II SA/Kr 833/00

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 września 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska ( spr.) WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant : Edyta Domagałska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2004r. sprawy ze skargi S P. na decyzję Wojewody z dnia 3 marca 2000r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego S.P. kwotę 10 ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 833/00 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...].1999r, wydaną na podstawie art.71 ust. , art.81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane, § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994r oraz art.104 kpa , Prezydent Miasta K. , po rozpatrzeniu wniosku E.W. z dnia .[...].1999r , odmówił udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na garaż na samochód osobowy na działce nr [...] położonej przy ul.[...] w K. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że postanowieniem z dnia [...].07.1999r zobowiązano wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o dokument dysponowania nieruchomością na cele budowlane , dokument z geodezyjnego rozstrzygnięcia przebiegu granicy, a w przypadku , gdyby budynek usytuowany był w granicy - zgodę sąsiada na zmianę sposobu użytkowania budynku oraz o inwentaryzację budynku wraz z opinią techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Z przedłożonych przez inwestora dokumentów nie wynika jednoznacznie czy budynek gospodarczy usytuowany jest w granicy nieruchomości i nie narusza własności sąsiada. Z przedstawionej inwentaryzacji budynku wynika natomiast , że obiekt ma drewnianą konstrukcję dachu, pokrycie dachu z papy oraz nie posiada ściany oddzielenia pożarowego od strony działki S.P. Powyższe narusza wymogi przepisu § 270 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 14 grudnia 1994r. Nadto inwentaryzacja budynku została sporządzona przez mistrza budowlanego nie posiadającego uprawnień do projektowania w sposób niezgodny z rozporządzeniem z dnia 3. 11.1998r w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W odwołaniu od tej decyzji E.W. zarzucił, że decyzją z dnia [...]..1999r zalegalizowana została budowa budynku gospodarczego w granicy działki, na co miał zgodę sąsiada. Na skutek spreparowania w lipcu 1999r mapy przez biegłego, okazało się, że budynek gospodarczy wykonano z przekroczeniem granicy sąsiada. Gdyby nawet tak było , to nie stanowi to przeszkody do wydania decyzji o zmianie sposobu użytkowania budynku. Z mapy wykonanej przez tego samego biegłego w styczniu 1999r wynika , że budynek nie przekracza granicy sąsiada. Wyjaśnił, że decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...].1998r stwierdzono, że ponieważ w pobliżu przedmiotowego budynku znajdują się wyłącznie budynki murowane, a budynek sąsiada pokryty jest dachówką, dopuszcza się pokrycie dachu papą, lecz nakazuje się wykonanie obróbek blacharskich , co zostało wykonane. Mistrz budowlany sporządził jedynie opinię dotyczącą wentylacji budynku, a rysunki sporządził rzeczoznawca budowlany. Decyzją z dnia [...] 2000r znak :[...] , na podstawie art.138 § 1 pkt 2 w związku z art.105 kpa , Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w sprawie. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podał, że zgodnie z przepisem art.71 ust.2 prawa budowlanego z 1994r przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: 1) przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie bądź było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne, 2) podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń. Wnioskowana przez E.W. a zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego nie spowoduje zmiany żadnego w wyżej wymienionych warunków dotychczasowego użytkowania przedmiotowego budynku, jak również nie spowoduje pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia, gdyż garaż nie jest zaliczony do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi lub mogących pogorszyć stan środowiska - zgodnie z rozporządzeniem z dnia 14 lipca 1998r /Dz.U. Nr 93 poz.589/. Dlatego też zamierzony nowy sposób użytkowania budynku zapewnia ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich - w rozumieniu art.5 ust.2 prawa budowlanego. Nie zachodzą zatem przesłanki uzasadniające potrzebę uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na garaż. W tym stanie rzeczy bezprzedmiotowym było wy danie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Odpowiadając na zarzuty S.P. , organ odwoławczy stwierdził, że kwestie dotyczące zachowania bezpieczeństwa pożarowego podlegały ocenie w postępowaniu zmierzającym do "legalizacji" tego budynku , o czym świadczy decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...]