II SA/Kr 829/11

Dnia 16 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.S. i G.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 22 kwietnia 2003 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.). Jak bezspornie wynika z treści uzasadnienia tego postanowienia przyczyną zawieszenia postępowania było niewykonanie przez skarżącą zarządzenia Sądu wzywającego do wskazania następców prawnych nieżyjących uczestników postępowania oraz ich aktualnych adresów zamieszkania, wobec czego nie można było nadać sprawie dalszego biegu. Podkreślić zwłaszcza należy, że przyczyną zawieszenia postępowania nie była śmierć uczestników, co skutkowałoby koniecznością zawieszenia postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 130 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd umarza postępowanie zawieszone z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa i doktryny, o dopuszczalności umorzenia postępowania decydują przyczyny jego zawieszenia. Postępowanie zawieszone z uwagi na niemożność nadania sprawie biegu umarza się po upływie terminu wskazanego w art. 130 nie badając, czy faktycznie istniały podstawy zawieszenia wskazane w postanowieniu sądu (zob.: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 596 i cytowane tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu postępowania sądowego żadna ze stron nie zgłosiła wniosku o jego podjęcie. Okoliczność ta uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy obligując Sąd do umorzenia postępowania na podstawie art. 130 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji.