II SA/Kr 840/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi E. K. i T. K. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 maja 2015 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących E. K. i T. K. kwotę 757,00 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w dniu 28 lipca 2014 r., wydał decyzję nr [...], znak: [...], którą odmówiono inwestorowi T. K. udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego: budynku gospodarczego oznaczonego nr [...] wybudowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. Z. w K. bez decyzji pozwolenia na budowę oraz nakazano rozbiórkę budynku gospodarczego oznaczonego nr [...] wybudowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. Z. w K.. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli E. K. i T. K.. Wnioskowali o uchylenie decyzji w całości i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zawieszenie przedmiotowego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu prawomocnego zakończenia sprawy ważności uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r., nr CXV/1555/10 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". Decyzją nr [...] z dnia 20 maja 2015 r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na T. K. "obowiązek rozbiórki parterowego, niepodpiwniczonego budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej, szkieletowej, o wymiarach 4 x 8,5 m, wskazanego w zgłoszeniu do użytkowania, jako nr [...], zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] obr. [...] przy ul. Z. w K., zrealizowanego bez wymaganej decyzji pozwolenia na budowę." Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych ustawy (Dz. U. Nr 99 poz. 665). Organ w uzasadnieniu swojej decyzji opisał ustalony w sprawie stan faktyczny. Postępowanie zostało wszczęte w związku z pismem T. K. z dnia 13 marca 2006 r., w którym zgłosił zrealizowanie obiektów budowlanych w gospodarstwie rolno - produkcyjnym bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...] obr. [...] położonej przy ul. Z. w K., w tym między innymi obiektu budowlanego oznaczonego nr [...], który jest użytkowany, jako budynek gospodarczy. Na podstawie przeprowadzonych w dniu 21 czerwca 2006 r. oraz w dniu 9 grudnia 2008 r. czynności kontrolnych zostało ustalone, że "na przedmiotowej posesji jest wybudowany parterowy, niepodpiwniczony, budynek gospodarczy oznaczonego nr [...]. Ustalono, że przedmiotowy budynek został wykonany w 1996 r. Budynek znacznie przekracza 25 m2 powierzchni zabudowy. Obiekt jest posadowiony na betonowych fundamentach. Zarówno ściany nośne jak i konstrukcja dachu są wykonane w konstrukcji drewnianej, szkieletowej. Dach jest dwuspadowy, kryty blachą trapezową (...) ". W dniu 20 sierpnia 2008 r. inwestor przedłożył dokumentację techniczną zawierającą inwentaryzację architektoniczno - budowlaną powykonawczą budynków magazynowych nr [...] i [...] wraz z orzeczeniem technicznym oceniającym przydatność w/w obiektu budowlanego do ich użytkowania. Ponadto do akt sprawy została włączona przedłożona przez Inwestora opinia rzeczoznawcy BHP i Ergonomii z dnia 24 sierpnia 2006 r. oraz opinia rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych opracowana w lipcu 2006 r. Postanowieniem z dnia 26 października 2009 r., znak: [...] nałożył na T. K. obowiązek przedłożenia: decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla w/w budynku gospodarczego oznaczonego nr [...], inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej usytuowania przedmiotowego budynku gospodarczego wraz z przyłączami, naniesionymi odległościami od innych obiektów budowlanych zlokalizowanych na przedmiotowej działce, od granic sąsiednich posesji i obiektów budowlanych sąsiednich posesji będących w stresie oddziaływania oraz oświadczenia Inwestora o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56 u.p.b. W dniu 4 lutego 2010 r. na dziennik podawczy PINB wpłynął wniosek T. K. o zawieszenie postępowania. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2010 r., znak: [...] PINB zawiesił postępowanie. Następnie postanowieniem z dnia 12 września 2012 r., znak: [...] podjął z urzędu zawieszone postępowanie. W tak ustalonym stanie rzeczy, po wcześniejszym powiadomieniu stron o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym PINB wydał zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie PINB prawidłowo uznał, iż legalizacja przedmiotowego budynku powinna mieć miejsce z zastosowaniem art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. W sprawie spełnione zostały bowiem przesłanki wymienione w tym przepisie. Ukończenie budowy po dniu 31 grudnia 1994 r., a przed dniem 11 lipca 1998 r. oraz