II SA/Kr 830/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant : Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi F. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Powiatowy Lekarz Weterynarii w L. decyzją nr [...] z 31 stycznia 2018 r., po zapoznaniu się z protokołem kontroli nr [...] z 1 sierpnia 2017 r. oraz protokołem oględzin nr [...] z 6 grudnia 2017 r. i protokołem przesłuchania świadka z 6 listopada 2017 r., w związku ze stwierdzonymi naruszeniami w sprawie prowadzenia działalności nadzorowanej polegającej na składowaniu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych kategorii 1 na terenie posesji w P. , [...], w budynku położonym na działkach ewidencyjnych: [...], [...], [...] i [...] w P. bez uzyskania zatwierdzenia lub warunkowego zatwierdzenia przez F. K., na podstawie art. 85a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2017 r., poz. 1855 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2018 r., poz. 1855), dalej "u.o.z.z.", nałożył na F. K. karę pieniężną w wysokości [...] zł płatną w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2018 r., poz. 2096), dalej "K.p.a.", art. 85a ust. 1 pkt 1, art. 85b i art. 85e u.o.z.z., § 3 pkt 1 lit. b tiret czwarte rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (Dz.U. z 2014 r., poz. 629), dalej "rozporządzenie MRiRW", art. 3 ust. 1, ust. 2 pkt. 5 lit. b, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 15 ust 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2018 r., poz. 36 ze zm.) i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz.U.UE.L 2009.300.1 z 2009 r. ze zm.), dalej "rozporządzenie nr 1069/2009". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że 1 sierpnia 2017 r. przedstawiciele Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w L. przeprowadzili na terenie posesji P. nr [...] kontrolę budynku położonego na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...]. W czasie prowadzonej kontroli sprawdzono zarówno pomieszczenia jak i otoczenie budynku. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono w pomieszczeniu zlokalizowanym przy byłym magazynie wędlin zasypane wapnem produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego (dalej "produkty uboczne") w postaci płuc i wątroby w ilości 10 ton, z których wydobywał się odór z powodu stanu rozkładu produktów do konsystencji płynnej. Wagę ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego ustalono na podstawie oświadczenia F. K.. W trakcie kontroli F. K. wyjaśnił również, że jest właścicielem produktów ubocznych. Do niewłaściwie składowanych produktów ubocznych mają dostęp gryzonie i owady stwarzając zagrożenie epizootyczne. W związku z tym, że F. K. nie uzyskał od Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. zatwierdzenia lub warunkowego zatwierdzenia działalności polegającej na składowaniu produktów ubocznych, stwierdzone w trakcie kontroli produkty uboczne są składowane w sposób nielegalny. W dniu kontroli stwierdzono również z tyłu budynku na działce ewidencyjnej nr [...] w P. obecność 100 kg wysuszonych odpadów w postaci: tchawic, przełyków, uszu i kości. W trakcie kontroli F. K., zobowiązał się przekazać produkty uboczne i produkty pochodne do zakładu utylizacyjnego. Następnie 7 sierpnia 2017 r. F. K. zgłosił się do organu w celu przekazania informacji o zebraniu do pojemnika ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego w postaci wysuszonych tchawic, przełyków, uszu i kości składowanych dotychczas z tyłu budynku i złożeniu ich w pomieszczeniu byłego zakładu [...] Jak wynika z wyjaśnień F. K. opisane produkty pochodne, jak również uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego - rozpłynnione i zasypane wapnem, nie zostały przekazane do zakładu utylizacyjnego, pomimo deklaracji z jego strony. W związku z zawiłościami dotyczącymi problemów w ustaleniu właścicieli poszczególnych pomieszczeń kontrolowanego budynku w P. organ ustalił właścicieli poszczególnych działek, na których znajduje się kontrolowany budynek. Zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym właścicielem części budynku położonego na działce ew. nr [...] jest J. K., właścicielem domu jednorodzinnego i pomieszczeń znajdujących się po lewej stronie budynku mieszkalnego, (patrząc na wprost wejścia do budynku mieszkalnego) na działce ew. [...] jest W. K., natomiast właścicielami działki ew. nr [...], na której również znajduje się przedmiotowy budynek są: J. F., K. F., M. F., J. F., J. G., A. G., S. J., M. K., E. K., P. K., M. N., W. P., A. P., A. R., J. Z. i T. Z. (dalej "współwłaściciele"). W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, że w budynku zlokalizowanym na działce ewidencyjnej [...] należącej do J. K. oprócz ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego w postaci płuc i wątroby w ilości 10 ton, które uległy zgniciu i rozpłynnieniu, zmagazynowane są również produkty pochodne w postaci skór z łapek kurzych oraz kości wieprzowe, bezpośrednio na posadzce, w workach oraz na sitach. W pomieszczeniach panuje nieład, zalegają odchody gryzoni, a w powietrzu roznosi się uciążliwy odór zepsutego mięsa. Również w pomieszczeniach znajdujących się na trzech piętrach budynku należącego do W. K. i współwłaścicieli stwierdzono składowane produkty uboczne niewiadomego pochodzenia, zepsute, spleśniałe, bezpośrednio na posadzce w workach pojemnikach, między innymi: kości, wątroby, zastygnięty tłuszcz, a w jednym pomieszczeniu w kotłach warzelniczych uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego. Na poddaszu budynku stwierdzono zalegające hałdy wysuszonych kości i zmielonych kości w ogromnej ilości, niemożliwej ze względów logistycznych do oszacowania. Wszędzie panował bałagan - brudne porozrzucane urządzenia produkcyjne, pojemniki, worki, narzędzia, zalegał brud, odchody gryzoni i padłe gryzonie (szczury, myszy) oraz larwy much. Powyższe udokumentowano protokołem oględzin nr [...] z 6 grudnia 2017 r. W czasie prowadzonych oględzin pomieszczeń budynku położonego w P. F. K. wyjaśnił, że produkty uboczne chce wykorzystać do produkcji karmy. Stwierdzone podczas prowadzonych oględzin produkty uboczne składowane w pomieszczeniach budynku zlokalizowanego na działkach ewidencyjnych: [...] oraz [...] również składowane są przez F. K. w sposób nielegalny, tj. bez uzyskania od Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. zatwierdzenia lub warunkowego zatwierdzenia działalności polegającej na składowaniu produktów ubocznych. W toku prowadzonego postępowania nie ustalono, na jakiej podstawie F. K. wykorzystuje pomieszczenia budynku zlokalizowanego na działkach ew. [...], [...] oraz [...]. Jak dotąd żaden z właścicieli nie wnosił wniosków w sprawie nielegalnego składowania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego w pomieszczeniach budynków, których są właścicielami. W toku prowadzonego postępowania F. K. nie przedstawił dokumentacji potwierdzającej pochodzenie produktów ubocznych. W trakcie prowadzonej kontroli i oględzin przyznał natomiast, że to on jest właścicielem i dysponentem produktów zwierzęcych i zamierza je wykorzystać do produkcji karmy. