II SA/Kr 825/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie : WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 9 maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia skargę oddala Decyzją z dnia 12 lutego 2019 r., znak [...] Prezydent Miasta K., po rozpatrzeniu wniosku M. D. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą M. D. Przedsiębiorstwo Produkcyjno Usługowo Handlowe "[...]" odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Uruchomienie stacji demontażu pojazdów, skupu złomu i surowców wtórnych planowanych do realizacji przy ul. [...] w K. na działce ewid. Nr [...], obręb [...]." W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem określonym w § 2 ust. 1 pkt 42 oraz § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b i pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Teren określony we wniosku jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą [...] Rady Miasta K. z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", na obszarze 33PU (tereny zabudowy przemysłowo-usługowej). W ocenie organu planowane zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z ustaleniami tego planu. Wprawdzie w obszarze oznaczonym w planie 1PU do 40 PU brak jest wprost zakazu prowadzenia wnioskowanej działalności, to jednak wskazane są specjalne obszary oznaczone jako 1PUo do 3 PUo, na których możliwe jest realizowanie zabudowy przemysłowo-usługowej z możliwością realizacji obiektów i urządzeń związanych z gospodarowaniem odpadami. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. D., podnosząc zarzut bezpodstawnej odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez nieuzasadnione stwierdzenie niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". Odwołująca się wskazała, że rozstrzygnięcie organu jest zbyt kategoryczne i daleko idące, albowiem sam fakt, że wnioskowana stacja demontażu pojazdów podlega przepisom o odpadach, nie przesądza o niemożliwości zakwalifikowania tego typu przedsięwzięć jako działalności składowo-magazynowej, przemysłowo-usługowej, handlowej, która może być zlokalizowana w jednostce oznaczonej IP. Powołanie się na rzekomy zakaz tego typu działań obowiązujący poza jednostkami UPo, w sytuacji gdy zezwala się na tożsame działalności w jednostkach oznaczonych UP w innych planach miasta, narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji). Decyzją z dnia 9 maja 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, działając na podstawie art. 71 ust. 3, art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2081) w zw. z § 11 uchwały [...] Rady Miasta K. z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, że przedmiotową inwestycję pn. "uruchomienie stacji demontażu pojazdów, skupu złomu i surowców wtórnych planowanych do realizacji przy ul. [...] w K. na działce ewidencyjnej nr [...], obr. [...]" należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 42 oraz § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b i pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Bezsprzecznym jest także, że teren ustalony we wniosku jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z 21 listopada 2012 r. i znajduje się w obszarze oznaczonym w tym planie symbolem 33PU. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło ustalenia organu I instancji co do oznaczenia obszaru, na którym planowane jest przedsięwzięcie w miejscowym planie. Organ stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a zatem podlega wykładni jak inne źródła prawa powszechnie obowiązującego. Przy wykładni treści planu co do przeznaczenia terenu konieczne jest tym samym sięgnięcie do dyrektyw wykładni, zgodnie z którymi znaczenie przepisu zależy nie tylko od jego językowego sformułowania, ale również od treści innych przepisów (kontekst systemowy) oraz całego szeregu wyznaczników pozajęzykowych, takich jak funkcje ocenianej regulacji prawnej (wyrok NSA z 17 lipca 2018 r. sygn. II OSK 2011/16). W ocenie Kolegium nie ulega wątpliwości, że § 11 m.p.z.p. "[...]" nie wymienia ani w