II SA/Kr 838/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. Z. i E. Z. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 marca 2011 r., znak [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 16 czerwca 2011 r. skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 11 stycznia 2011 r. określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pod nazwą przebudowa i rozbudowa stacji gazowej na stację gazowo-benzynową na działce nr "1" w B. Gmina Z.. Składający wniosek podnieśli, że ich wniosek co do wstrzymania wykonywania zaskarżonej decyzji uzasadniony jest okolicznościami podniesionymi w skardze, a dotyczącymi wydania tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa i w sposób sprzeczny z prawem, a brak jej wstrzymania wykonywania może doprowadzić do nieodwracalnych skutków sankcjonujących bezprawie. W skardze zaś skarżący zarzucili niezgodność zaskarżonej decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, brak nałożenia obowiązku na przyszłego inwestora zainstalowania ekranu lub szczelnego ogrodzenia, błędy w ustaleniu przeznaczenia drogi (drogę wewnętrzną określono mianem drogi publicznej). Skarżący ponadto w skardze zarzucili brak odniesienia się organów do zarzucanego naruszenia ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak i naruszenia warunków w technicznych dotyczących przyszłej inwestycji. Zarzucili naruszenie ich prawa własności oraz wydanie decyzji wbrew stanowisku Trybunału Konstytucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", po przekazaniu Sądowi skargi Sąd może - na wniosek skarżących - wydać postanowienie o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy wskazać, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dopuszczalna jest tylko wówczas, gdy brak wstrzymania wykonania takiej i tylko takiej zaskarżonej decyzji skutkowałby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków w razie jej wykonania. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji może być zainicjowane jedynie na wniosek strony. Tak złożony wniosek nie zwalnia Sądu od oceny z urzędu wszystkich okoliczności danej sprawy, które mają znaczenie dla wydania prawidłowego orzeczenia w sprawie wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. Skarżący w swoim wniosku w istocie nie podnoszą żadnych argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczają się tylko do podania, że brak wstrzymania może doprowadzić do powstania nieodwracalnych skutków sankcjonujących bezprawie. Nie podnoszą jednak, czy to brak wstrzymania zaskarżonej decyzji miały doprowadzić do powstania "nieodwracalnych skutków sankcjonujących bezprawie", czy też może wydanie innych decyzji na podstawie tejże decyzji miałby skutkować takimi nieodwracalnymi skutkami. Przede wszystkim należy podnieść, że przedmiotem tej sprawy jest tylko wstrzymanie wykonania decyzji, nie zaś merytoryczna ocena samej zaskarżonej decyzji. Nie można bowiem na podstawie tych samych argumentów, które skarżący podnieśli w skardze i które dotyczą tylko meritum sprawy, czyli oceny, czy wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył prawa – wywodzić przesłanki do wstrzymania jej wykonania. Tym samym Sąd nie podziela poglądu skarżących co do istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przede wszystkim należy stwierdzić, że decyzja ta określająca środowiskowe uwarunkowania dla realizacji w przyszłości danej inwestycji, nie jest jeszcze podstawą do podjęcia jakichkolwiek prac budowlanych (realizacji inwestycji). Ta decyzja stanowić będzie jeden z warunków np. wydania pozwolenia na budowę, ale to tylko i wyłącznie na podstawie pozowania na budowę inwestor będzie mógł rozpocząć inwestycję. Tym samym w ocenie Sądu ani przesłanki podniesione przez skarżących, ani treść zaskarżonej decyzji ani nawet charakter tej decyzji nie wskazują w tej sprawie na powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodowania powstania trudnych do odwrócenia skutków. Pojęcie trudnych do odwrócenia skutków oznacza sytuację, w której po ewentualnym wyeliminowaniu z obrotu prawnego danej decyzji (już wykonanej lub wykonywanej) będzie można wprawdzie przywrócić stan istniejący przed jego podjęciem, ale będzie to wymagało podjęcia szeregu dodatkowych czynności, nieraz skomplikowanych. Taka sytuacja w tej sprawie nie zachodzi, a to dlatego, że na podstawie tej decyzji (zaskarżonej) nie może nastąpić żadna ingerencja w prawa skarżących. Tym samym zaskarżona decyzja nie wywołała dla skarżących nieodwracalnych skutków prawnych, a ocena ewentualnego bezprawia przy jej wydawaniu – jak podnoszą to skarżący - w ogóle jest wyłączona z badania na etapie postępowania w sprawie wstrzymania wykonywania decyzji. Również druga z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. w tej sprawie nie zachodzi. Pojęcie "znacznej szkody" jako takie nie zostało odrębnie zdefiniowane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pojęcie to ma przy tym charakter "ogólny", tym niemniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tej sprawie podziela pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.), w którym Sąd ten stwierdził, że pod pojęciem "znaczna szkoda" chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Dotyczy to takich przypadków, w których grozi stronie utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W niniejszej sprawie opisana wyżej sytuacja również nie zachodzi. Z akt sprawy również nie wynikają okoliczności pozwalające na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaprezentowana argumentacja w żadnej mierze nie wskazuje na spełnienie przesłanek wymaganych powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a., ale zmierza do przeniesienia na ten etap incydentalnego postępowania dokonania oceny merytorycznej sprawy. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie należy jeszcze raz wyjaśnić, że rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, Sąd nie dokonuje oceny merytorycznej samej skargi (tak również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Należy również stwierdzić, że wydanie tego postanowienia nie ogranicza skarżącym prawa do kolejnego złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.