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 3 u.o.z.z. wymagania weterynaryjne dla prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009, zwanej dalej "działalnością nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych", są określone w rozporządzeniu nr 1069/2009, w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia oraz w ustawie. Według art. 6 ust. 1a ww. ustawy, podjęcie działalności nadzorowanej w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych jest dozwolone po: 1) dokonaniu rejestracji podmiotu, przedsiębiorstwa lub zakładu, o której mowa w art. 23 rozporządzenia nr 1069/2009, zatwierdzeniu przedsiębiorstwa lub zakładu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009, lub warunkowym zatwierdzeniu przedsiębiorstwa lub zakładu, o którym mowa w art. 44 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009. Zgodnie zaś z art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 podmioty zapewniają, aby kontrolowane przez nie przedsiębiorstwa lub zakłady były zatwierdzone przez właściwy organ, któremu podlega miejsce, w którym przedsiębiorstwa te lub zakłady wykonują jedną lub więcej z następujących czynności: i) składowanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, j) składowanie produktów pochodnych przeznaczonych do: usunięcia na składowisku odpadów lub spalenia lub utylizacji lub usunięcia przez współspalanie; wykorzystania jako paliwo do spalania; wykorzystania jako paszy, z wyłączeniem przedsiębiorstw lub zakładów zatwierdzonych lub zarejestrowanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 183/2005; wykorzystania jako nawozów organicznych i polepszaczy gleby, z wyłączeniem składowania w miejscu bezpośredniego zastosowania. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia nr 1069/2009 pod pojęciem "produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego" rozumie się całe zwierzęta martwe lub ich części, produkty pochodzenia zwierzęcego lub inne produkty otrzymane ze zwierząt nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi, w tym komórki jajowe, zarodki i nasienie, natomiast pod pojęciem "produkty pochodne" rozumie się produkty otrzymane w wyniku przynajmniej jednej obróbki, przekształcenia lub etapu przetwarzania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego; Stosownie do art. 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, na wszystkich etapach gromadzenia, przewozu, manipulowania, obróbki, przekształcania, przetwarzania, składowania, wprowadzania do obrotu, rozprowadzania, stosowania lub usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w przedsiębiorstwie pod ich kontrolą podmioty zapewniają zgodność produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych z wymogami niniejszego rozporządzenia, mającymi zastosowanie do ich działalności. Mając na uwadze powyższe organ ustalił, że F. K. narusza powyższe wymagania składując w pomieszczeniach budynku zlokalizowanego na działkach ewidencyjnych: [...], [...] oraz [...] produkty uboczne i produkty pochodne kategorii 1, niewiadomego pochodzenia w ilości przekraczającej 10 100 kg, bez uzyskania zatwierdzenia lub warunkowego zatwierdzenia. W związku z tym, że właściciel nie przedstawił dokumentacji dotyczącej pochodzenia produktów ubocznych i produktów pochodnych, nie można wykluczyć, że stwierdzone w trakcie kontroli składowane produkty pochodzą od zwierząt zakażonych lub podejrzanych o zakażenie chorobami przenoszonymi na ludzi lub zwierzęta, a produkty pochodne zostały poddane obróbce wystarczającej do zniszczenia czynników chorobotwórczych, stanowiących zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt. Mając na uwadze oświadczenie F. K. o zamiarze przeznaczenia produktów do wytworzenia karmy - czyli paszy dla zwierząt składowane produkty pochodne podlegają zatwierdzeniu działalności nadzorowanej polegającej na składowaniu produktów pochodnych przeznaczonych do wykorzystania jako paszy zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. j (iii) rozporządzenia nr 1069/2009. Dalej organ wskazał, że 24 października 2017 r. F. K. otrzymał pismo znak: [...] z 18 października 2017 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia na niego kary pieniężnej na podstawie art. 85a ust. 1 pkt 1 u.o.z.z. Kolejno 4 stycznia 2018 r. strona odebrała kolejne zawiadomienie pismem znak: [...] z 29 grudnia 2017 r., że ww. postępowanie administracyjne nie może być załatwione w terminie i ustalono przewidywany termin zakończenia sprawy, jak również poinformowano o rozszerzeniu postępowania o naruszenia stwierdzone podczas przeprowadzonych oględzin, udokumentowanych protokołem nr [...] z 6 grudnia 2017 r., to jest o składowanie produktów ubocznych w pomieszczeniach budynku zlokalizowanym na działce ew. nr [...] oraz [...] i [...], tj. pomieszczenia zlokalizowane na wszystkich trzech piętrach budynku. W tym dniu strona odebrała także zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami. Dalej organ przywołał art. 10 § 1 K.p.a. wskazując, że strona nie wniosła żadnych nowych informacji i dowodów w sprawie toczącego się postępowania, jak również nie złożyła na piśmie odpowiedzi na pismo wszczynające postępowanie lub wyjaśnień na piśmie pomimo takiej możliwości. Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 85a ust. 1 pkt 1 u.o.z.z., kto prowadzi działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych bez dokonania rejestracji albo uzyskania zatwierdzenia lub warunkowego zatwierdzenia (...) podlega karze pieniężnej. Stosownie do treści art. 85b ww. ustawy, kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, powiatowy lekarz weterynarii albo graniczny Lekarz Weterynarii. Zgodnie z art. 85e ww. ustawy, kary pieniężne stanowią dochód budżetu państwa i są wpłacane na rachunek bankowy właściwego powiatowego inspektoratu weterynarii albo granicznego inspektoratu weterynarii, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o nałożeniu kary stała się ostateczna. Dalej organ wskazał, że rozporządzenie MRiRW określa wysokość kary pieniężnej za naruszenie, o którym mowa w art. art. 85a ust. 1 pkt 1 u.o.z.z. Zgodnie z treścią § 3 pkt 1 lit. b tiret czwarte rozporządzenie MRiRW, wysokość kary pieniężnej dla tego kto prowadzi działalność nadzorowaną w zakresie określonym w art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 bez uzyskania zatwierdzenia lub warunkowego zatwierdzenia, wynosi: - 27 400 zł - jeśli masa produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych poddanych co najmniej jednej z czynności wymienionych w art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 wykonywanych w ramach działalności nadzorowanej przekracza 1 000 kg. Organ wskazał, że powyższa kara pieniężna w kwocie 27 400 zł nie ma charakteru grzywny w celu przymuszenia, nie zmierza do przymuszenia strony do wykonania pewnych obowiązków, ale jest elementem sankcjonowania już zaistniałych i stwierdzonych w działalności przedsiębiorstwa nieprawidłowości. W tym zakresie ustawodawca nie pozostawił organowi żadnego elementu uznania administracyjnego wskazując kategorycznie w treści art. 85a u.o.z.z. (...), że kto narusza wymienione w konkretnym punkcie tego przepisu wymagania weterynaryjne, ten podlega karze pieniężnej. Reasumując zdaniem organu podczas prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że strona składowała w pomieszczeniach budynku zlokalizowanego na działkach ewidencyjnych: [...], [...] oraz [...] produkty uboczne i produkty pochodne kategorii 1, niewiadomego pochodzenia, w ilości przekraczającej 10 100 kg, bez uzyskania zatwierdzenia lub warunkowego zatwierdzenia. W związku z powyższym organ uznał, że spełniona została dyspozycja art. 85a ust. 1 pkt 1 u.o.z.z. oraz § 3 pkt 1 lit. b tiret czwarte rozporządzenia MRiRW. Dalej organ wskazał, że w przypadku kar pieniężnych nakładanych na podstawie u.o.z.z. zgodnie z art. 85f, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201, ze zm.; obecnie Dz.U. z 2018 r., poz. 800). Do kar nakładanych na podstawie u.o.z.z. nie będą miały zastosowania przepisy K.p.a. dotyczące udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, zgodnie z art. 189a § 2 pkt 6 K.p.a. Ordynacja podatkowa nie zawiera natomiast regulacji dotyczących odstąpienia od wymierzania kar pieniężnych, tym samym w przypadku kar pieniężnych z u.o.z.z. stosuje się przepisy K.p.a. o odstąpieniu od jej wymierzenia. Zgodnie z treścią zawartą w art. 189f § 1 K.