoławczy, podkreślając nieobjęcie przedmiotowej inwestycji ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji, że cechy charakterystyczne przedsięwzięcia nie rodzą obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślono przy tym, że inwestor przedłożył szczegółową, czytelną i spójną kartę informacyjną przedsięwzięcia, ze szczegółowym określeniem cech planowanego przedsięwzięcia, która pozwala na ocenę jego zakresu; w odniesieniu do dokumentacji wniosku stosownej oceny dokonały także organy wyspecjalizowane tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w swojej opinii z dnia 29 listopada 2017 r. oraz Państwowy Inspektor Sanitarny w K. w opinii z dnia 15 listopada 2017 r. Obydwa te organy stwierdziły brak potrzeby przeprowadzania przedmiotowej oceny oddziaływania na środowisko. Nie określono dodatkowych warunków realizacji przedsięwzięcia. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ I instancji prawidłowo i szczegółowo odniósł się do kryteriów, które zostały poddane analizie, także przy wydawaniu postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z punktu widzenia konkretnego postępowania. Ocena z punktu widzenia kryteriów, o których mowa w art. 63 ustawy, powinna doprowadzić do pozytywnego bądź negatywnego rozstrzygnięcia wynikającej z badania wstępnego tzn. czy ocena oddziaływania na środowisko jest lub nie jest wymagana. Oznacza to w praktyce, że jeżeli na pytania o możliwość wywierania znaczącego wpływu zostanie podana odpowiedź "Tak", ocena oddziaływania na środowisko może być wymagana i z reguły im większa jest liczba odpowiedzi "Tak", i im większe jest znaczenie zidentyfikowanych skutków, tym bardziej prawdopodobne, że ocena oddziaływania na środowisko jest wymagana. Oceny tej dokonało także ponownie Kolegium i zdaniem Kolegium nie istnieje ryzyko, iż przedsięwzięcie będzie wywierało znaczący wpływ na aspekty, o których mowa w art. 63 u.u.o.ś.; w zdecydowanej większości aspektów, brak takiego wpływu. Planowana inwestycja nie znajduje się terenach chronionych lub cennych przyrodniczo, czy też cennych z innego punktu widzenia (zabytków itp.), realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje pogorszenia jakości wód, inwestor nie planuje stosowania technologii mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko. Inwestycja lokalizowana będzie pomiędzy ruchliwą drogą oraz linią kolejową, oddziaływania zauważalne będą na etapie realizacji inwestycji, jednak będą one miały charakter krótkotrwały i przemijalny. Następnie organ odwoławczy dokonał analizy przedsięwzięcia z perspektywy kryteriów (uwarunkowań), o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.o.ś. W końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy dodał, że nie bez znaczenia jest właściwe położenie inwestycji, tj. w terenie o charakterze już przekształconym z infrastrukturą drogową. Tereny inwestycji i wokół niej nie posiadają walorów krajobrazowo-przyrodniczych. Planowane przedsięwzięcie będzie leżało z dala od terenów górskich, leśnych, obszarów ujęć wód, specjalnych obszarów objętych ochroną Natura 2000, obszarów uzdrowiskowych. Inwestycja nie jest przy tym objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ramach prowadzonej działalności nie będzie wykorzystywana duża ilości substancji i energii i nie spowoduje naruszenia głównych elementów środowiska, nie są konieczne szczególne formy zabezpieczeń, a charakter inwestycji nie wymaga szczegółowych rozwiązań mających na celu zapobieganie lub kompensację szkodliwego działania na środowisko. Zasięg oddziaływania ma charakter lokalny (w ramach terenu inwestycji), bez transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze. W postępowaniu przeanalizowano i oceniono uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ustawy. Wydanie decyzji nie jest natomiast uzależnione od zgody stron postępowania. Inwestor ma prawo wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji, a stosowne organy mają obowiązek przeprowadzić postępowanie w tej sprawie i wydać decyzję zgodnie z wynikami tego postępowania. Ocenie podlega inwestycja tylko w zakresie wiążącym organ w niniejszym postępowaniu. Nie podlegają ocenie organu inne szczegółowe aspekty procesu inwestycyjnego (nieśrodowiskowe), podlegające ocenie na etapie innych postępowań jako pozostające poza jego zakresem. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach służy bowiem wyłącznie ocenie, czy planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, a przedmiotem tej oceny są założenia, które przedstawia wnioskodawca we wniosku i karcie informacyjnej przedsięwzięcia składanej wraz z wnioskiem. Weryfikacja tych założeń dokonywana jest przy udziale organów wyspecjalizowanych, które potwierdziły informacje z karty informacyjnej przedsięwzięcia. Brak jest także podstaw prawnych i możliwości zakładania na etapie oceny przedsięwzięcia, iż np. w rzeczywistości zakres podejmowanych działań i w konsekwencji oddziaływania na środowisko spowodowany realizacją inwestycji będzie inny niż deklarowany przez inwestora i wynikający z karty informacyjnej przedsięwzięcia. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia; wniosek strony (inwestora) określa zakres żądania i przedsięwzięcia, a więc jednocześnie zakres ten determinuje organ prowadzący postępowanie w sprawie, nie można natomiast odnosić się do potencjalnego stanu faktycznego. Pismem z dnia 7 czerwca 2018 r. S. K. wniósł skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 kwietnia 2018 r. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza art. 425-429 i art. 545 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne oraz art. 1 ust. 2 lit.a ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz art. 71, ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz.1405 z późn.zm.), § 3 ust. 1 pkt 56 lit.b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 138, art. 140, art. 6 art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodów z pierwszej strony decyzji SKO w K. z dnia 3 listopada 2016 r. oraz z pierwszej strony decyzji SKO w K. z dnia 4 listopada 2016 oraz 1 i 2 strony załącznika nr 1 do decyzji warunków zabudowy dla działek [...] na okoliczność rozmiaru i rodzaju inwestycji na działkach [...] obr. [...] oraz dowodu z mapy obrazującej istniejącą zabudowę oraz projektowaną przez inwestora na okoliczność powstania zwartej zabudowy mającej negatywny wpływ na środowisko. Skarżący wniósł także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. W opinii skarżącego do przedmiotowej sprawy należy stosować przepisy w brzmieniu, jakie uzyskały one w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 20 lipca 2017 r.; nowelizacja z dnia 28 lutego 2018 r. nie ma do tej sprawy zastosowania. W konsekwencji organy powinny uzyskać ocenę wodnoprawną. W ocenie skarżącego, organy powinny też dokonać analizy kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, w całości podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, dalej u.u.o.s. lub ustawa środowiskowa), przy czym relewantne są przede wszystkim art. 59 ust. 1, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 65 ust. 1-3, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 84, art. 85 ust. 2 pkt 2. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając rozliczne kryteria wymienione w tym przepisie. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2). Artykuł 64 ust. 1-1c ustawy środowiskowej statuuje obowiązek współdziałania organów w toku postępowania, przy czym przepis ten ulegał zmianom, a kwestia, które jego brzmienie powinno być brane pod uwagę w niniejszej sprawie, jest sporna, przeto będzie jeszcze rozważana niżej. Zgodnie z art. 65 ust. 3 u.u.o.s., uzasadnienia postanowień, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinny zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydawaniu postanowień. Zgodnie z art. 65 ust. 2 na postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, przysługuje zażalenie. Oznacza to, że postanowienie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest zaskarżalne zażaleniem, a jego ocena może odbywać się w czasie sądowoadministracyjnej kontroli decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej bez uprzednio prowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Artykuł 71 ust. 2 pkt 2 u.u.o.s. głosi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl art. 84 u.u.o.s. w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (ust. 1). W decyzji tej właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b, w szczególności jeżeli wynikają one z postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2a. (ust. 1a). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (ust. 2). Wedle art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.o.s. uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W niniejszej sprawie organy słusznie zakwalifikowały przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a to na podstawie § 3 ust. 1 pkt 56 lit.b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 poz. 71). Jako trafna jawi się też ocena, że po dokonanych uzupełnieniach karta informacyjna przedsięwzięcia odpowiada wymaganiom ustawy. W toku postępowania uzyskano stanowisko organów współdziałających, t.j. opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 29 listopada 2017 r. oraz opinię Państwowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 15 listopada 2017 r. Obydwa te wyspecjalizowane organy stwierdziły brak potrzeby przeprowadzania przedmiotowej oceny oddziaływania na środowisko. Nie określono dodatkowych warunków realizacji przedsięwzięcia. W toku postępowania nie uzyskano natomiast opinii organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne, mimo że art. 64 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej w obecnym brzmieniu (obowiązującym od dnia 1 stycznia 2018 r.) taki wymóg przewiduje. Organ I instancji, wyjaśniając tę kwestię, wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu nie było konieczności wystąpienia do organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej przed wydaniem postanowienia w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w myśl art. 64 ust. 1 pkt 4 znowelizowanej ustawy u.u.o.s., gdyż postanowienie w tej sprawie wydane zostało dnia 15 grudnia 2017 r. i weszło do obiegu prawnego przed dniem wejścia w życie odnośnych