II SA/Kr 837/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann (spr.) Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Ewa Rynczak Protokolant: Anna Fugiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2007 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. z dnia w przedmiocie zasiłku celowego I. skargę oddala, II. zasądza od Skarbu Państwa –Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata R.W. kwotę 293 zł (dwieście dziewięćdziesiąt trzy złote) tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. II SA/Kr 837/06 UZASADNIENIE Miejski Ośrodek pomocy Społecznej w K. Filia Nr ..... wydał w dniu ........ decyzję, mocą której odmówił M.P. zam. ...............przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego na dofinansowanie do uregulowania opłat (gazu, prądu i czynszu). Decyzję wydano na podstawie art. 3 ust. 3 i 4, art. 4, art. 8 ust. 1, art. 14, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 39, art. 41, art. 102 ust. 1 i ust. 2, art. 106 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.). W uzasadnieniu tej decyzji napisano, że M.P. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jest on osobą bezrobotną, zarejestrowaną z prawem do zasiłku, który jest jego dochodem wynoszącym 529,70 zł. Ustawowe kryterium dochodowe, kwalifikujące do świadczeń z pomocy społecznej, obliczone dla osób prowadzących jednoosobowe gospodarstwo domowe wynosi 461 zł., tak więc M. P. przekracza je o 68,70 zł. Zdaniem Ośrodka może on uregulować rachunki za gaz oraz za prąd z własnych środków finansowych zwłaszcza, że płaci on rachunki na bieżąco i nie występują tu zaległości. Dotyczą one tylko czynszu, ale w tym zakresie M. P. otrzymał pomoc z MOPS. Otrzymuje on zresztą stałą, regularną pomoc w różnych zakresach, która w sumie za ub. rok wyniosła 5225,80 zł. W dniu 22 lutego 2006 r. M. P. skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie od powyższej decyzji. Napisał w nim, że wnosi o uchylenie decyzji i przyznanie mu regularnej kwoty z tytułu eksploatacji mieszkania, a także o odstąpienie od obowiązku składania comiesięcznych wniosków o pomoc. Uważa on, że MOPS ma obowiązek wspierania go finansowo ze względów moralnych i etycznych, a wydana decyzja jest niesprawiedliwa. Narusza ona zasady współżycia społecznego i nie informuje go, jak ma zaspokoić swoje podstawowe potrzeby życiowe. M. P. pisze, że jest osobą chorą, niepełnosprawną i samotną, a nie płacenie świadczeń może doprowadzić do jego eksmisji. Zarzucił również, że poszczególne decyzje zawierają sprzeczne uzasadnienia, w zależności od okoliczności i nie uwzględniają przepisów o dodatkach mieszkaniowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia .....................utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została doręczona M. P. w dniu ...... czerwca 2006 r. W uzasadnieniu, powołując się na zacytowane w nim przepisy ustawy o pomocy społecznej, napisano, że dochód M. P. przekracza kwotę 461, będącą kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej. Powołano się też na cel pomocy społecznej, jakim jest zaspokajanie niezbędnych potrzeb oraz na zasadę, zgodnie z którą rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Wskazano również na uznaniowy charakter decyzji z zakresu pomocy społecznej i uznano, że decyzja organu I instancji była prawidłowa. Na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. M.P. skierował w dniu ...... lipca 2006 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Powtórzył on tu swoją argumentację, zawartą we wcześniejszym odwołaniu i dodał, że nie jest w stanie opłacić świadczeń a jego zadłużenie stale wzrasta. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, powtarzając swoją poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza 461 zł. Przepis ten, jak zresztą podobnie inne przepisy cyt. ustawy, nie ustanawiają jednak publicznego prawa podmiotowego do świadczenia z pomocy społecznej, a decyzje wydawane w oparciu o tę ustawę mają charakter uznaniowy. Cyt. artykuł określa jedynie granicę dochodowości, od której przyznanie świadczenia jest możliwe. Tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie o dochodach przekraczających określone tu kryterium dochodowe można przyznać zasiłek okresowy, celowy lub pomoc rzeczową, jednak pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową (art. 41 pkt 2). Powyższe okoliczności prawne wskazują, że organ pomocy społecznej, odmawiając M.P. przyznania świadczenia nie naruszył prawa. Materiał dowodowy zebrany w sprawie wykazał, że M. P. , prowadząc jednoosobowe gospodarstwo domowe, przekracza kwotę dochodowości w wymiarze 461 zł. Na podstawie cyt. przepisu ogólnego przyznanie mu pomocy nie było więc możliwe. Jak wynika z akt sprawy, w przypadku zainteresowanego nie zaistniały okoliczności szczególne, które uzasadniałyby skorzystanie z cyt. wyżej regulacji wyjątkowej. Sąd administracyjny, będąc upoważnionym do kontroli zaskarżonych do niego aktów z punktu widzenia ich zgodności z prawem, nie może brać pod uwagę zarzutów opartych o kryterium sprawiedliwości, zasady współżycia społecznego, czy też o subiektywne poczucie krzywdy. W tej sytuacji, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn., zm.). O kosztach postanowiono w myśl § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z póżn. zm.).