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zgodnie z § 2 tego artykułu, w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: usunięcie naruszenia prawa lub powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. § 3. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Organ nie znalazł przesłanek do zastosowania przepisów zawartych w art. 189f K.p.a. ze względu na fakt, iż strona zobowiązywała się w toku postępowania do usunięcia składowanych produktów ubocznych, jak również produktów pochodnych, jednak tego faktycznie nie zrobiła. Stan rozkładu ww. produktów stwarza zagrożenie epizootyczne i wskazuje na rażące zaniedbania ze strony F. K.. Biorąc pod uwagę powyższe organ uznał, że w tym stanie faktycznym nie ma żadnych podstaw do odstąpienia od nałożenia kary. W ocenie organu, waga naruszenia prawa jest znaczna, gdyż stwarza realne zagrożenie epizootyczne, a nadto stan rozkładu produktów wskazuje na składowanie tych produktów od dłuższego już okresu czasu. Z tych samym powodów organ uznał, że nie jest zasadne wzywanie strony do usunięcia naruszenia prawa z wyznaczeniem dodatkowego terminu, gdyż dotychczasowe zachowanie strony pokazuje, że działanie strony nacechowane jest znaczną determinacją w naruszaniu prawa i nie stosowaniu się do nakazów organów państwowych. F. K. wniósł od powyższej decyzji odwołanie, zarzucając: 1) naruszenie art. 8 ust. 1a pkt. 3 oraz ust. 1b u.o.z.z. w zw. z art. 46 ust. 1 lit. c oraz ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009 poprzez jego niezastosowanie i przedwczesne wydanie zaskarżonej decyzji pomimo konieczności uprzedniego wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych podczas kontroli uchybień poprzez niezwłoczne zebranie i przekazanie do uprawnionego zakładu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego oraz zakazania stosowania tych produktów niezgodnie z wymaganiami rozporządzenia nr 1069/2009, 2) naruszenie art. 28 K.p.a. poprzez niewłaściwe ustalenie stron niniejszego postępowania, w szczególności pominięcie i niewezwanie do udziału w postępowaniu, jako stron postępowania, właścicieli budynku i działek nr [...], [...], [...] a także całkowite pominięcie w niniejszym postępowaniu [...] z siedzibą w P. pod numerem [...] a więc w miejscu, w którym zdaniem organu doszło do składowania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego oraz produktów pochodnych, 3) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez uprzedniego ustalenia wagi produktów ubocznych, 4) naruszenie art. 107 K.p.a. poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także poprzez sporządzenie uzasadnienia skarżonej decyzji bez wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia poprzez przytoczenie konkretnych zastosowanych przez organ przepisów prawa; 5) błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących postawę skarżonej decyzji, polegający na błędnym przyjęciu przez organ, że: - "Powiatowy Lekarz Weterynarii w L. nie znalazł przesłanek do zastosowania przepisów zawartych w art. 189f KPA ze względu, na fakt, iż strona zobowiązywała się w toku postępowania do usunięcia składowanych ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, jak również produktów pochodnych, jednak faktycznie tego nie zrobiła (...) Z tych samych przyczyn organ uznał, że nie jest zasadne wzywanie strony do usunięcia naruszenia prawa z wyznaczeniem dodatkowego terminu, gdyż dotychczasowe zachowanie strony pokazuje, że działanie strony nacechowane jest znaczną determinacją w naruszaniu prawa i niestosowaniu się do nakazów organów państwowych", podczas gdy w toku prowadzonego postępowania na każdym jego etapie współpracował z organem, jednakże podjęcie ww. działań okazało się być niemożliwe z uwagi na stan zdrowia, który uległ pogorszeniu, wskutek czego nie tylko kilkukrotnie wymagał hospitalizacji, ale przede wszystkim z uwagi na jego wiek i szereg schorzeń, na które cierpi, nie jest w stanie niezwłocznie, samodzielnie podejmować przedsięwzięć, których oczekuje od niego organ, na co zwracał uwagę organu już podczas prowadzonej kontroli; - "w trakcie kontroli F. K. wyjaśnił również, że jest właścicielem ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego", podczas gdy wbrew twierdzeniom organu, wskazał wyraźnie, że "jesienią 2015 roku do zakładu [...] dostarczono transport ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego ..." (strona 1 załącznika nr 1 do protokołu kontroli), co jednoznacznie świadczy o tym, że nabywcą ww. produktów była Spółka, w której skarżący jest jedynie prokurentem, a nie skarżący osobiście. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i stwierdzenie, że jest ona niewykonalna. W uzasadnieniu zarzutów podniósł, że w opisywanym stanie faktycznym organ zobligowany był, zanim wydał decyzję nakładającą karę pieniężną, wydać decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych podczas kontroli uchybień poprzez niezwłoczne zebranie i przekazanie do uprawnionego zakładu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego oraz zakazanie stosowania tych produktów niezgodnie z wymaganiami rozporządzenia nr 1069/2009. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ pomimo obowiązku ustawowego nie wydał ww. decyzji, a zatem wydanie decyzji o nałożeniu kary jest przedwczesne, co musi prowadzić do jej uchylenia w całości. Dopiero bowiem niezastosowanie się do decyzji nakazującej i zakazującej mogłoby stanowić podstawę do wydania decyzji o nałożeniu kary. Ponadto skarżący zarzucając naruszenie art. 28 K.p.a. podniósł, że właściciele budynku i działek, których organ w toku postępowania ustalił (strona 3 uzasadnienia skarżonej decyzji), należą do kręgu osób, które winny być uznane jako strony przedmiotowego postępowania. Jako bowiem osoby, którym przysługuje własność budynku i działek mają interes prawny w niniejszym postępowaniu. Ponadto organ całkowicie pominął także w przedmiotowym postępowaniu [...] sp. z o.o. Tymczasem ww. spółka mająca siedzibę pod numerem [...] - a więc w miejscu, w którym zdaniem organu doszło do składowania produktów ubocznych oraz produktów pochodnych - nie tylko jako przedmiot przeważającej działalności przedsiębiorcy wskazuje produkcję gotowej karmy dla zwierząt domowych, ale działalność tą rzeczywiście prowadziła posiadając na to stosowne zezwolenia. Sama kontrola przeprowadzona 1 sierpnia 2017 r., zgodnie z protokołem nr [...] prowadzona była "na terenie zakładu [...] (strona 1 załącznika nr 1 do protokołu kontroli). Skarżący zarzucił również brak szczegółowego ustalenia wagi produktów ubocznych. W skarżonej decyzji organ stwierdził jedynie, że wagę produktów ubocznych ustalono na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia. Zdaniem skarżącego w protokołach kontroli brak jest zapisu, w którym to miałby jednoznacznie stwierdzić, że waga ubocznych produktów wynosi 10 ton. Natomiast w protokole oględzin nr [...] z 6 grudnia 2017 r. na str. 1 organ stwierdza, iż "Nie było możliwości logistycznych oszacowania masy, ze względu na ogromną ilość". Ponieważ to na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a rozporządzenie uzależnia wysokość kar od ich ilości, organ winien był dokładnie ustalić wagę ubocznych produktów, czego jednakże nie uczynił. Zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących postawę skarżonej decyzji skarżący podniósł, że podjęcie oczekiwanych przez organ działań okazało się być niemożliwe z uwagi na jego stan zdrowia. Na ww. okoliczności zwracał uwagę organu już podczas prowadzonego postępowania kontrolnego, kiedy to wyjaśniał, że "jesienią 2015 roku do zakładu [...] dostarczono transport ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do produkcji karmy dla zwierząt domowych w ilości 10t. Odpady te zostały złożone w pomieszczeniu zakładu zlokalizowanym przy byłym magazynie wędlin. Pracownicy wówczas zatrudnieni (Ukraińcy) odcięli miedziane rurki z instalacji chłodniczej pomieszczenia, w którym znajdowały się UPPZ-ty. W związku z powyższym materiał uległ zgniciu, rozpłynięciu. W tym czasie (zgodnie z protokołem) właściciel (tzn. ja) dostał udaru i na czas nie zareagował na zaistniałą sytuację" (strona 1 załącznika nr 1 do protokołu kontroli). Do odwołania skarżący załączył jako dowody: - kartę informacyjną z leczenia szpitalnego datowana na 27 czerwca 2017 roku; - kartę informacyjną z dnia 4 września 2017 roku; - zaświadczenie o pobycie w szpitalu w okresie od 31 sierpnia 2017 roku do 2 września 2017 roku. Końcowo skarżący wskazał, że niezrozumiałe jest dla niego to, że wyłącznie jego obarcza się odpowiedzialnością za działania Spółki, podczas gdy to ten podmiot gospodarczy był obiorcą zamówienia dotyczącego produktów ubocznych i to w ramach działalności Spółki produkty te miały zostać wykorzystane. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z 30 kwietnia 2018 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 3 ust. 1, 2 pkt 5 lit. b, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1a i 2, art. 85a ust. 1 pkt 1 u.o.z.z., art. 24 rozporządzenia nr 1069/2009 oraz § 3 pkt 1 lit. b tiret czwarte rozporządzenia MRiRW, utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu I instancji 12 września 2017 r. pismem nr [...] wezwano skarżącego do osobistego stawienia się 21 września 2017 r. w celu złożenia wyjaśnień niezbędnych dla wykonania czynności urzędowych. W dniu 12 września 2017 r. w związku ze złożonymi wyjaśnieniami skarżącego sporządzono notatkę służbową w celu ustalenia właścicieli poszczególnych pomieszczeń budynku oraz jego otoczenia znajdującego się na posesji pod adresem [...]. W toku tych czynności ustalono właścicieli poszczególnych działek, na których znajduje się budynek w którym stwierdzono kwestionowane uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego. W dniu 6 listopada 2017 r. przesłuchano J. K. w sprawie prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie określonym w art. 24 ust. 1 lit. i rozporządzenia nr 1069/2009 bez uzyskania zatwierdzenia lub warunkowego zatwierdzenia sporządzając protokół z przesłuchania świadka. W toku tych czynności ustalono, że jest on właścicielem części ww. nieruchomości. Od czasu nabycia nieruchomości nie wynajmował on pomieszczeń żadnej osobie, jak również spółce i nie podpisywał żadnego dokumentu dającego prawo do dysponowania budynkiem. Dopiero podczas odbioru zakupionej części budynku stwierdził w nim produkty uboczne, które według jego zeznań skarżący zobowiązał się posprzątać. Jednocześnie J. K. oświadczył, że nie ma wiedzy kto jest ich właścicielem. W dniu 6 grudnia 2017 r. w obecności skarżącego i J. K. przeprowadzono oględziny nieruchomości położonej w miejscowości P. [...]. W toku tych czynności między innymi ustalono, że w budynku zlokalizowanym na działce ewidencyjnej [...] należącej do J. K. oprócz produktów ubocznych w postaci płuc i wątroby w ilości 10 ton, które uległy zgniciu i rozpłynnieniu, zmagazynowane są również produkty pochodne w postaci skór z łapek kurzych oraz kości wieprzowe. Również w pomieszczeniach znajdujących się na trzech piętrach budynku stwierdzono składowane uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego niewiadomego pochodzenia, zepsute, spleśniałe między innymi: kości, wątroby, zastygnięty tłuszcz. W jednym pomieszczeniu w kotłach warzelniczych również stwierdzono uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego. Ponadto na poddaszu budynku stwierdzono zalegające hałdy wysuszonych kości i zmielonych kości w ogromnej ilości, niemożliwej ze względów logistycznych do oszacowania. Powyższe udokumentowano protokołem oględzin nr [...] z dnia 6 grudnia 2017 r. W czasie prowadzonych oględzin pomieszczeń budynku położonego w P. skarżący wyjaśnił, że produkty pochodzenia zwierzęcego chce wykorzystać do produkcji karmy. Skarżący nie przedstawił organowi I instancji dokumentacji potwierdzającej pochodzenie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego. Organ stwierdził także, że w trakcie prowadzonej kontroli i oględzin skarżący przyznał natomiast, że to on jest właścicielem i dysponentem produktów zwierzęcych. Podczas oględzin wykonano dokumentację fotograficzną (w aktach sprawy). Dalej organ odwoławczy, po dokonaniu kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego organu I instancji, stwierdził, że organ ten uczynił zadość przepisom K.p.a., a rzeczona decyzja została wydana prawidłowo. Jednocześnie po rozważeniu zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że nie są one zasadne. Jako przedmiot postępowania organ odwoławczy wskazał niedopełnienie przez stronę obowiązku dokonania zatwierdzenia podmiotu u właściwego Powiatowego Lekarza Weterynarii, dotyczącej podjęcia działalności nadzorowanej w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych, w efekcie czego została nałożona na stronę kara pieniężna. W postępowaniu odwoławczym potwierdziły się ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji. Organ odwoławczy przytoczył ustalenia dokonane przez organ I instancji. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że nabywcą stwierdzonych przez organy produktów ubocznych była spółka, w której skarżący jest prokurentem, organ odwoławczy wskazał, że w trakcie przeprowadzonych przez Inspekcję Weterynaryjną kontroli i oględzin skarżący jednoznacznie wyjaśnił, że to on jest właścicielem przedmiotowych produktów i to on zamierza je wykorzystać do produkcji karmy jako F. K., a nie jako spółka [...]. Skarżący potwierdził powyższe podpisując protokół i nie wnosząc żadnych uwag, tym samym nie zaprzeczył swoim zeznaniom złożonym w trakcie kontroli. Ponadto nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających zakup oraz pochodzenie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego przez podmiot [...], pomimo, że jest upoważniony do działania w imieniu spółki. W związku z powyższym zdaniem organu odwoławczego zasadnie organ I instancji nie wezwał do udziału w postępowaniu w charakterze stron właścicieli nieruchomości, na których znajdowały się przedmiotowe produkty uboczne, z uwagi na okoliczność, iż kwestia własności nieruchomości nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie. Istotą bowiem postępowania było ustalenie faktycznego posiadacza i dysponenta produktów ubocznych. Zatem zdaniem organu odwoławczego niezasadny jest zarzut niewłaściwego ustalenia stron postępowania. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że na każdym etapie prowadzonego postępowania informowano skarżącego zarówno o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie nałożenia kary pieniężnej jak również pouczono go o przysługujących mu prawach czynnego udziału w postępowaniu, zapoznaniu się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. W zgromadzonym materiale dowodowym organ odwoławczy, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie doszukał się dokumentacji potwierdzającej podjęcie współpracy z organem I instancji w zakresie właściwego zagospodarowania (utylizacji) stwierdzonych produktów ubocznych. Wskazał, że postępowanie w tej sprawie trwało stosunkowo długo, dwukrotnie przedłużano postępowanie administracyjne, a skarżący miał w międzyczasie możliwość podjęcia konkretnych działań naprawczych, ale takich działań nie podjął. Odnośnie przesłanek do zastosowania art. 189f K.p.a. organ wskazał, że waga naruszenia prawa jest znaczna, gdyż stwarza realne zagrożenie epizootyczne, a nadto stan rozkładu produktów wskazuje na składowanie tych produktów od dłuższego już okresu czasu. Ze względu na długość i przebieg postepowania I instancji i brak rzeczywistych działań naprawczych skarżącego organ odwoławczy uznał, że dołączona do odwołania dokumentacja nie znajduje uzasadnienia w treści rozstrzygnięcia niniejszej decyzji. Odnosząc się do zarzutu powinności wydania w pierwszej kolejności decyzji zakazującej tymczasowo lub na stałe wykonywania czynności odpowiednio na podstawie art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009 organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowy przepis prawa mówi o podmiotach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i 3 oraz art. 24 ust. 1, czyli o podmiotach zarejestrowanych i zatwierdzonych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. Natomiast skarżący, jak wykazano podczas prowadzonego postępowania, prowadzi działalność "nielegalną", bez wymaganego zatwierdzenia/rejestracji czynności polegających na składowaniu produktów ubocznych i produktów pochodnych niewiadomego pochodzenia. Organ odwoławczy nadmienił, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał podstawy prawne nadzoru oraz definicje stosowanych pojęć. Organ II instancji ponownie przywołał brzmienie art. 3 pkt 1 i pkt 2, art. 4 ust. 2 oraz art. 24 rozporządzenia nr 1069/2009, a także art. 4 ust. 3 oraz art. 6 ust. 1a i ust. 2 u.o.z.z. Wskazał, że nie budzi jego wątpliwości okoliczność, że skarżący, nie złożywszy przed dokonaniem zakupu i składowania produktów ubocznych, zgłoszenia będącego podstawą do wydania decyzji zatwierdzającej przedsiębiorstwo, dopuścił się naruszenia obowiązujących przepisów prawa i wynikających z nich obowiązków. Organ podkreślił, że celem wprowadzenia instytucji nadzoru nad działalnością związaną z wykorzystaniem ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego jest przede wszystkim zabezpieczenie zdrowia ludzi i zwierząt oraz wyeliminowanie zagrożeń epidemiologicznych, jakie niesie ze sobą niekontrolowane produkcja, przewóz, przetwarzanie, składowanie, wprowadzanie do obrotu, użycie oraz usuwanie tego typu produktów. Organ powtórzył, że zgodnie z ustaleniami kontroli przeprowadzonej 1 sierpnia 2017 r. przedstawiciele organu I instancji stwierdzili produkty uboczne w ilości 10 ton oraz 100 kg wysuszonych zwierzęcych produktów pochodnych postaci: tchawic, przełyków, uszu i kości. Wagę produktów ustalono na podstawie oświadczenia skarżącego, który na żadnym etapie postępowania nie wycofał się z przedmiotowego oświadczenia ani nie kwestionował podanej wcześniej wagi ww. produktów. Organ stwierdził, że stan rozkładu tych produktów i zagrożenie epizootyczne i epidemiologiczne, jakie one stwarzają, uniemożliwia taką ingerencję, która byłaby konieczna dla dokonania zważenia produktów, dlatego organ I instancji przyjął oświadczenie strony jako wiarygodne i wystarczające, uznając, że nie ma technicznych możliwości dokonania ich zważenia. Dlatego też organ odwoławczy nie zgodził się z argumentami skarżącego, co do niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przez wydanie decyzji bez uprzedniego ustalenia wagi produktów oraz niewyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia. Organ podkreślił, że skarżący nie wniósł żadnych nowych informacji i dowodów w sprawie toczącego się postępowania, w tym również nie przedstawił żadnego dokumentu handlowego, umożliwiającego identyfikowalność (w tym m.in. wagę oraz pochodzenie produktów). Zatem w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w tej sprawie jak również właściwie określił ilość i rodzaj produktów. Fakty i dane od początku sprawy są spójne i nie ma w nich wersji alternatywnej. Organ wskazał, że w sytuacji niedochowania przedstawionych wyżej wymogów, skarżący nie powinien podejmować się wykonania czynności na produktach ubocznych nie mając do tego stosownych uprawnień. Dalej organ odwoławczy ponownie przywołał art. 85a ust. 1 pkt 1 u.o.z.z. oraz § 3 pkt 1 lit. b tiret czwarte rozporządzenia MRiRW, wskazując, że wysokość kary pieniężnej dla tego kto prowadzi działalność nadzorowaną w zakresie określonym w art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 bez uzyskania zatwierdzenia lub warunkowego zatwierdzenia, wynosi 27 400 zł, jeśli masa produktów ubocznych i produktów pochodnych poddanych co najmniej jednej z czynności wymienionych w art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 wykonywanych w ramach działalności nadzorowanej - przekracza 1 000 kg. Stwierdzone podczas kontroli 10 100 kg znacznie przekracza ilość 1 000 kg, która stanowi granicę w wysokości nałożonej kary pieniężnej. Organ nadmienił, że kolejne ilości składowanych ubocznych produktów i produktów pochodnych stwierdzono podczas prowadzonych oględzin pozostałych pomieszczeń budynku 6 grudnia 2017 r. Organ podkreślił, że wprowadzony prawem Unii Europejskiej system nadzoru nad działalnością wykorzystującą produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, ma na celu pozyskanie przez odpowiednio wyspecjalizowane organy (w tym Inspekcji Weterynaryjnej) wiedzy o każdym etapie produkcji, obrotu, czy użyciu tego typu materiału i temu celowi służy m.in. rejestracja lub zatwierdzenie podmiotów, o której mowa w art. 23 i 24 rozporządzenia nr 1069/2009 w związku z art. 6 ust. 2 i ust. 1 u.o.z.z. Skarżący poprzez nieokazanie dokumentu handlowego umożliwiającego identyfikowalność składowanych produktów ubocznych, ten właśnie cel uniemożliwił. Organ nadmienił, że kary przewidziane w ustawie oraz rozporządzeniu mają charakter sankcji administracyjnej, a obowiązek jej zastosowania wynika wprost z przepisów ustawy. Odpowiedzialność administracyjna opiera się na fakcie naruszenia obowiązku prawnego (tzw. wina obiektywna), a dla wymierzenia kary wystarczy sam fakt stwierdzenia naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Ustawa nie przewiduje możliwości odstąpienia przez organ od zastosowania sankcji. Prawodawca przyjął sztywne określenie wysokości kary, uzależnione od stopnia zagrożenia jakie dane naruszenie stwarza dla bezpieczeństwa zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, a w tym wypadku od masy produktów. F. K. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących postawę skarżonej decyzji, polegający na błędnym przyjęciu przez organ, że: a) "Pan F. K. oświadczył, że to on obecnie jest posiadaczem i dysponentem ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, dlatego uznany został przez organ za stronę tego postępowania", a także że "w trakcie przeprowadzonych przez Inspekcję Weterynaryjną kontroli i oględzin Pan F. K. wyjaśnił, że jest właścicielem przedmiotowych produktów i to on zamierza je wykorzystać do produkcji karmy jako F. K., a nie jako spółka [...]", podczas gdy skarżący w toku prowadzonego postępowania wielokrotnie wskazywał, że ww. produkty dostarczone zostały do zakładu [...] z siedzibą w P. i to właśnie ww. Spółka a nie skarżący osobiście, byli nabywcami tych produktów w związku z czym to ten podmiot gospodarczy powinien zostać obciążony ewentualną odpowiedzialnością; b) "okoliczność również podnoszona w odwołaniu, że P. F. oczekiwał uprzednio od organu decyzji nakazującej usunięcie uchybień, i jego oświadczenie że usunąłby te uchybienia w następstwie takiej decyzji, potwierdza również to, że to on jest jedynym dysponentem tych produktów i jako ich posiadacz może je poddać utylizacji", podczas gdy wbrew twierdzeniom organu skarżący nigdy nie złożył tego rodzaju zapewnienia a wskazywał jedynie na prawem przewidziany obowiązek uprzedniego wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych podczas kontroli uchybień, co nie pozostałoby bez wpływu na przebieg niniejszego postępowania; c) "nie budzi wątpliwości okoliczność, iż Strona, nie złożywszy przed dokonaniem zakupu i składowania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, zgłoszenia