przeznaczeniu podstawowym, ani w przeznaczeniu dopuszczalnym obiektów i urządzeń związanych z gospodarowaniem odpadami. Wyraźnie natomiast dopuszczono ten rodzaj działalności dla obszaru oznaczonego symbolami 1PUo do 3 PUo w § 12 m.p.z.p. Planowany teren inwestycji znajduje się poza tym obszarem. Skoro plan miejscowy na terenie "PU" nie przewiduje obiektów i urządzeń związanych z gospodarowaniem odpadami, to istnieją podstawy do zastosowania art. 80 ust. 2 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację planowanego przedsięwzięcia (zob. analogiczna sytuacja wyrok NSA z 30 października 2018, sygn. II OSK 2667/16). Kolegium przywołało także interpretację planu dokonaną przez do Wydział Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta K., który w piśmie z dnia 25 kwietnia 2019 r. wskazał, że obiekty i urządzenia związane z gospodarowaniem odpadami, w tym ich zbieraniem, magazynowaniem, sortowaniem, odzyskiem i przetwarzaniem mogą być lokalizowane jedynie w terenie oznaczonym symbolem 1PUo do 3 PUo i w żadnym innym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło argumentu, zgodnie z którym sam fakt, iż działalność polegająca na demontażu pojazdów, skupie złomu i surowców wtórnych podlega ustawie o odpadach nie przesądza o niemożności zakwalifikowania tego typu przedsięwzięć jako działalności składowo-magazynowej, przemysłowo-handlowej i usługowej, dopuszczalnej w jednostce UP. Argumentu tego nie można jednak uwzględnić Z dokumentów załączonych w sprawie oraz z istoty zamierzenia inwestycyjnego wynika, że w jego ramach będzie odbywać się przerób i magazynowanie odpadów oraz będzie znajdował się punkt zbierania odpadów, a działalność będzie polegała na gospodarowaniu odpadami (s. 4 i 5 raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko). Okoliczność, że działalności tej towarzyszyć będą inne rodzaje działalności nie zmienia jednak charakteru prowadzonej działalności jako także związanej z gospodarowaniem (składowaniem i przetwarzaniem) odpadów. Z analizy § 11 i §12 m.p.z.p. wyraźnie wynika, że tylko w obszarze 1PUo do 3 PUo przewiduje się możliwość prowadzenia działalności związanej z gospodarowaniem odpadami (dopuszcza się taką działalność). Natomiast w świetle § 11 takiej działalności w obszarze 33PU nie przewidziano ani nie dopuszczono. Skargę od powyższej decyzji złożyła M. D.. W skardze zarzuciła naruszenie jej interesu prawnego jako przedsiębiorcy i uniemożliwienie korzystania z nieruchomości, nabytego zgodnie z prawem, wskutek stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i pozostawanie z nim w sprzeczności, planu uchwalonego uchwałą [...] Rady Miasta K. z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". W związku z tym skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości, oraz o orzeczenie co do istoty sprawy zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu. W ocenie skarżącej plan oraz inne związane z planem opracowania (Prognoza oddziaływania na środowisko 2010 z Aneksem 2012, Opracowanie fizjograficzne 2006, Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego 2003) nie definiują obiektów i urządzeń związanych z gospodarowaniem odpadami w stosunku do planowanego zagospodarowania wyłącznie w jednostkach PUo, odnoszą się do istniejącego zagospodarowania- instalacji obiektów (np. sortowni) działających na podstawie prawomocnych decyzji z zakresu gospodarki odpadami. W ocenie skarżącej aktualny sposób użytkowania był powodem wydzielenia nowej kategorii przeznaczenia PUo. Jednostki "O" dotyczą terenów infrastruktury technicznej, do których zalicza się składowiska, kompostownie, spalarnie, sortownie itp. - obiekty, których głównym procesem jest zagospodarowanie odpadów w przeważającej większości komunalnych, ich unieszkodliwianie. Nie jest zrozumiałe też, czy definicja obiektów i urządzeń związanych z gospodarowaniem odpadami obejmuje obiekty i urządzenia w zakładach produkcyjnych, w których prowadzi się technologicznie uzasadniony recykling/ odzysk surowcowy, handel, sprzedaż