zmian. Na postanowienie to nie służyło zażalenie. Kwestię obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w przedmiotowej sprawie uznać zatem należało za rozstrzygniętą w sposób wiążący w toku postępowania przed dniem 1 stycznia 2018 r. Organ odwoławczy, który – wydając decyzję w dniu 26 kwietnia 2018 r., orzekał w poniekąd innym stanie prawnym – zwrócił zaś uwagę na to, że nowelizacja art. 545 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne zdezaktualizowała przedmiotowy problem, bowiem przesądza o konieczności stosowania w niniejszej sprawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2018 r., w których wymogu uzyskania opinii organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej nie było. O ile stanowisko organu I instancji jawi się jako kontrowersyjne (choć nie można też całkowicie negować racji za nim przemawiających, skoro art. 64 u.u.o.s. wiąże współdziałanie z etapem postępowania poprzedzającym wydanie przewidzianego nim postanowienia), o tyle spostrzeżenie organu odwoławczego co do zmiany przepisów intertemporalnych i wyciągnięte z niego wnioski nie budzą już wątpliwości – są, w ocenie Sądu, trafne. Organ odwoławczy prawidłowo odkodował nową (zmienioną) regułę intertemporalną i, zważywszy na zasadę aktualności oraz uwarunkowania toku instancji, trafnie przyjął ją za punkt odniesienia do oceny zaistniałej sytuacji. Słowem, istotne jest to, że w chwili rozstrzygania sprawy (a w związku z wniesieniem odwołania sprawę rozstrzygał organ odwoławczy) należało stosować art. 64 u.u.o.s. w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2018 r. Zdaniem Sądu, prawidłowe są ustalenia poczynione w zaskarżonej decyzji, prowadzące do konkluzji, że cechy charakterystyczne przedsięwzięcia nie rodzą obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zasadnie zwrócono uwagę na to, że planowana inwestycja nie znajduje się terenach chronionych lub cennych przyrodniczo, czy też cennych z innego punktu widzenia (zabytków itp.), realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje pogorszenia jakości wód, inwestor nie planuje stosowania technologii mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko. Inwestycja lokalizowana będzie pomiędzy ruchliwą drogą oraz linią kolejową, oddziaływania zauważalne będą na etapie realizacji inwestycji, jednak będą one miały charakter krótkotrwały i przemijalny. Tereny inwestycji i wokół niej nie posiadają walorów krajobrazowo-przyrodniczych. Planowane przedsięwzięcie będzie leżało z dala od terenów górskich, leśnych, obszarów ujęć wód, specjalnych obszarów objętych ochroną Natura 2000, obszarów uzdrowiskowych. Inwestycja nie jest przy tym objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ramach prowadzonej działalności nie będzie wykorzystywana duża ilości substancji i energii i nie spowoduje naruszenia głównych elementów środowiska, nie są konieczne szczególne formy zabezpieczeń, a charakter inwestycji nie wymaga szczegółowych rozwiązań mających na celu zapobieganie lub kompensację szkodliwego działania na środowisko. Zasięg oddziaływania ma charakter lokalny (w ramach terenu inwestycji), bez transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze. W ocenie Sądu ustalenia te korelują z zebranym materiałem dowodowym i nie ma podstaw do ich kwestionowania. W postanowieniu z dnia 15 grudnia 2017 r. oraz w decyzjach obu instancji zaprezentowana została analiza planowanego przedsięwzięcia przez pryzmat kryteriów, o których mowa w art. 63 ustawy środowiskowej. W jej świetle zasadna jest ocena organu odwoławczego, że nie istnieje ryzyko, iż przedsięwzięcie będzie wywierało znaczący wpływ na środowisko; w zdecydowanej większości aspektów brak takiego wpływu. Rozstrzygnięcia wydane w niniejszej sprawie są, zdaniem Sądu, prawidłowe również pod względem formalnym, w szczególności spełniają kodeksowe i wynikające z ustawy środowiskowej wymogi w zakresie uzasadnienia. Powyższe rozważania zawierają już w dużej mierze odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. Dotyczy przede wszystkim zarzutu dotyczącego konieczności wystąpienia do organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej. Zdaniem Sądu, zaprezentowana w skardze wykładnia przepisów intertemporalnych implikująca taką konieczność jest błędna – Sąd, z przyczyn wyżej wskazanych, podzielił stanowisko organu odwoławczego. W ocenie Sądu, również zarzut skargi nawiązujący do potencjalnej kumulacji oddziaływania przedsięwzięć na środowisko jest niezasadny. Kwestia ta była rozważana, jest dostatecznie wyjaśniona i znalazło to wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Z tych też względów Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze. W tym kontekście wypada również podzielić zaprezentowany w końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji pogląd organu odwoławczego co do granic przedmiotowych rozstrzyganej sprawy administracyjnej. Dodać należy, że wbrew zarzutowi skargi organy dokonały analizy planowanego przedsięwzięcia przez pryzmat wszystkich kryteriów, o których mowa w art. 63 ustawy środowiskowej, w tym kryterium z ust. 1 pkt 2 litera f. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.