będącego podstawą do wydania decyzji zatwierdzającej przedsiębiorstwo, dopuściła się naruszenia obowiązujących przepisów prawa i wynikających z nich obowiązków", podczas gdy skarżący nie prowadził i nie zamierzał prowadzić przedsiębiorstwa którego przedmiotem byłaby działalność w ww. zakresie, wobec czego to nie on a [...] z siedzibą w P. , będąca nabywcą produktów ubocznych zobowiązana była do posiadania stosownych zezwoleń i dopełnienia prawem przewidzianych formalności, czego jednakże w toku niniejszego postępowania organ w żaden sposób nawet nie próbował zweryfikować, błędnie uznając - pomimo licznych sugestii skarżącego - że ww. Spółka nie jest stroną niniejszego postępowania; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 1a pkt. 3 oraz ust. 1b u.o.z.z. w zw. z art. 46 ust. 1 lit. c oraz ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009, z uzasadnieniem jak w odwołaniu, 3) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 28 K.p.a. z uzasadnieniem jak w odwołaniu, b) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, skutkujące wydaniem zaskarżonej decyzji bez uprzedniego ustalenia wagi produktów ubocznych, c) naruszenie art. 107 K.p.a. z uzasadnieniem jak w odwołaniu, Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie, że ww. decyzja nie podlega wykonaniu. W uzasadnieniu zarzutów skarżący powtórzył argumentację z odwołania. Dodatkowo skarżący przywołał szereg ogólnych tez z orzecznictwa sądowoadministracyjnego w przedmiocie prawidłowego prowadzenia postępowania dowodowego i oceny dowodów. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Regułą jest, że w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd - w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji - stwierdził, że jest ona zgodna z prawem, a zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Sąd stwierdził również, że mające istotny wpływ na wynik sprawy ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe i przyjmuje je za własne. Z uwagi na obszerne przytoczenie w pierwszej części uzasadnienia treści adekwatnych przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie Sąd odstąpił od ponownego ich przywoływania w tym miejscu. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, utrzymująca na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 27 400 zł w związku ze stwierdzonymi naruszeniami w sprawie prowadzenia bez uzyskania zatwierdzenia lub warunkowego zatwierdzenia działalności nadzorowanej polegającej na składowaniu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych kategorii 1 na terenie posesji w P. w budynku położonym na działkach ewidencyjnych: [...], [...], [...] i [...]. Bezsporne w sprawie jest, że stwierdzone i udokumentowane zostało nielegalne składowanie dużych ilości produktów ubocznych a także produktów pochodnych, w sposób powodujący zagrożenie epizootyczne i epidemiczne w budynku zlokalizowanym na wielu działkach (co najmniej 4 wymienione wyżej). Działki te stanowią przedmiot odrębnej własności różnych podmiotów, co rodziło pewne trudności w przyporządkowaniu różnych występujących w budynku i okolicy ubocznych produktów zwierzęcych do konkretnego właściciela nieruchomości. Główną kwestią sporną było ustalenie przez organy, kto w istocie jest właścicielem przedmiotowych produktów ubocznych i w rezultacie kto odpowiada za stwierdzone naruszenia i powinien ponieść karę. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego jest nałożenie kary pieniężnej za naruszenie art. 23 w zw. z art. 24 ust. 1 lit. i rozporządzenia nr 1069/2009, dotyczące prowadzenia działalności nadzorowanej polegającej na składowaniu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych. Sankcja w postaci kary pieniężnej za ww. naruszenie przewidziana jest w art. 85a u.o.z.z. Przybliżając przedmiotową tematykę należy na wstępie wyjaśnić, że celem takiego zatwierdzenia (rejestracji) jest zapewnienie bezpiecznego zagospodarowania produktów pochodzenia zwierzęcego. Istotnym elementem całego sytemu prawidłowego zagospodarowania takiego ubocznego produktu jest możliwość jego identyfikacji na każdym etapie, poczynając od produkcji, przewozie, obróbce, przetwarzaniu, składowaniu, wprowadzaniu do obrotu, dystrybucji, a kończąc na użyciu lub usuwaniu. W takim przypadku zatwierdzenie (rejestracja) każdego z podmiotów, który może pojawić się choćby na jednym z wymienionych etapów ma podstawowe znaczenie dla realności i efektywności sprawowania kontroli urzędowej nad obiegiem materiału i możliwości zapewnienia jego identyfikowalności. Jak bowiem wskazuje się w preambule do rozporządzenia - ewentualne luki w systemie takiego nadzoru mogą mieć poważny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt, bezpieczeństwo łańcucha żywnościowego i paszowego oraz zaufanie klientów. Dlatego też rozporządzenie nr 1069/2009 w sposób szczegółowy opisuje obowiązki podmiotów występujących na każdym z przedstawionych etapów, zaczynając od punktu wyjściowego w łańcuchu produkcji (art. 4), a kończąc na punkcie końcowym w łańcuchu produkcji (art. 5). Na wszystkich etapach gromadzenia, przewozu, manipulowania, obróbki, przekształcania, przetwarzania, składowania, wprowadzania do obrotu, rozprowadzania, stosowania lub usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w przedsiębiorstwie pod ich kontrolą, podmioty obowiązane są umożliwić sprawowanie kontroli przez organy nadzoru weterynaryjnego. Z tego też punktu widzenia niezwykle istotnym jest dla prawidłowości funkcjonowania całego systemu nadzoru, aby każde przedsiębiorstwo lub zakład prowadzący działalność, której przedmiotem jest produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego, był zarejestrowany (por. wyrok WSA w Kielcach z 24 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 261/16 – powołane orzeczenia dostępne na stronie - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W celu wyegzekwowania obowiązków określonych zarówno w rozporządzeniu nr 1069/2009 jak i w ustawie, ustawodawca krajowy wprowadził administracyjne kary pieniężne określone w art. 85a ustawy, wymierzane, w drodze decyzji, przez powiatowego lekarza weterynarii (art. 85b). Kary te, których stawki określa rozporządzenie MRiRW mogą być nakładane m.in. na podmioty profesjonalne, prowadzące działalność w zakresie postępowania z produktami zwierzęcymi. Wówczas ich celem jest zmuszenie tego typu podmiotów do prowadzenia działalności zgodnie z prawem. Jest to o tyle istotne, że przetwarzanie produktów zwierzęcych może stanowić poważne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego. Powyższe nie wyklucza jednak nakładania kar na podmioty, które zaniedbały obowiązku rejestracji, zatwierdzenia czy też warunkowego zatwierdzenia. Przeciwnie, karze podlega, jak w niniejszej sprawie, naruszenie prawa w postaci właśnie uchybienia obowiązkowi zatwierdzenia. W takim przypadku należy stwierdzić, że nałożenie kary ma na celu nie tyle zmuszenie tego typu podmiotów do prowadzenia działalności zgodnie z prawem, co jest niemożliwe z uwagi na z gruntu nielegalny jej charakter wobec braku stosowanej rejestracji, zatwierdzenia czy też warunkowego zatwierdzenia, a ukaranie podmiotu za sam fakt naruszenia i spowodowanie zagrożenia. Możliwość ukarania podmiotu, który zaniedbał uprzedniej rejestracji czy też zatwierdzenia, naruszając art. 6 ust. 1a u.o.z.z., a także bezprzedmiotowość i brak podstaw do poprzedzania decyzji wymierzającej karę decyzją o wezwaniu do zaprzestania naruszeń, nie budzi wątpliwości Sądu (por. wydany w podobnej sprawie wyrok NSA z 20 listopada 2018 r., sygn. II OSK 2772/16). Dla oceny prawidłowego stosowania powyższej regulacji konieczne jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czym w istocie jest "działalność nadzorowana" w