surowców i materiałów (odzyskanych z odpadów), czy przypadku stacji demontażu - sklep z częściami samochodowymi i w bardzo wielu dziedzinach przemysłu (papiernie, przetwórstwo tworzyw sztucznych, betoniarnie, przetwórstwo drewna, szkła). W ocenie skarżącej ustalenia planu umożliwiają, ale nie nakazują wprost lokalizacji obiektów i urządzeń związanych z gospodarowaniem odpadami wyłącznie na terenach w obszarze oznaczonym PUo. Istniejące w planie wykluczenia dotyczą wyłącznie wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Wobec tego w ocenie skarżącej nie zachodzi sprzeczność zamierzenia z planem, bowiem brak jest zakazu lokalizacji obiektów i urządzeń związanych z gospodarowaniem odpadami. Plan nie wprowadza zakazu realizacji planowanej działalności, także w formie odniesienia się do rodzaju przedsięwzięcia - jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Brak innych zakazów i ograniczeń wynikających z przepisów odrębnych, na podstawie których można byłoby stwierdzić wykluczenie możliwości realizacji przedsięwzięcia w jednostce PU. Skoro stacja demontażu i skup złomu nie jest wielkopowierzchniowym obiektem handlowym, to nie ma zastosowania wykluczenie i zakaz przewidziany w miejscowym planie zabraniający lokalizacji takich obiektów. Planowane przedsięwzięcie spełnia przesłanki zgodności z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod obiekty i urządzenia związane z magazynowaniem surowców i materiałów, ich sprzedażą, przechowywaniem, w tym z zakresu handlu. Obiekty planowane do realizacji będą miały w swojej ofercie działalności obrót i handel, głównie auto części samochodowe (obligatoryjny sklep części i akcesoriów) nadające się do ponownego wykorzystania oraz złom użytkowy dla klientów skupu złomu (profile, siatki, słupki, arkusze blach, druty, pręty- z odzysku). Skarżąca podniosła również, że przedsięwzięcie zgodne jest z ustaleniami planu dotyczącymi zagospodarowania odpadów zawartych w rozdziale II (3. "Ustala się obowiązek prowadzenia gospodarki odpadami zgodnie z obowiązującymi przepisami odrębnymi, z uwzględnieniem segregacji odpadów u źródeł ich powstawania, z jednoczesnym wyodrębnieniem odpadów niebezpiecznych"). Podniosła również, że stacje demontażu oraz skupy złomu nie są wymienione w pkt. 5 Instalacje w gospodarce odpadami rozporządzenia z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, dla których lokalizacja musi być uzgodniona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i dokumentami strategicznymi dla planu jako jednostki "O". Żaden z procesów wymienionych w rozporządzeniu nie odpowiada technologii stosowanej na stacjach demontażu. Gdyby ustawodawca chciał, aby stacje demontażu kwalifikować do tych instalacji, z pewnością wskazałby je bezpośrednio w załączniku, tak jak np. strzępiarki. Skarżąca zwróciła również uwagę, że gospodarowanie odpadami, jest procesem ubocznym prawie każdej produkcji lub usługi, np. niewielkie obiekty i urządzenia do magazynowania, sortowania i przetwarzania odpadów komunalnych w tym socjalno- bytowych i biurowych, typu: kompaktor/ zgniatarka/ niszczarka/ prasa/ kompostownik itp. Skarżąca wskazała, że dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego ubiegała się już wcześniej w latach 2009-2011 ubiegała się o decyzje administracyjne decydujące o możliwości lokalizacji inwestycji na tym terenie. Wydana została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 8 lutego 2010 r. znak: [...], utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia 17 maja 2010 r. znak: [...] oraz decyzja o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 28 grudnia 2011 r., znak [...] Z przyczyn niezależnych od inwestora inwestycję wstrzymano, jednak nie zaniechano zamierzeń całkowicie, licząc na analogiczne pozytywne rozstrzygnięcie sprawy. W odpowiedzi na skargę złożonej w piśmie z 19 lipca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnośnie podniesionej w skardze kwestii braku wskazania stacji demontażu oraz skupu złomu w pkt. 5 "Instalacje w gospodarce