brak wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji budynku przed dniem 11 lipca 2003 r., w przypadku złożenia wniosku o którym mowa w art. 3 ust. 3 tejże ustawy w okresie pomiędzy dniem 20 czerwca 2007 r., a dniem 31 grudnia 2007 r., skutkować musi prowadzeniem postępowania administracyjnego z wyłączeniem art. 48 - 49b ustawy Prawo budowlane. Postępowanie to prowadzone jest w trybie art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. WINB zauważył, że organ nadzoru budowlanego nie nakłada obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia na budowę, automatycznie. Zasadą jest przeprowadzenie procesu legalizacji i dopiero, gdy okaże się ona niemożliwa można orzec nakaz rozbiórki. W związku, z tym, że Inwestor nie dołączył do wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie wymaganych dokumentów PINB postanowieniem z dnia 26 października 2009 r. nałożył na T. K. obowiązek przedłożenia: decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla w/w budynku gospodarczego oznaczonego nr [...], inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej usytuowania przedmiotowego budynku gospodarczego wraz z przyłączami, naniesionymi odległościami od innych obiektów budowlanych zlokalizowanych na przedmiotowej działce, od granic sąsiednich posesji i obiektów budowlanych sąsiednich posesji będących w stresie oddziaływania oraz oświadczenia Inwestora o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56 u.p.b. Dalej przypomniano, że legalizacja samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych jest prawem, a nie obowiązkiem inwestora. Skoro inwestor do dnia wydania skarżonej decyzji nie przedłożył dokumentów wymaganych w celu uzyskania pozwolenia użytkowanie na mocy art. 3 ust. 3 ustawy z 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, to udzielenie przez organ I instancji pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego oznaczonego nr [...] zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. Z. w K. nie było możliwe. Konsekwencją nieuzyskania pozwolenia na użytkowanie jest nakazanie przez właściwy organ nadzoru budowlanego rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części. Określona w art. 3 wyżej wymienionej ustawy procedura może zakończyć się dwoma alternatywnymi rozstrzygnięciami: pozwoleniem na użytkowanie samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego albo nakazem rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części. Zdaniem WINB przepis ten nie przewiduje wydania decyzji jednocześnie odmawiającej udzielenia pozwolenia na użytkowanie i nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. Z tego względu wydana przez PINB decyzja jest nieprawidłowa. Organ odwoławczy w myśl art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił skarżoną w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku i orzekł na nowo, ze względu na konieczność doprecyzowania terminu wykonania obowiązku nałożonego skarżonym postanowieniem obowiązku poprzez dokładne wskazanie wykonanych robót budowlanych wchodzących w skład dokonanej przebudowy. W ocenie organu powyższe działanie nie narusza art. 139 k.p.a., gdyż nie powoduje pogorszenia sytuacji prawnej skarżącej. Organ ustosunkowując się do zarzutów odwołania zaznaczył, że wyrokiem z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt: II OSK 2304/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Gminy Miejskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 351/11 stwierdzającego nieważność uchwały Nr CXV/1555/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". Niemniej jednak w ocenie WINB, powyższe nie stanowiło podstawy do uchylenia skarżonej decyzji. Pomiędzy wydaniem postanowienia PINB z dnia 26 października 2009 r. a wydaniem decyzji upłynął, zdaniem organu, wystarczająco długi okres czasu, w którym Inwestor mógł podjąć działania mające na celu wywiązanie się z nałożonych na niego obowiązków. W w/w postanowieniu organ I instancji poinformował Inwestora o konsekwencjach nie przedłożenia dokumentów wymaganych do wydania decyzji pozwolenia na użytkowanie. Skargę na powyższą decyzję złożyli E. K. i T. K., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów procedury administracyjnej, które miały wpływ na rozstrzygniecie, a to: ← art. 10 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącym czynnego udziału w sprawie i brak umożliwienia skarżącym wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, art. 77 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, ← art. 81 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczności faktycznej ustalonej w postępowaniu, w którym strona nie miała możliwości wzięcia