II SA/Kr 827/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Barbara Pasternak Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2006 r. sprawy ze skargi M. J. i A. D. –T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala Decyzją z dnia [...].03.2003 r., (znak: [...]) Prezydenta Miasta K., działając na podstawie art. 39 ust.l, art. 40 ust.l i 3 , art. 42 i art. 46 ustawy z dnia 7.07.1994 r. zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr.89 poz.415 z póź.zm.) ustalił na wniosek Miejskiego Zarządu Dróg w K., warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie przedłużenia istniejącej ulicy [...] z włączeniem do ulicy [...] wraz z ciągiem pieszym i parkingiem wzdłuż dz.ewid. [...] położonej w K. Odwołanie M. J. i A. D. –T. nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 11.03.2003 r., (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje podnosząc w uzasadnieniu co następuje: 1/ w/g ustaleń planu, teren wskazany pod realizację projektowanej inwestycji położony jest na obszarze oznaczonym w rysunku planu symbolami: 011 KL/A/, KS-1 i 010 KL /B/, dla których obowiązują następujące ustalenia realizacyjne: ulica lokalna projektowana, projektowany parking, ulica lokalna, istniejąca ulica [...] a skoro zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu nie ma podstaw do odmowy ustalenia żądanych warunków, 2/ odnosząc się do zarzutów odwołania w którym podniesiono, że w dniu [...].05.1995 r. odwołujące się złożyły zarzut do planu, który nie został rozpatrzony wyjaśniono, iż obowiązujący miejscowy plan został zatwierdzony uchwałą Nr 407/93 Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 2 kwietnia 1993 r., ogłoszoną w Dz.Urz. Województwa Kieleckiego z nr 5, poz.41, ze zmianami zatwierdzonymi uchwałą z dnia 25 listopada 1994 r., ogłoszoną w Dz.Urz. Województwa Kieleckiego Nr 11 poz.114. Zatem plan został opracowany i uchwalony przed dniem wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Został on uchwalony na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 lipca 1984 r., o planowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 z późn.zm). Zgodnie z art.30 ust.3 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r., zainteresowane organy administracji państwowej, jednostki organizacyjne i osoby fizyczne, w okresie 21 dni mogły zgłaszać uwagi i wnioski do wyłożonego projektu planu. Stosownie do art.31 ust.2 cyt. ustawy plan miejscowy obowiązywał od dnia określonego w uchwale rady narodowej, nie wcześniej jednak niż po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia uchwały o planie. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995 r., nie miała zastosowania przy uchwalaniu planu, skoro plan ten został uchwalony i opublikowany przed 1.01.1995 r., a poprzednio obowiązująca ustawa nie znała środka w postaci "zarzutu". Bezzasadny w związku z tym był także zarzut, że postępowanie powinno być zawieszone, do czasu rozpatrzenia wniosku o zmianę obowiązującego planu, gdyż skoro decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje się na podstawie obowiązującego (w dniu wydania decyzji) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to złożenie wniosku o zmianę obowiązującego planu, nie może skutkować zawieszeniem postępowania o wydanie takiej decyzji, do czasu jego rozpoznania. I to tym bardziej, że skarżącym nie przysługuje inicjatywa uchwałodawcza w zakresie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a rada gminy nie jest zobowiązana do rozpatrzenia takiego wniosku, 3/ podstawą wydania zaskarżonej decyzji był plan zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w K., opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Kieleckiego. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera jedynie rozstrzygnięcia stanowiące konkretyzację ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które nie mogą być kwestionowane czy też zmieniane w postępowaniu administracyjnym, bowiem zostały sprecyzowane na etapie sporządzania lub zatwierdzania planu, w trybie przewidzianym dla tego typu opracowań, 4/ w zakończeniu podniesiono, że Naczelny Sąd Administracyjny -Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 22.06.2001 r. sygn.akt II SA/Kr 680/99 oddalił skargę na decyzję Kolegium Odwoławczego z dnia [...].03.1999r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...].02.1999 r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego samego zamierzenia inwestycyjnego. Fakt, iż decyzja z dnia [...].02.1999 r., utraciła ważność z uwagi na upływ terminu ważności w niej określonego, Miejski Zarząd Dróg ponownie wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla omawianego zamierzenia inwestycyjnego. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyły M. J. i A. D. –T. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji podniosły zarzuty, podobne do zawartych w odwołaniu. Podniosły, że z "nieznanych dla skarżących przyczyn inwestycja, dla której zostały ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania została określona jako budowa przedłużenia ulicy [...] z włączeniem do ulicy [...]" skoro załącznik graficzny decyzji uwidacznia, iż inwestycja powyższa nie ma polegać na budowie ulicy, lecz zmianie jej przebiegu, aby na obecnym jej miejscu mógł powstać parking. Inwestycja polegająca na budowie parkingu oraz zmianie przebiegu ulicy pod jego potrzeby, zdaniem skarżących nie stanowi celu publicznego. Skarżące podtrzymały zarzut przedwczesnego wydania decyzji, albowiem obecnie trwają prace nad zmianą planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. i do dnia [...].02. 2003 r., można było składać wnioski i zarzuty i skarżące złożyły stosowny wniosek. Zdaniem skarżących w niniejszej sprawie, w pierwszej kolejności winien być rozpatrzony wniosek o zmianę planu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269), kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo. Art. 40 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przesądzał o tym, że celem decyzji ustalającej zabudowę i zagospodarowanie terenu było zdecydowanie, czy zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z przepisami szczególnymi. Art. 43 cytowanej ustawy wyrażał wprost wolę ustawodawcy, iż nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie było zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tak więc, orzekający w sprawie organ administracji publicznej był bezwzględnie związany wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji, oczywiście mając na względzie warunki wynikające z planu miejscowego i przepisów szczególnych oraz wymagania ochrony interesów osób trzecich. Ale ta ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest ograniczona a jej dalsza realizacja następuje w kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego tj. pozwolenia na budowę. Trafnie zaskarżona decyzja przyjmuje, że organy orzekające w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są bezwzględnie związane ustaleniami planu, a wniosek o zmianę tego planu nie może stanowić przeszkody do wydania decyzji. Gdyby przyjąć rozumowanie skarżących za prawidłowe, orzekanie w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uległoby sparaliżowaniu, bowiem nie można by orzekać w sprawie, w której złożony został wniosek o zmianę planu. Nie można podzielić zarzutu skargi, że z "nieznanych dla skarżących przyczyn inwestycja, dla której zostały ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania została określona jako budowa przedłużenia ulicy [...] z włączeniem do ulicy [...]" skoro załącznik graficzny decyzji uwidacznia, iż inwestycja powyższa nie ma polegać na budowie ulicy, lecz zmianie jej przebiegu, aby na obecnym jej miejscu mógł powstać parking. Zaskarżona decyzja dotyczy inwestycji polegającej na budowie przedłużenia istniejącej ulicy [...] z włączeniem do ulicy [...] wraz z ciągiem pieszym i parkingiem. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z treścią art. 42 ust. l pkt. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym określać miała jedynie rodzaj inwestycji. Szczegóły inwestycji będą przedmiotem następnego etapu inwestycyjnego jakim jest postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organy nie miały podstaw do zawieszenia postępowania w oparciu o przepis art. 97 § l pkt. 4 kpa ( ani o żaden inny). Przepis ten jako tamujący normalny bieg postępowania musi być wykładany ścieśniająco. Tak jak to już powiedziano wyżej, złożenie wniosku o zmianę planu, nie może być podstawą zawieszenia postępowania wszak nie można w takim przypadku mówić o powstaniu zagadnienia wstępnego od którego zależy rozpatrzenia sprawy. W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 p.o.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.