odpadami" rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, Kolegium stwierdziło, że okoliczność ta nie przesądza o możliwości lokalizacji stacji demontażu pojazdów we wskazanej jednostce planu, bowiem rozporządzenie dotyczy zupełnie innej kwestii i wskazuje jedynie te instalacje w gospodarce odpadami, które charakteryzują się określonym natężeniem negatywnego oddziaływania na środowisko, a nie wszystkie instalacje w gospodarce odpadami w ogóle. Odnośnie zaś argumentu sprzeczności zakazu lokalizacji obiektów związanych z gospodarowaniem odpadami poza jednostkami PUo z ogólną polityką środowiskową, Kolegium uznało go za argument podważający raczej postanowienia miejscowego planu, a nie zgodność zaskarżonej decyzji z ustaleniami tego planu, którego interpretacja potwierdzona została przez Wydział Planowania Przestrzennego UMK. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Dodatkowo należy wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2018 r. poz. 2081 ze zmian.; dalej: u.u.i.ś.) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, zaś art. 71 ust. 2 stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może być wydana po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 zd. 1 u.u.i.ś.). Stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem jest więc kluczowym momentem postępowania w sprawie wydania tego rodzaju decyzji i determinuje możliwość dalszego prowadzenia postępowania przez właściwy organ. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1093/17, skoro decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może zostać wydana jedynie po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu, dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej decyzji jest zbędne i niecelowe. W przedmiotowej sprawie podstawą wydania negatywnej dla skarżącej decyzji była niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia polegającego na "uruchomieniu stacji demontażu pojazdów, skupu złomu i surowców wtórnych" z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Obowiązujący na terenie inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]" został uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 21 listopada 2012 r. (Dz.U. Woj. Małopolskiego z dnia 4 grudnia 2012, poz. 6544). Zgodnie z tym planem działka nr [...] znajduje się na terenie dróg publicznych (drogi lokalne -13K DL) i terenie zabudowy przemysłowo-usługowej (33 PU). Na podstawie §11 ust. 1 wyznaczono w przedmiotowym planie tereny zabudowy przemysłowo-usługowej oznaczone na rysunku planu symbolami 1PU-40PU z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod: 1) obiekty i urządzenia związane z produkcją, składowaniem i magazynowaniem surowców i materiałów, ich przerobem oraz usługami związanymi z ich sprzedażą, naprawą lub przechowywaniem, w tym z zakresu handlu z wykluczeniem wielkopowierzchniowych obiektów handlowych; 2) obiekty obsługi komunikacji, w tym stacje paliw; 3) obiekty usług komercyjnych z zakresu handlu, gastronomii, rzemiosła, rzemiosła produkcyjnego, urządzeń i obiektów turystyki, sportu i rekreacji, obiektów biurowych i administracji, hoteli, instytucji finansowych, biur projektowych i badawczo-rozwojowych, prywatnych obiektów związanych z lecznictwem i ochroną zdrowia, oraz innych usług o zbliżonym charakterze. 2. Jako przeznaczenie dopuszczalne w terenach zabudowy przemysłowo-usługowej, w granicach działki ustala się możliwość lokalizacji: 1) sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej; 2) dróg, dojazdów nie wydzielonych, zatok postojowych; 3) obiektów gospodarczych, socjalnych i garaży; 4) zieleni towarzyszącej – o charakterze urządzonym. Natomiast w § 12 wyznaczono tereny zabudowy przemysłowo-usługowej z możliwością realizacji obiektów i urządzeń związanych z gospodarowaniem odpadami są oznaczone na rysunku planu symbolami od 1 PUo do 3PUo z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod: obiekty i urządzenia związane z gospodarowaniem odpadami w tym ich zbieraniem, magazynowaniem, sortowaniem, odzyskiem i przetwarzaniem; obiekty i urządzenia związane z produkcją, składowaniem i magazynowaniem surowców i materiałów, ich przerobem oraz usługami związanymi z ich sprzedażą, naprawą lub przechowywaniem, w tym z zakresu handlu z wykluczeniem wielkopowierzchniowych obiektów handlowych; 3) obiekty obsługi komunikacji w tym stacje paliw; obiekty usług komercyjnych z zakresu handlu, gastronomii, rzemiosła, rzemiosła produkcyjnego, urządzeń i obiektów turystyki, sportu i rekreacji, obiektów biurowych i administracji, hoteli, instytucji finansowych, biur projektowych i badawczo-rozwojowych, prywatnych obiektów związanych z lecznictwem i ochroną zdrowia, oraz innych usług o zbliżonym charakterze. Sąd podziela interpretację powyższych przepisów przyjętą w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z §11 miejscowego planu, który nie dopuszcza lokalizowania na obszarze 33 PU obiektów związanych z gospodarowaniem odpadami. Skoro w miejscowym planie są wskazane specjalne obszary, oznaczone jako 1PUo do 3 PUo, na których możliwe jest realizowanie zabudowy przemysłowo-usługowej z możliwością realizacji obiektów i urządzeń związanych z gospodarowaniem odpadami, należy przyjąć, że na obszarach oznaczonych od 1PU do 40 PU, realizowanie takiej zabudowy jest niedopuszczalne, pomimo braku zakazu takiej zabudowy. Nie ulega wątpliwości, że w treści § 11 m.p.z.p. "[...]" nie wymieniono ani w przeznaczeniu podstawowym, ani w przeznaczeniu dopuszczalnym obiektów i urządzeń związanych z gospodarowaniem odpadami. Wyraźnie natomiast dopuszczono ten rodzaj działalności dla obszaru oznaczonego symbolami 1PUo do 3PUo w § 12 m.p.z.p. Planowany teren inwestycji znajduje się poza tym obszarem. Wobec tego zasadna była odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację planowanego przedsięwzięcia na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Sąd zwraca uwagę, że § 12 wprowadzono do projektu miejscowego planu po rozpatrzeniu uwag podmiotów prowadzących działalność w zakresie gospodarowania odpadami, na co wskazuje treść Rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag dotyczących projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" stanowiącego Załącznik nr 3 do uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 21 listopada 2012 r., opublikowanego w Dz. Urz. Woj. Małopolskiego wraz z uchwałą. Wynika z niego, że obszar PUo został wyodrębniony z obszaru PU i wprowadzony do projektu planu w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu (zob. np. Uwaga Lp. 38, Część I dotycząca uwag zgłoszonych w związku z wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu w okresie od 23 listopada do 21 grudnia 2010 r., Uwaga Lp. 4, Część II dotycząca uwag zgłoszonych w związku z wyłożeniem projektu planu w okresie od 30 sierpnia do 28 września 2011 r.). Co istotne, w procedurze uchwalania planu zgłaszano również uwagi postulujące wykreślenia z projektu planu postanowień dotyczących obszaru PUo i one również były przedmiotem rozpatrywania (zob. np. Uwagi Lp. 6, 17-99, Część II dotycząca uwag złożonych w związku z wyłożeniem projektu planu od 6 sierpnia do 4 września 2012). W wyjaśnieniach zawartych w przywołanym dokumencie wskazano, że projekt planu wyznacza pod realizację przedsięwzięć związanych z gospodarką odpadami wyłącznie tereny 1 PUo, 2PUo, 3 PUo, "tj. tereny istniejących zakładów, prowadzących już działalność w takim zakresie. Wszystkie one posiadają prawomocne decyzje o pozwoleniu na budowę oraz wymagane przepisami prawa decyzje oraz zgody, w tym szczególnie w zakresie ochrony środowiska. Projekt planu sankcjonuje w tym zakresie wyłącznie stan istniejący." Wskazane okoliczności powinny być uwzględnione przy wykładni przepisów miejscowego planu, zwłaszcza biorąc pod uwagę zasadę proporcjonalności oraz zasadę zrównoważonego rozwoju. Obie te zasady, wywodzone z Konstytucji RP, mają istotne znaczenie dla stosowania regulacji dotyczących procesu inwestycyjnego, u podstaw których leży wolność budowlana, ale i m.in. prawo