udziału i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem decyzji przy jednoczesnym brak zachodzenia okoliczności, o których mowa wart. 10 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że pomimo braku zawiadomienia przez organ odwoławczy o możliwości wypowiedzenia się, co do dowodów, materiałów i żądań zgłoszonych w postępowaniu przed organem II instancji, nie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy, organ II instancji nie przeprowadził w sprawie żadnych nowych dowodów, nie analizował żadnych innych materiałów czy żądań niż te, które były już znane w postępowaniu przed organem I instancji. Ponadto podkreślono, że pismem PINB w K. z dnia 20 sierpnia 2014r. strona została zawiadomiona o przekazaniu odwołania do organu odwoławczego, zatem miała świadomość, że sprawa jest rozpatrywana przez WINB w toku postępowania odwoławczego. Na rozprawie w dniu 23 września 2015 r skarżący dodatkowo podnieśli, że organ procedując naruszył art. 9 kpa a postanowienie kierowane do inwestora powinno zostać uaktualnione po stwierdzeniu nieważności planu miejscowego dla obszaru "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (por. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.". Rozpoznając skargę Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzje organów I i II instancji są wadliwe. Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, chyba, że budowa korzysta ze zwolnień od uzyskania pozwolenia. Obiekt budowlany (budynek gospodarczy), którego dotyczy postępowanie nie korzysta ze zwolnień, o których mowa w art. 29-31 ustawy - Prawo budowlane a skarżący nie posiadali dla wybudowanego obiektu budowlanego pozwolenia na budowę. W szczególności nie dotyczyła go decyzja Prezydenta Miasta z dnia 14 listopada 1995 r. o ustaleniu warunków zabudowy (k. 99 - 100 akt administracyjnych) ani decyzja tego samego organu z dnia 25 marca 1996 r. znak [...] (k. 101 - 103 akt administracyjnych) o pozwoleniu na budowę. Te decyzje dotyczyły budowy budynku magazynowego o powierzchni 209,3 m2 wraz z tunelem foliowym o powierzchni 970 m2. Samowola budowlana poddawana jest regulacji z art. 48 prawa budowlanego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji jest art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665 z 2007 r), będący przepisem szczególnym wobec art. 48 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48-49b ustawy - Prawo budowlane (ust. 1); W takim przypadku, na właścicielu spoczywa obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego; w razie nieuzyskania pozwolenia na użytkowanie, właściwy organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części (ust. 2); Właściciel obiektu budowlanego jest obowiązany dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie inwentaryzację powykonawczą obiektu budowlanego, sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i ekspertyzę techniczną, potwierdzającą przydatność obiektu do użytkowania oraz oświadczenia, o których mowa w art. 57 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane (ust. 3); Jeżeli obiekt budowlany, o którym mowa w ust. 1, nie narusza: 1) przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, 2) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania - właściwy organ nadzoru budowlanego, po protokolarnym potwierdzeniu zgodności inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym, wydaje, z zastrzeżeniem ust. 5, decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie (ust. 4); Jeżeli obiekt budowlany narusza przepisy lub ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia, nakłada obowiązek usunięcia tych naruszeń w wyznaczonym terminie; w razie niewykonania obowiązku w terminie, organ ten nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części (ust. 5). Tą regulację stosuje się także do spraw wszczętych, a niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 2007 r. W rozpoznawanej sprawie należało zbadać czy organy administracji publicznej prawidłowo zastosowały przepisy szczególne dotyczące legalizacji samowoli budowlanej zamiast ogólnych uregulowań z art. 48 ustawy Prawo budowlane. W szczególności czy organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły datę realizacji budynku gospodarczego oznaczonego nr [...] oraz czy prawidłowo ustalono datę wszczęcia postępowania legalizacyjnego. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że wniosek o legalizację tego budynku został złożony w marcu 2006 r., spełniona jest zatem przesłanka braku wszczęcia postępowania legalizacyjnego przed datą 11 lipca 2003r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w zaskarżonej decyzji stwierdził, iż "bezsporne jest również to, że (...) roboty budowlane objęte postępowaniem zostały zakończone po dniu 31 grudnia 1994 r., a przed dniem 11 lipca 1998 r.". Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani też decyzji organu I instancji nie wynika w oparciu o jakie dowody zgromadzone w sprawie powyższe ustalenie zostało dokonane. Tymczasem w aktach administracyjnych na różnych etapach postępowania podawane są przez inwestora różne daty powstania przedmiotowego budynku. W piśmie inicjującym postępowanie, opatrzonym datą 2 marca 2006 r. (k. 10) T. K. wskazał, że zgłasza zrealizowane na swojej działce bez wymaganego pozwolenia na budowę obiekty budowlane i w pozycji pod nr [...] wymienił budynek gospodarczy (bud. nr [...]), a jako okres jego realizacji wskazał lata 1994/1995. Na k. 48 znajduje się oświadczenie pełnomocników T. K. z daty 18 września 2006 r., którzy potwierdzają, że faktyczny okres realizacji obiektów usytuowanych na działce skarżącego nr [...] obr. [...] jest zgodny z datami podanymi we wniosku złożonym przez inwestora do PINB w K.. W oświadczeniu inwestora dotyczącym dat powstania poszczególnych obiektów budowlanych na działce nr [...] z dnia 27 stycznia 2009 r. (k. 68) budynek nr [...] w ogóle nie został wymieniony. Dalej na k. 76 znajduje się pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 marca 2009 r. skierowane do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta, z którego wynika, iż organ nadzoru budowlanego prowadzi jedno postępowanie dotyczące budynków oznaczonych nr [...] i nr [...], a "inwestor oświadczył, iż w/w obiekt budowlany został wybudowany w 2007 r.". Sąd nie doszukał się w aktach administracyjnych jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałoby, że inwestor określił datę budowy budynku nr [...] na 2007 rok - data ta została wskazana jedynie jako data budowy budynku nr [...] w wymienionym wcześniej oświadczeniu inwestora na k. 68. Ostatecznie rozdzielenie postępowania na dwie osobne sprawy dotyczące budynków nr [...] i nr [...] nastąpiło w dniu 30 marca 2009 r. (k. 91). Podczas oględzin w dniu 21 czerwca 2009 r. (k. 85-87) ustalono, że "obiekt nr [...] tj. obiekt pomocniczy do obiektu nr [...] magazynowego. Jest on wykonany jako dobudowa trzech ścian w formie szkła wypełnionego wełną mineralną i płytami DSC (...) dobudowany od str. północ - zach. do budynku nr [...]. (...) Obiekt wybudowany w roku 2000 bez pozwolenia". Jednocześnie w tym samym protokole oględzin stwierdzono, iż "obiekt nr [...] tj. magazyn posiada decyzję o pozwoleniu na budowę znak [...] z dnia 25.03.1996 r.". Wreszcie na k. 114 znajduje się oświadczenie inwestora złożone w dniu 29 czerwca 2009 r. "pod odpowiedzialnością karną", że budynek oznaczony nr [...] został wybudowany w latach 1996 - 97. W wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1/10 został wyrażony pogląd, że dla oceny możliwości zastosowania względniejszych przepisów ustawy Prawo budowlane, istotne znaczenie ma określenie, kiedy prowadzone roboty budowlane zostały zakończone, a więc kiedy stan obiektu budowlanego umożliwiał przeprowadzenie jego odbioru technicznego, potwierdzającego możliwość przekazania go do użytkowania. Stanowisko to skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela - tym bardziej, że sprzeczna treść wskazanych wyżej oświadczeń budzi wątpliwości, czy istotnie roboty budowlane związane z realizacją przedmiotowego budynku zostały zakończone przed dniem 11 lipca 1998 r. Jest to okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ od daty zakończenia budowy zależy, który tryb postępowania powinien zostać wdrożony w stosunku do tego obiektu. Powyższe wskazuje, że zaniechanie dokonania ustaleń faktycznych w powyższym zakresie stanowi naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 7 k.p.a., czyli zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej, które znajdują rozwinięcie w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. To organ administracji publicznej prowadzić ma postępowanie, gromadzić dowody w taki sposób, aby prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy i aby prowadziło to do zastosowania prawidłowych norm prawa materialnego. Nie przesądzając okoliczności wymagających dodatkowego wyjaśnienia przy ponownym rozpoznaniu, należy w ocenie Sądu zwrócić jednak uwagę na nieprawidłowości dostrzeżone w dotychczasowym postępowaniu organu I instancji. Jeżeli bowiem organ uznaje za zasadne prowadzenie postępowania w trybie art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r., który jest regulacją szczególną, to ze wszystkimi tego konsekwencjami. W ustępie 3 powołanego przepisu wskazano, że właściciel obiektu budowlanego jest obowiązany dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie inwentaryzację powykonawczą obiektu budowlanego, sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i ekspertyzę techniczną, potwierdzającą przydatność obiektu do użytkowania. Inwestor złożył w dniu 20 sierpnia 2008 r. "inwentaryzację powykonawczą wraz ze stanem technicznym budynku". Jak wynika z części opisowej tego opracowania dotyczy ono budynku o wymiarach 8,31 x 27,35 m - a więc innych niż wymiary budynku nr [...]