..1998r i decyzja Miejskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...].1999r. Zmiana funkcji budynku gospodarczego na garaż nie zwiększa wymogów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję S.P. zarzucił , że postępowanie w sprawie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku winno być zawieszone do czasu wyjaśnienia sprawy naruszenia granicy , a nadto , że rozstrzygnięcie Wojewody nie jest zgodne z argumentami podanymi w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie , podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/. Cytowany przez organ przepis art.71 ust.2 prawa budowlanego z 1994r , na dzień wydania zaskarżonej decyzji miał następujące brzmienie: "Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: 1) przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie bądź było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne, 2) podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń. Art. 71 ust. 2 nie wymienia zatem enumeratywnie wszystkich przypadków, które ustawodawca traktuje jako zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Używa bowiem określenia "w szczególności", co oznacza, że wymienione w tym przepisie rodzaje "przeróbek" lub zmieniające określone warunki rodzaje działalności zostały wymienione jedynie przykładowo. W każdym zatem przypadku należy dokonać szczegółowej oceny, czy zamierzony nowy sposób użytkowania obiektu ze względu na interes użytkowników tego obiektu oraz ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego będzie wymagał uzyskania pozwolenia właściwego organu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego (art. 71 ust. 1). Zgodnie z przepisem § 103 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie , garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych w budynku, stanowiącym samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, z zewnętrzną obudową pełną, częściową lub ażurową, powinien mieć: 1) wysokość w świetle konstrukcji co najmniej 2,2 m i do spodu przewodów instalacyjnych 2 m, 2) wjazdy lub wrota garażowe co najmniej o szerokości 2,3 m i wysokości 2 m w świetle, 3) elektryczną instalację oświetleniową w garażach zbiorowych wielostanowiskowych, 4) wymianę powietrza, zgodnie z § 108, 5) wpusty kanalizacyjne z osadnikami błota, olejów i smarów: w garażach z instalacją wodociągową, w garażach podziemnych oraz w garażach nadziemnych o pojemności powyżej 25 samochodów na kondygnacji, 6) instalację przeciwpożarową, wymaganą przepisami szczególnymi, zabezpieczoną przed zamarzaniem. Garaż, o którym mowa w ust. 1, powinien spełniać wymagania § 274-281 oraz przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Stosownie do przepisu § 274 tego rozporządzenia , jednokondygnacyjny garaż o powierzchni użytkowej do 100 m powinien mieć ściany i dach nie rozprzestrzeniające ognia. W przeciwieństwie do garaży, w budynkach gospodarczych, rozporządzenie dopuszcza, pod pewnymi warunkami, stosowanie dachów rozprzestrzeniających ogień / § 2717. Tak więc nie maił racji organ odwoławczy , twierdząc , że zmiana sposobu użytkowania obiektu nie spowoduje zmiany żadnego z warunków dotychczasowego użytkowania , gdyż zgodnie z powołanym przepisem § 274 rozporządzenia, spowoduje właśnie zmianę warunków bezpieczeństwa pożarowego. Będąc związanym granicami skargi, Sąd nie może w niniejszym postępowaniu oceniać legalności powołanej przez organ odwoławczy decyzji z dnia [...].1998r i z dnia [...].1999r. Ustosunkowując się do pozostałych twierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić , iż również pogląd , że " zamierzony nowy sposób użytkowania budynku zapewnia ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich - w rozumieniu art.5 ust.2 prawa budowlanego" , nie jest prawidłowy. Pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich" (art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego) winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, to jest w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej. Jeżeli wykazana jest sprzeczność z przepisami techniczno-budowlanymi, to spowodowane w wyniku realizacji decyzji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". Wobec powyższego uznać należy, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszone zostały przepisy prawa procesowego /art.105 kpa / oraz art.71 prawa budowlanego. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też , na podstawie powołanego wcześniej przepisu orzeczono jak w punkcie I wyroku . O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.