do zdrowego środowiska. Jak wskazuje się w literaturze, wolność budowlana i prawo do zdrowego środowiska naturalnego wzajemnie się ograniczają. Ograniczenie jednego z nich jest podyktowane potrzebą ochrony drugiego. W budowlanym procesie inwestycyjnym dochodzi więc do konfrontacji ochrony wolności budowlanej i prawa do zdrowego środowiska, przy czym zasada proporcjonalności limituje możliwość ograniczania wolności budowlanej, a zasada zrównoważonego rozwoju ma zapewnić integralność działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń, o czym stanowi art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia – Prawo ochrony środowiska (zob. Z. Leoński, M. Szewczyk, M. Kruś, Prawo zagospodarowania przestrzeni, Warszawa 2019, s. 110-117). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2000 r., sygn. K 23/05, wskazał, że: "W ramach zasady zrównoważonego rozwoju mieści się nie tylko ochrona przyrody czy kształtowanie ładu przestrzennego, ale także należyta troska o rozwój społeczny i cywilizacyjny, związany z koniecznością budowy stosownej infrastruktury niezbędnej dla – uwzględniając cywilizacyjne potrzeby – życia człowieka i poszczególnych wspólnot. Idea zrównoważonego rozwoju zawiera więc w sobie potrzebę uwzględnienia różnych wartości konstytucyjnych i stosownego ich ważenia". Powyższe rozważania w odniesieniu do wykładni przepisów planu miejscowego "[...]" prowadzą do wniosku, że prawidłowa jest taka interpretacja § 11 i 12, zgodnie z którą obszary, na których dozwolone jest lokalizowanie obiektów służących prowadzeniu działalności polegającej na gospodarowaniu odpadami, zostały wyodrębnione tak, aby działalność tego rodzaju była zgrupowana na obszarze oznaczonym jako PUo. Wyodrębnienie tych obszarów jest wynikiem konsensusu społecznego związanego z partycypacją społeczeństwa w procesie tworzenia miejscowego planu, i z jednej strony zabezpiecza interesy przedsiębiorców prowadzących działalność polegającą na gospodarowaniu odpadami, a z drugiej – interesy innych podmiotów, w tym mieszkańców obszaru objętego miejscowym planem, zainteresowanych lokalizowaniem na obszarze objętym planem możliwie mało uciążliwej zabudowy. Zdaniem Sądu nietrafne są argumenty porównujące planowane przedsięwzięcie z wielkopowierzchniowymi obiektami handlowymi, w stosunku do których w miejscowym planie sformułowano wyraźne zakazy ich lokalizacji. Sąd zwraca uwagę, że w §11 ust. 1 pkt 1 i analogicznie brzmiącym §12 ust. 1 pkt 2 dopuszczono działalność o charakterze handlowym, z której jednoznacznie wyłączono wielkopowierzchniowe obiekty handlowe. Wyłączenie to jest więc bezpośrednio związane z dopuszczoną na wskazanych obszarach działalnością handlową. Wyłączenie w odniesieniu do obiektów, których na danym obszarze nie dopuszczono, byłoby bezprzedmiotowe i zbędne. Nie znajdują również uzasadnienia zarzuty dotyczące tego, że działalność polegająca na demontażu pojazdów, skupie złomu i surowców wtórnych, chociaż podlega ustawie o odpadach, może być zakwalifikowana jako składowo-magazynowa, przemysłowo-handlowa i usługowa, która dopuszczalna jest w jednostce UP. Prawidłowo uznało Kolegium w zaskarżonej decyzji, że przedstawiona przez skarżącą charakterystyka przedsięwzięcia bezspornie wskazuje, że przedmiotem jego działalności ma być przerób i magazynowanie odpadów oraz prowadzenie punktu zbierania odpadów, tj. gospodarowanie odpadami (s. 4 i 5 raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia). Możliwość zakwalifikowania tej działalności jako – w pewnych aspektach – produkcyjnej, usługowej, czy komercyjnej, nie zmienia charakteru tej działalności, której głównym przedmiotem jest właśnie gospodarowanie odpadami. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zgłoszone przez skarżącą zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, jak też nie stwierdził innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby uchylenie bądź stwierdzenie nieważności decyzji, wobec czego skargę oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a.