rozumieniu u.o.z.z., bowiem to naruszenia wymagań działalności nadzorowanej stanowią podstawę stosowania sankcji opisanych w art. 85a ust. 1 ustawy. Dla udzielenia jednoznacznej odpowiedzi na powyższe pytanie wystarczające jest odwołanie się do treści art. 1 pkt 1 omawianej ustawy, który podając definicję legalną tego pojęcia stanowi, iż ustawa określa wymagania weterynaryjne dla podejmowania i prowadzenia działalności w zakresie, który szczegółowo wymienia i który nazywa "działalnością nadzorowaną". Wśród wymienionych w owym przepisie rodzajów działalności znajduje się także określone w art. 23 ust. 1 lit. a lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009, nieuregulowane w przepisach rozporządzenia nr 1069/2009 lub przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, (art. 1 pkt 1 lit. o). W takiej sytuacji, skoro sam ustawodawca określił jakie rodzaje działalności stanowią działalność nadzorowaną w rozumieniu omawianej ustawy, to nie jest dopuszczalne odmienne definiowanie tego pojęcia. Nie ulega wątpliwości Sądu, że stwierdzony w niniejszej sprawie stan faktyczny odpowiada rodzajowi działalności nadzorowanej opisanej w art. 24 ust. 1 lit. i rozporządzenia nr 1069/2009. Prowadzący działalność nadzorowaną jest obowiązany spełniać wymagania weterynaryjne określone dla danego rodzaju i zakresu prowadzonej działalności, w szczególności jest obowiązany zapewniać wymagania lokalizacyjne, zdrowotne, higieniczne, sanitarne, organizacyjne, techniczne lub technologiczne, zabezpieczające przed zagrożeniem epizootycznym, epidemicznym lub zapewniające właściwą jakość produktów. Niewątpliwie są to obowiązki o charakterze materialnym. W u.o.z.z. oraz rozporządzeniu nr 1069/2009 zostały też sformułowane wymagania formalne dla możliwości dozwolonego, a więc legalnego prowadzenia działalności nadzorowanej. Stosowanie kar pieniężnych w trybie art. 85a ust. 1 u.o.z.z. ma na celu przeciwdziałanie pozostawienia poza sferą stałej kontroli ze strony wyspecjalizowanych organów państwa różnych rodzajów działalności mogących powodować zagrożenia epidemiczne czy epizootyczne. W sytuacji niebezpieczeństwa zagrożenia zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt reakcja ze strony wyspecjalizowanych organów państwa winna być dopuszczalna w każdej przewidzianej przez prawo sytuacji powstania takiego niebezpieczeństwa i winna być ona efektywna. System nakazów i zakazów przewidziany w przywołanych przepisach ustawy i rozporządzenia efektywność taką zapewnia także wobec możliwości ich wyegzekwowania w drodze przymusu państwa (por. wyrok WSA w Łodzi z 20 listopada 2012 r., sygn. II SA/Łd 841/12). Przesłanką wymierzenia kary będącej przedmiotem postępowania jest obiektywnie pojmowana bezprawność polegająca na braku zatwierdzenia działalności nadzorowanej. Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 8 ust. 1a pkt. 3 oraz ust. 1b u.o.z.z. w zw. z art. 46 ust. 1 lit. c oraz ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009, należy wskazać, że przepisy te przewidują kompetencje nakazów i zakazów, innych niż sankcje karne, których realizacja ma prowadzić do przeciwdziałania zagrożeniu zdrowiu i życiu ludzi i zwierząt. Zgodnie z art. 8 ust. 1a pkt. 3 oraz ust. 1b u.o.z.z.: Powiatowy lekarz weterynarii, w drodze decyzji: 3) nakłada na przedsiębiorstwo lub zakład obowiązek usunięcia nieprawidłowości, o którym mowa w art. 46 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1069/2009. 1b. W przypadku, o którym mowa w art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009, powiatowy lekarz weterynarii, w drodze decyzji: 1) zakazuje wykonywania: a) określonych czynności przez dany podmiot lub w danym przedsiębiorstwie lub zakładzie, b) wszystkich czynności przez dany podmiot lub w danym przedsiębiorstwie lub zakładzie; 2) zakazuje tymczasowo wykonywania określonych lub wszystkich czynności przez dany podmiot lub w danym przedsiębiorstwie lub zakładzie. Z kolei stosownie do art. 46 rozporządzenia nr 1069/2009: Zawieszenie, wycofanie i zakaz wykonywania czynności: 1. Jeżeli w wyniku kontroli urzędowych i nadzoru przeprowadzanych przez właściwy organ zostanie ujawnione, że nie jest spełnione przynajmniej jedno wymaganie niniejszego rozporządzenia, właściwy organ podejmuje odpowiednie działanie. Właściwy organ w szczególności, w zależności od charakteru i wagi nieprawidłowości oraz od ewentualnego ryzyka dla zdrowia ludzi i zwierząt: c) nakłada specjalne obowiązki na przedsiębiorstwa lub zakłady w celu usunięcia istniejących nieprawidłowości. 2. Właściwy organ zakazuje, w zależności od charakteru i wagi nieprawidłowości oraz od ewentualnego ryzyka dla zdrowia ludzi i zwierząt, tymczasowo lub na stałe, wykonywania czynności odpowiednio na podstawie niniejszego rozporządzenia podmiotom, o których mowa w art. 23 ust. 1 i 3 oraz w art. 24 ust. 1, na temat których zostały dostarczone informacje wskazujące: a) że nie spełniono wymogów przepisów wspólnotowych; oraz b) że istnieje potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt spowodowane takimi czynnościami. Przewidziane w tych przepisach kompetencje stanowią odrębne instrumenty realizacji celów przez służby weterynaryjne. W żadnym wypadku nie można uznać, jak chce skarżący, że wydanie wcześniejszych nakazów lub zakazów przewidzianych w tych przepisach, jest warunkiem koniecznym poprzedzającym nałożenie kary pieniężnej dla podmiotu nielegalnie, bez zatwierdzenia, prowadzącego czy tolerującego składowanie produktów ubocznych. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 8 ust. 1a pkt. 3 oraz ust. 1b u.o.z.z. w zw. z art. 46 ust. 1 lit. c oraz ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009 jako niezasadny nie mógł przynieść zamierzonego skutku. Odnosząc się do kwestii prawidłowości ustalenia w sprawie kręgu stron postępowania, Sąd w pełni podziela zaprezentowana przez skarżącego wykładnię regulującego tę problematykę art. 28 K.p.a. Jednak należy podkreślić, że trafnie uznały organy, że wobec jednoznacznego ustalenia kto jest właścicielem przedmiotowych produktów ubocznych, zagadnienie własności poszczególnych części budynku nie ma w niniejszej sprawie decydującego znaczenia. Należy zaznaczyć, że odnośnie produktów, za których nielegalne składowanie orzeczono karę, organy jednoznacznie ustaliły ich właściciela i dysponenta. Jest nim skarżący, którego zaprzeczenia wyrażane dopiero na etapie składania odwołania i skargi - wobec jednoznacznych, spójnych i logicznych jego oświadczeń i wyjaśnień składanych do protokołów oględzin nr [...] z 1 sierpnia 2017 r. oraz nr [...] z 6 grudnia 2017 r. - należy uznać jedynie za przyjętą przez skarżącego strategię procesową na potrzeby postępowania odwoławczego i skargowego od niekorzystnej dla skarżącego decyzji organów. O fakcie, że skarżący uznawał się w chwili oględzin za dysponenta produktów ubocznych świadczą ewidentnie stwierdzenia: - "właściciel dostał udaru i na czas nie zareagował", - "P. K. potwierdza, że odpady są jego własnością", - "podejmę następujące działanie, wapnem hydratyzowanym pod sprężonym powietrzem będę zasypywał etapami pomieszczenie, w którym znajdują się odpady", - "produkty pochodne chce wykorzystać do produkcji karmy". Odnośnie 100 kg wysuszonych tchawic, przełyków, uszu i kości, istotnie wskazano, że odpady te pochodzą z produkcji karmy przez spółkę. Skarżący jednak zobowiązał się w ciągu 7 dni usunąć składowane odpady przez oddanie do zakładu utylizacyjnego. Wskazane w protokole oględzin miejsce jako "na terenie zakładu [...] należy uznać jedynie za uzupełnienie opisu miejsca oględzin, a nie odniesienie się do podmiotu władającego przedmiotowymi produktami ubocznymi. Skarżący również zgłosił potrzebę udzielenia mu pomocy w pokryciu kosztów związanych z utylizacją odpadów. Ponadto z całą pewnością ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w przedmiotowym budynku i na otaczającym go terenie, występuje znacznie więcej produktów ubocznych i pochodnych, których właścicieli organy inspekcji weterynaryjnej powinny ustalić i do których usunięcia powinny dążyć. Jednak ta kwestia wykracza poza zakres niniejszej sprawy administracyjnej. Podsumowując ten wątek należało uznać, że zarzuty niewłaściwego ustalenia stron postępowania, w tym pominięcie [...] okazał się bezpodstawny. Przechodząc do kolejnej kwestii należy wskazać, że jak trafnie wskazał organ I instancji, potencjalne zagrożenie powodowane przez stwierdzoną w sprawie działalność skarżącego należy uznać za znaczne, a na pewno większe niż znikome, co łącznie z bierną postawą skarżącego wyklucza zastosowanie art. 189f K.p.a. Należy przy tym wskazać, że możliwość modyfikacji wysokości kary istniałaby jedynie wówczas, gdyby konkretny przepis prawa przewidywałby taką możliwość (por. wyrok WSA w Gliwicach z 29 czerwca 2016 r., sygn. II SA/Gl 88/16). Zarówno ustalenia faktyczne jak i wywiedzione z nich przez organy administracji skutki prawne są prawidłowe. Skarżący dopuścił do zaistnienia działalności nadzorowanej (składowania produktów ubocznych) bez uzyskania stosownego zatwierdzenia. Działalność była prowadzona w dużym rozmiarze, gdyż ilość przetwarzanych produktów z całą pewnością wielokrotnie przekraczała 1 000 kg. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że skarżący prowadził działalność nadzorowaną w rozumieniu art. 24 ust. 1 lit. i rozporządzenia nr 1069/2009 i art. 85 ust. 1 pkt 1 u.o.z.z., polegającą na składowaniu produktów ubocznych bez uzyskania zatwierdzenia. Okoliczności te nie zostały skutecznie podważone przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego i stanowiły dostateczną podstawę do wydania przez organ I instancji decyzji wymierzającej karę. Stawki za naruszenia są zróżnicowane od 500 do 58 000 zł w zależności od rodzaju naruszenia i jego wielkości. Skarżący został ukarany karą 27 400 zł, stosownie do stwierdzonego naruszenia. Wysokość kary w tym przypadku określa § 3 pkt 1 lit. b tiret czwarte rozporządzenia MRiRW. Taka też kara skarżącemu została wymierzona. Odnosząc się przy tym do kwestii masy/ilości stwierdzonych produktów ubocznych trzeba wskazać, że zasadnie organy uznały, iż wystarczające w tej materii jest oświadczenie skarżącego do protokołu kontroli, w związku z pozostałym zgormadzonym w aktach materiałem dowodowym, w tym sporządzona dokumentacja fotograficzna. Chociaż co do zasady rację ma skarżący, że na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a skoro rozporządzenie uzależnia wysokość kar od ilości produktów, organ winien był dokładnie ustalić masę ubocznych produktów, to w niniejszej sprawie ustalenia organów należało uznać za trafne i wynikające z materiału dowodowego. Trafnie organ odwoławczy wskazał, że organ stwierdził, że stan rozkładu tych produktów i zagrożenie epizootyczne i epidemiologiczne jakie one stwarzają, uniemożliwia taką ingerencję, która byłaby konieczna dla dokonania dokładnego zważenia przedmiotowych produktów ubocznych. Należy podkreślić, że § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia MRiRW różnicując wysokość kary od masy produktów, przewiduje najwyższą karę dla produktów od 1 000 kg. Zatem nawet przyjęcie, że ww. produktów jest np. 8 000 kg, czy np. 12 000 kg, nie mogło wpłynąć na wymiar kary, a z całą pewnością jest ich zdecydowanie ponad 1 000 kg. Należy tu jeszcze wyjaśnić, że sformułowanie z protokołu oględzin z 6 grudnia 2017 r., "Nie było możliwości logistycznych oszacowania masy, ze względu na ogromną ilość", nie odnosiło się do ok. 10 ton wątrób i płuc, a do dodatkowo stwierdzonych na poddaszu budynku zalegających hałd wysuszonych kości i zmielonych kości w ogromnej ilości, niemożliwej - ze względów logistycznych - do oszacowania. W tym kontekście argumentację skarżącego należy ocenić jako wybiórczą i tendencyjną. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. należało uznać za bezzasadny, bowiem organy wyjaśniły wystarczająco wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Przyjęta w niniejszej sprawie procesowa strategia skarżącego polegająca na kwestionowaniu oświadczeń, które wcześniej należycie pouczony skarżący w sposób nieprzymuszony i dobrowolny potwierdził podpisami w protokołach, sprowadza się właściwie do wyrywania zdań z kontekstu, zarówno co do swoich oświadczeń, jak i do fragmentów uzasadnień kwestionowanych decyzji. Również podnoszona przez skarżącego wersja, jakoby przedmiotowe produkty uboczne miały być własnością spółki, nie została w żaden sposób uwiarygodniona. W przypadku zaś prawdziwości takiej wersji skarżący, jako prokurent ww. spółki, niewątpliwie powinien mieć dostęp do odpowiednich dokumentów i winien przedłożyć je organowi dla potwierdzenia swojej wersji. Powyższe twierdzenia skarżącego, podobnie jak twierdzenie, że na każdym etapie postępowania współpracował z organem, jawi się jako całkowicie gołosłowne. Wobec dalszego pełnienia przez skarżącego funkcji prokurenta spółki [...] (aktualny wydruk z KRS), nie sposób uznać za wiarygodne twierdzeń skarżącego z 21 września 2017 r., jakoby nie znał aktualnej sytuacji tego podmiotu, skoro jest upoważniony do działania w imieniu tej spółki. Należy też wskazać, że sprzeczne wewnętrznie jest stanowisko skarżącego, który z jednej strony twierdził, że nie zna aktualnej sytuacji spółki [...] prowadzonej produkcji i składowaniu produktów ubocznych, a z drugiej utrzymuje, że stwierdzone produkty są własnością tej właśnie spółki. Z powyższymi wnioskami organów koresponduje również zeznanie świadka J. K., który zeznał 6 listopada 2017 r., że skarżący zobowiązał się posprzątać odpady. Na marginesie można wskazać, że choć Sąd nie kwestionuje w żadnym stopniu problemów skarżącego związanych z wiekiem i stanem zdrowia, to wykazane przez niego problemy dotyczyły okresu od czerwca do września 2017 r. Tymczasem postępowanie w I instancji trwało od sierpnia 2017 r. do stycznia 2018 r. Zatem organ pozostawił skarżącemu dużo czasu do usunięcia poważnego zagrożenia epizootycznego i epidemicznego, które stanowi również istotne zagrożenie dla zdrowia okolicznych mieszkańców. Mając na względzie rozważania przedstawione w niniejszym uzasadnieniu Sąd ocenił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą za odpowiadające prawu. Wbrew twierdzeniu skarżącego organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy oraz dokonały właściwej wykładni przepisów prawa. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 K.p.a., bowiem organy wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej. Niezasadne, w świetle powyższego, okazały się zarzuty naruszenia prawa procesowego. Jak wykazują obszernie przytoczone w niniejszym uzasadnieniu wyroku uzasadnienia decyzji, organy dokonały wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem konkretnych zastosowanych przez organy przepisów prawa. W żadnym razie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a., a w konsekwencji także do naruszenia art. 138 K.p.a., a organ procedował zgodnie z przepisami. Nieistotna nieścisłość, jak niedokładny opis działek przy pierwszych oględzinach, nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy. Organy dochowały wszelkich nałożonych nań obowiązków, z uwzględnieniem art. 10 § 1 K.p.a. Skarżący na każdym etapie prowadzonego postępowania był informowany zarówno o jego wszczęciu, jak i o przysługujących mu prawach czynnego udziału w postępowaniu, zapoznaniu się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Z powyższych względów Sąd oddalił bezzasadną skargę, orzekając jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a..