II SA/Kr 832/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. i Z. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. K. i Z. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 maja 2015 r. ([...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę i odbudowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji postanowienia z dnia 19 października 2015 r. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą E. W. i K. S. pozwolenia na rozbiórkę, a następnie odbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym na działkach nr [...] i [...] w P.. Skarżące A. K. i Z. K., właścicielki zabudowanej nieruchomości sąsiedniej, w skardze zawarły wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został odrębnie uzasadniony. W skardze wskazano, że wykonanie decyzji, w szczególności w zakresie rozbiórki spowoduje zagrożenie dla budynku skarżących, który oddzielony jest od budynku podlegającego rozbiórce jedynie pasem ziemi szerokości 20 cm i ma płyciej posadowione fundamenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (określanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W okolicznościach sprawy niniejszej nie można stwierdzić, aby – przy uwzględnieniu interesów wszystkich stron – wniosek skarżących był uzasadniony. Rozbiórka obiektu prowadzi do powstania zmian w rzeczywistości, skutek ten jednak dotyczy interesu właściciela obiektu, a nie interesu jego sąsiada. Wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest instytucją służącą do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, lecz tylko ze względu na negatywne, a nieakceptowane prawem i mogące realnie powstać, skutki o jakich mowa w w/w przepisie art. 61 § 3 ppsa. Normalne następstwa procesu inwestycyjnego prowadzonego zgodnie z przepisami prawa, chociaż przez osoby zainteresowane byłyby postrzegane jako negatywne czy uciążliwe, nie są objęte dyspozycją omawianego przepisu. Dlatego samo twierdzenie skarżących zmierzające do ostatecznego wniosku, że w wyniku wykonania decyzji (zwłaszcza w zakresie rozbiorki) dojdzie do zagrożenia zawaleniem budynku w którym mieszkają i przy ścianie którego ma powstać budynek projektowany, nie może uzasadniać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzja ta wszak ma zatwierdzać projekt budowlany sporządzony przez osoby do tego przygotowane i za projekt odpowiedzialne. Ponadto sama wadliwa realizacja procesu budowy, mogąca ewentualnie stwarzać zagrożenia dla sąsiednich budynków powinna być sygnalizowana odpowiedzialnym za to organom nadzoru budowlanego, które w ramach swoich kompetencji, w przypadku stwierdzenia takich nieprawidłowości, powinny temu przeciwdziałać. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.