II SA/Kr 833/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Urszula Czerwińska przy udziale P. D. - Prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2014 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 7 kwietnia 2014r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego J. G. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE. Dyrektor Zespołu Szkoły i Przedszkola w Z. decyzją z 19.03.2014 r., na podstawie art. 16 w zw. z art. 5 ust 2 ustawy z 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej po rozpatrzeniu wniosku J. G. z 7.03.2014 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej w części tj. odnośnie pkt 3 wniosku tj. udostępnienia kopii nagrania Rady Pedagogicznej z 04.03.2014 roku na nośniku dołączonym do wniosku. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 7.03.2014 r. J. G. złożył wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o następującej treści: 1. Od kiedy są nagrywane posiedzenia Rady Pedagogicznej w Zespole Szkoły i Przedszkola w Z.? Czy Rada Pedagogiczna w dniu 28.01.2014 r. również została nagrana? Wnoszę o kopię nagrania z ostatniej Rady pedagogicznej tj. z dnia 04,03.2014 roku na nośniku dołączonym do wniosku. Dyrektor wskazał, że na podstawie § 13 pkt 1. Regulaminu Rady Pedagogicznej Zespołu Szkoły i Przedszkola w Z. podstawowym dokumentem działalności Rady Pedagogicznej jest Książka Protokołów. Z każdego posiedzenia rady sporządza się protokół, nad którym czuwa protokolant (pkt 4 ww. regulaminu) w związku z powyższym nie ma obowiązku nagrywania posiedzeń Rady Pedagogicznej. Na wyposażeniu szkoły jest dyktafon w związku z tym na wniosek protokolanta i za zgodą dyrektora posiedzenie RP może być nagrywane w celu usprawnienia jego pracy. Po sporządzeniu protokołu i zatwierdzeniu go przez Radę Pedagogiczną nagranie takie powinno być i jest kasowane. W związku z tym nagranie z posiedzenia Rady Pedagogicznej w Zespole Szkoły i Przedszkola w Z., jako takie nie jest dokumentem. Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. G., zarzucając niewykonanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z obowiązującymi przepisami. Odwołujący się wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z 19.03.2014 r., ewentualnie o uchylenie przedmiotowej decyzji, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zobowiązania Dyrektora do wykonania czynności związanych z udostępnieniem informacji publicznej. Odwołujący się nie zgodził się z twierdzeniem, że nagrania takie nie stanowią informacji publicznej i nie są dokumentem. Wójt Gminy [...] decyzją z 7.04.2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ podał, że w art. 1 ustawy z 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej zawarto bardzo szeroką definicję informacji publicznej. Z drugiej strony, nie każdy dokument wytworzony przez organ publiczny jest informacją publiczną. Decydująca w tej kwestii nie jest nazwa dokumentu, w którym znajduje się informacja, a treść i charakter danych. Orzecznictwo, które doprecyzowuje przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej w tym zakresie, określa, że informacja publiczna: dotyczy sfery faktów; to treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, w tym treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych. Informacja publiczna nie dotyczy sfery zamierzeń (planów, koncepcji); nie stanowią informacji publicznej także własne robocze notatki lub zestawienia. Zgodnie z § 13. pkt. 1 Regulaminu Rady Pedagogicznej Zespołu Szkoły i Przedszkola w Z. podstawowym dokumentem działalności Rady Pedagogicznej w Z. jest Książka Protokołów. Zgodnie z uzasadnieniem Dyrektora Zespołu Szkoły i Przedszkola w Z. -nagranie Rady Pedagogicznej stanowi pomoc protokolanta przy sporządzaniu protokołu. Nagranie zastępuje robienie notatek i nie jest dokumentem. Przy założeniu, jak twierdzi odwołujący się, że nagranie z posiedzenia Rady Rodziców stanowi dokument, przed jego udostępnieniem powinno zostać poddane odpowiedniej obróbce mającej na celu anonimizację danych osobowych (art. 5 ust. 2 ustawy). Dokonanie anonimizacji nagrania w przedmiotowej sprawie wydaje się być zabiegiem koniecznym i niezbędnym. Jak wynika z przedmiotowej sprawy - Dyrektor Zespołu Szkoły i Przedszkola w Z. nie dysponuje odpowiednimi środkami technicznymi, które umożliwiały by jego realizację. W piśmie Dyrektora datowanym na dzień 26.03.2014 rok podnosi, iż "nie dysponuje środkami technicznymi ani dostateczna wiedzą informatyczną aby bez zaangażowania dodatkowych sił i środków przeprowadzić taką operację na nagraniu". Dyrektor nie mając możliwości odpowiedniego przetworzenia nagrania wydał decyzję odmowną, w tej części wniosku. Udostępnienie