. Z części rysunkowej wynika natomiast, że odnosi się ona do "budynku gospodarczego nr [...] i [...]". Ponadto art. 3 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. nakazuje organowi prowadzącemu postępowanie badać, czy obiekt budowlany nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania. Nie ma podstaw prawnych do żądania od inwestora przedłożenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ponadto Sąd zwraca uwagę, że w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie Prezydenta Miasta o przeznaczeniu działki [...] obr. [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (k. 11) oraz pismo tego organu dotyczące przeznaczenia działki we wszystkich kolejnych planach miejscowych począwszy od 1967 roku (k. 25). W związku z tym budzi poważną wątpliwość wydanie przez organ I instancji postanowienia w dniu 26 października 2009 r. zobowiązującego inwestora do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku gospodarczego oznaczonego nr [...], inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej usytuowania budynku wraz z przyłączami oraz oświadczenia inwestora o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56 ustawy Prawo budowlane. Z ust. 4 art. 3 wynika bowiem, że jeżeli obiekt budowlany nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania właściwy organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję pozwolenia na użytkowanie. Jeżeli zaś obiekt narusza wskazane wyżej przepisy lub ustalenia planu to zgodnie z treścią ustępu 5 organ w drodze postanowienia nakłada obowiązek usunięcia tych naruszeń w wyznaczonym terminie, a w razie niewykonania w terminie obowiązku nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego. Rzeczą organu w świetle przywołanej regulacji jest, zatem ocena zgodności obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi oraz postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Identyczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 10 września 2015 r., sygn.. akt II SA/Kr 844/15, rozpoznając analogiczną sprawę dotycząca skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Nr [...] z dnia 20 maja 2015 r., znak: [...]. Przebieg postępowania administracyjnego wskazuje na to, że organ poprzestał jedynie na wezwaniu jakie skierował do inwestora postanowieniem z dnia 26 października 2009 r. W międzyczasie Rady Miasta Krakowa w dniu dnia 23 listopada 2010 r uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru " [...]" ( uchwała Nr CXV/1555/10) , a następnie stwierdzona została nieważność tego planu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2013 r sygn.. akt II SA/Kr 351/11. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 7 maja 2015r II OSK 2304/13 .Takie procedowanie organu przy zmianie okoliczności sprawy wywołało niepewność w sytuacji strony i pozostaje w sprzeczności z zasadami postępowania administracyjnego wyrażonymi w art. 7 ( słusznego interesu obywatela), art. 8 ( pogłębiania zaufania obywateli do organów) art. 9 ( należytego informowania stron i uczestników o okolicznościach faktycznych i prawnych które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków) . Trafnie skarżący powołują również na naruszenie art. 10 kpa – to jest czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i wydanie decyzji odmownej niejako z " zaskoczenia". Okoliczność uchwalenia planu miejscowego rzutowała na wykonanie obowiązków nałożonych na inwestora i w momencie jego obowiązywania nie było obiektywnie możliwe ich wykonanie. Organ II instancji będąc organem merytorycznym rozpoznawał sprawę po wydaniu przez Naczelny Sad Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 7 maja 2015 r ,a o zmianie stanu prawnego nie informował inwestora. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracyjny zbierze i wnikliwie oceni materiał dowodowy pozwalający ustalić faktyczny termin zakończenia budowy spornego obiektu budowlanego, wynik ten z kolei zdeterminuje zastosowanie właściwego trybu postępowania legalizacyjnego i w konsekwencji dalsze czynności organu. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § pkt 1 c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.