nagrania w nie przetworzonej wersji pociągałoby za sobą zagrożenie naruszenia dóbr osobistych oraz naruszenia danych osobowych. Powołując się na art. 36 ust 1 ustawy z 29.08.1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2002.101.926), który stanowi, iż "administrator danych jest obowiązany zastosować środki techniczne i organizacyjne zapewniające ochronę przetwarzanych danych osobowych odpowiednią do zagrożeń oraz kategorii danych objętych ochroną, a w szczególności powinien zabezpieczyć dane przed ich udostępnieniem osobom nieupoważnionym, zabraniem przez osobę nieuprawnioną, przetwarzaniem z naruszeniem ustawy oraz zmianą, utratą, uszkodzeniem lub zniszczeniem"- ujawnienie nagrania z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Szkoły i Przedszkola w Z. może stanowić naruszenie dobra osobistego w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ II instancji zwrócił uwagę, że z każdego posiedzenia Rady Pedagogicznej sporządza się protokół co jest zgodnie z Regulaminem Rady Pedagogicznej Szkoły i Przedszkola w Z., który wskazuje protokół jako podstawowy dokument działalności Rady. Nie ma więc obowiązku, wynikającego z w/w Regulaminu Rady, nagrywania posiedzeń. W świetle obowiązujących powszechnie przepisów prawa pewne jest jedynie to, iż zebrania Rady Pedagogicznej muszą być protokołowane o czym stanowi art. 43 ust. 2 ustawy z 7.09.1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. nr 256, póz. 2572 ze zm.). Szczególne wymogi w zakresie protokołowania powinny znaleźć się w regulaminie działalności Rady Pedagogicznej. Utrwalenie w ten sposób posiedzenia RP niewątpliwie przyspieszy przebieg posiedzenia lecz będzie budziło problemy w przyszłości, jak np. kwestię zgłaszania zastrzeżeń do protokołu czy żądania jego sprostowania, których rozstrzygnięcie wymagało by konieczności odsłuchania całości sporządzonego nagrania. Mając to na uwadze przyjęto formę pisemną sporządzania protokołu z posiedzeń Rady Pedagogicznej, a ewentualne nagrania ( o ile w ogóle powstały ) służą jedynie usprawnieniu działania protokolanta i po ich wykorzystaniu powinny być niszczone, o czym już wspomniano powyżej. Ponadto organ wskazał, że w piśmie Dyrektora datowanym na 26.03.2014 r. podano, iż J. G. jest nauczycielem Zespołu Szkoły i Przedszkola w Z., a tym samym uczestniczy w każdym posiedzeniu Rady Pedagogicznej. Odwołujący się jest członkiem w/w Rady Pedagogicznej, zgodnie z art. 40 ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Nagranie, o którego udostępnienie odwołujący się wnosi, dotyczy posiedzenia Rady Pedagogicznej z 4.03.2014 r. w którym brał udział. Do protokołów Rady Pedagogicznej odwołujący się jako jej członek ma w każdym czasie nieograniczony dostęp. Mając powyższe na uwadze, dostęp do przedmiotowych protokołów a także sam fakt uczestniczenia w posiedzeniu Rady Pedagogicznej wniosek z 7.03.2014 r. o udzielenie informacji: "udostępnienie kopii nagrania z ostatniej rady Pedagogicznej tj. z 04.03.2014 roku na nośniku dołączonym do wniosku" uznać należy za nieuzasadniony. Brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. J. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wójta Gminy [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie przepisów i wydanie decyzji odmownej przez pierwszą instancję uznając, że nagranie z posiedzenia Rady Pedagogicznej jako takie nie jest dokumentem i nie podlega udostępnieniu oraz decyzji wydanej przez drugą instancję utrzymującą poprzednią decyzję dodatkowo argumentując, że Dyrektor podlega także ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust 2 u.d.i.p.). Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz nakazanie organowi udostępnienie informacji publicznej stosownie do wniosku i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 14.03.2014 r. złożył wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o kserokopię protokołu Rady Pedagogicznej z 04.03.2014 roku, który w późniejszym terminie otrzymał. W protokole tym nie występuje żadna anonimizacja danych, zatem argument organu odwoławczego o konieczności ich dokonania jest niezasadna. W świetle utrwalonego orzecznictwa protokoły z posiedzeń rad pedagogicznych szkoły publicznej, niewątpliwie są danymi publicznymi, które podlegają udostępnieniu na podstawie art. 6 ust. 1 pkt. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14.09.2011 r., sygn. akt VIISAB/Wa 30/11, LEX 965825, a także wyrok NSA z 14.09.2011 r. , sygn. akt. l OSK 2291/11, LEX 1122884 oraz wyrok II SA/Po 403/12). Zaliczyć je bowiem należy do dokumentów urzędowych. W tej sprawie, nagranie z posiedzenia Rady zostało sporządzone w konkretnym celu, tj. ułatwienie sporządzenia protokołu. Wobec powyższego, skoro treść protokołu jest pochodną treści nagrania, to implikuje to stwierdzenie, iż zarówno jeden jak i drugi dokument stanowi informację publiczną. Wymienione dwie formy udostępnienia informacji (nagranie i protokół) różnią się znacznie od siebie, głównie w przedmiocie jakości przekazanych informacji. Znacznie dogodniejszym sposobem jest nagranie, gdyż w tym wypadku informacja jest relatywnie odzwierciedlana. Nie można natomiast tego do końca powiedzieć o protokole, gdzie zawsze to w trakcie jego sporządzania mogą "wkraść" się pomyłki. Nagranie natomiast odzwierciedla wydarzenie będące informacją publiczną w całości, stąd nie ma podstaw, aby odmawiać jej udostępnienia. Nagranie z posiedzenia Rady Pedagogicznej, na płycie CD "lub innym nośniku, dotyczy sfery faktów, stanowi zatem informację publiczną. Nie stanowi usprawiedliwienia dla odmowy udzielenia informacji publicznej, określony w Regulaminie Rady Pedagogicznej aspekt proceduralny, w postaci konieczności sporządzenia protokołu z każdego posiedzenia, wnoszenia uwag do niego oraz wymóg zatwierdzenia protokołu na następnym posiedzeniu Rady. (zob. wyrok WSAw Opolu z 12 października 2009 r.. II SA/Op 216/09). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Organ podkreślił, że zgodnie z treścią uzasadnienia decyzji Dyrektora z 19.03.2014r.: "po sporządzeniu protokołu i zatwierdzeniu go przez Radę Pedagogiczną nagranie takie powinno być i jest kasowane". Z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, iż przedmiotowe nagranie (po sporządzeniu protokołu) także zostało zniszczone poprzez skasowane a zatem Dyrektor nie jest w jego posiadaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Stosownie do przepisu art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych względów niż zostały w niej podniesione. Z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, póz. 1198 ze zm., dalej w skrócie u.d.i.p.). Powołana ustawa reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, a także tryb i procedurę udostępniania informacji publicznej. Z treści art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy . o dostępie do informacji publicznej wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego". W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że stosownie do art. 36 ust. 1 i art. 39 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. nr 256, póz. 2572 z późn. zm.), dyrektor kieruje działalnością placówki oraz reprezentuje ją na zewnątrz oraz dysponuje środkami określonymi w jej planie finansowym oraz organizuje administracyjną, finansową i gospodarczą jej obsługę. Z powyższego jednoznacznie wynika, że dyrektor jest organem reprezentującym jednostkę organizacyjną, która wykonuje zadania publiczne (por. art. 2 pkt 4 w związku z art. 3 pkt 3, art. 5 ust. 3, ust.5a i 5b oraz art. 5a ust. 2 pkt 2 ustawy o systemie oświaty) i jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Z tego powodu, Dyrektor Zespołu Szkoły i Przedszkola w Z. jest w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. i przywołanych powyżej przepisów ustawy o systemie oświaty podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Stosownie do treści art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej; udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 u.d.i.p.; wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. Z powyższego katalogu sposobów udostępnienia informacji publicznej istotne jest w niniejszej sprawie udostępnienie informacji publicznej na wniosek podmiotu zainteresowanego (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Zaznaczyć również należy, że ustawodawca, formułując w art. 61 Konstytucji RP zasadę prawa do informacji o sprawach publicznych, wyznaczył reguły wykładni tego uprawnienia. Jeżeli bowiem stanowi ono prawo konstytucyjne, to przepisy ustaw określających tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom i jednostkom, szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane wąsko. Oznacza to stosowanie w odniesieniu do tych ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt l OSK 1774/10, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). Stosownie do treści art. 14 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust.1). Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust.1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek nie konkuruje z pozostałymi sposobami udostępniania informacji określonymi w art. 7 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p. W szczególności to od podmiotu zainteresowanego zależy, czy uzna za wystarczający dostęp do danej informacji poprzez możliwość zapoznania się z nią w miejscu ogólnie dostępnym (art. 11 u.d.i.p.), czy też w stosownym wniosku będzie żądał, aby została ona mu udostępniona w określonej formie (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Mając na uwadze treść art. 5 u.d.i.p. należy podkreślić, że ustawodawca gwarantując szeroki dostęp do informacji publicznej dopuścił ograniczenia prawa do informacji (art. 5) stanowiąc, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, nadto prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, a w związku z tym określił szczególny tryb odmowy. Zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (§ 1). Decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach (§ 2). W tym miejscu należy podkreślić, że tylko w sytuacji wskazanej w cyt. wyżej przepisie organ może wydać decyzję administracyjną. A zatem, tylko gdy organ dysponuje informacją publiczną, ale ze względu na wynikające z prawa ograniczenia nie może jej udzielić lub gdy zachodzą warunki do umorzenia postępowania - organ może wydać decyzję administracyjną-. W pozostałych sytuacjach albo udziela wnioskowanej informacji albo gdy zachodzą inne powody niż wskazane w art. 16 w zw. z art. 5 i 14 ust. 2 u.d.i.p. informuje pismem o powodach nieudzielenia informacji. Przenosząc powyższe na okoliczności rozpatrywanej sprawy trzeba wskazać, że Dyrektor Zespołu Szkoły i Przedszkola w Z. wydał decyzję, w której odmówił udzielenia żądanej we wniosku J. G. z 7 marca 2014 r. informacji publicznej tj. kopii nagrania obrad Rady Pedagogicznej szkoły z dnia 4 marca 2014 r. Jednakże z anaiizy treści uzasadnienia decyzji nie wynika jednoznacznie czy Dyrektor dysponował żądaną informacją. O ile bowiem w sentencji decyzji pierwszoinstancyjnej Dyrektor odmówił udostępnienia informacji w części dotyczącej udostępnienia "nagrania Rady Pedagogicznej z dnia 04. 03.2014 r. na nośniku dołączonym do wniosku" to z uzasadnienia stanowiącego integralną część decyzji nie wynika, iż w ogóle posiada takie nagranie, a nawet czy w ogóle w dniu 4 marca nagrywano obrady Rady Pedagogicznej. Z analizy uzasadnienia można jedynie wnioskować, że zgodnie z regulaminem Zespołu Szkoły i Przedszkola w Z. (§ 13 pkt 1) zebrania Rady Pedagogicznej są protokołowane, protokoły zaś znajdują się w Książce Protokołów. Zgodnie z § 13 pkt 4 protokoły sporządza protokolant, który nie ma obowiązku nagrywania obrad. Poza tym w uzasadnieniu wskazano, że ponieważ szkoła posiada dyktafon, protokolant za zgodą dyrektora może również nagrywać obrady Rady Pedagogicznej, przy czym - co szczególnie istotne dla sprawy - "nagranie takie powinno być i jest kasowane". A zatem z uzasadnienia nie wynika czy w posiedzenie Rady pedagogicznej w dniu 4 marca 2014 r. było nagrywane i nagrane, a jeśli tak to czy nagranie to zostało zachowane. Także organ drugiej instancj'- powyższej kwestii nie wyjaśnił, a jedynie uzupełnił uzasadnienia wskazując m. innymi na brak obowiązku nagrywania obrad Rad Pedagogicznych wynikający z przepisów ustawy o systemie oświaty (art. 43 ust. 2 ) oraz odniósł się do zarzutów odwołania. Trzeba podkreślić, że w sytuacji gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie dysponuje informacją ponieważ nie została wytworzona lub została wytworzona na nośniku, który został następnie zniszczony - nie będzie mógł jej udzielić , o czym powinien pismem poinformować wnioskodawcę. Nie jest natomiast prawidłowe wydanie w takiej sytuacji decyzji odmawiającej udzielenia informacji, gdyż takiej możliwości nie przewidziano w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Nie można bowiem odmówić decyzją administracyjną udzielenia informacji , której się nie ma. Należy ponadto zauważyć, że wniosek o udzielenie informacji publicznej nie wszczyna postępowania administracyjnego, skutkiem czego jej udzielenie, a także informacja o "nieposiadaniu" żądanej informacji następuje jedynie w postaci czynności materialne -technicznej. Przepisy kpa mają natomiast zastosowanie w sytuacji odmowy udzielenia informacji lub umorzenia postępowania. Konkludując, zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji zostały podjęte z uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa , a zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy podjąć wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktyczny sprawy w zakresie dotyczącym posiadania lub nieposiadania przez Dyrektora Zespołu Szkoły w Z. żądanej informacji publicznej i w zależności od ustaleń podjąć czynności lub wydać decyzję administracyjną. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. póz. 270 ze zm.) należało orzec jak w punkcie l sentencji. O kosztach orzeczono w punkcie II sentencji na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.