II SA/Kr 841/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2023 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 25 maja 2023 r. znak: WI-I.7840.5.215.2021.BS w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 17 września 2021 r. Nr 1215/6740.1/2021, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust.4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.) w związku z art. 25, 26 i 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 k.p.a. Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i wspólnicy Spółka Komandytowa z siedzibą w K. dla zamierzenia budowlanego polegającego na budowie budynku usługowo-handlowo-biurowego z garażem podziemnym, wbudowaną stacją transformatorową, wewnętrznymi instalacjami: instalacją wentylacji mechanicznej, instalacją klimatyzacji, instalacją ogrzewania, instalacją wody ciepłej i zimnej i do celów p.poż., kanalizacją sanitarną, kanalizacją deszczową, instalacją gazową, instalacją elektryczną i teletechniczną, zewnętrznymi instalacjami: kanalizacji deszczowej wraz z retencją kanałową, wody i kanalizacji sanitarnej i instalacji elektrycznej i teletechnicznej oraz elementami zagospodarowania terenu: schodami zewnętrznymi, ciągami komunikacji pieszej i kołowej, rozbiórkami infrastruktury technicznej: instalacji zewnętrznej: wody, kanalizacji ogólnospławnej (koD), c.o., nieczynnej instalacji zewnętrznej gazu, instalacji zewnętrznej energetycznej i teletechnicznej, wraz z budową zjazdu z drogi wewnętrznej na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w K. P. wraz z szyldami reklamowymi. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że dnia 14 sierpnia 2018 r. Inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Dnia 20 listopada 2019 r. Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla ww. przedsięwzięcia budowlanego. Decyzją z dnia 4 lutego 2021 r. Wojewoda Małopolski uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Postanowieniami z dnia 9 marca 2021 r. i 25 czerwca 2021 r. organ I instancji wezwał inwestora do uzupełnienia nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Inwestor uzupełnił projekt budowlany w zakresie wskazanym w postanowieniach. Organ wskazał nadto, że inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją. Projektowana inwestycja znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B." w K., zatwierdzonego uchwałą Nr Cl/1020/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lutego 2006 r. na obszarze oznaczonym w graficznym załączniku do planu jako U oraz KDD. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. ", a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione. Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, określony przez projektanta obejmuje nieruchomości działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...] jedn. ewid. P.. Od ww. decyzji odwołanie złożyły strony postępowania: A. Sp. z o. o., I. Sp. z o.o. i B. Sp. z o.o. Decyzją z dnia 25 maja 2023 r. znak: WI-I.7840.5.215.2021.BS, działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy wymaga uzupełnienia. Potwierdzono bowiem zarzuty odwołania dotyczące braku w projekcie budowlanym analizy spełniania przez inwestycję przepisów § 13 i § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 ze zm.). Wobec powyższego, pismem z 8 marca 2023 r. zlecono Prezydentowi Miasta Krakowa, w trybie art. 136 k.p.a., przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia akt administracyjnych, w tym dokumentacji projektowej w następującym zakresie: - jednoznaczne wykazanie zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. ", uchwalonego uchwałą Nr CI/1020/06 Rady Miasta Krakowa z 8 lutego 2006 r. w zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy, która zgodnie z § 27 ust. 1 pkt 5 ppkt 6 planu, w terenach zabudowy usługowej (U) nie może przekroczyć 30 m; - jednoznaczne wykazanie zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie § 14 pkt 6 planu, w którym zawarto ustalenia dotyczące minimalnego wskaźnika parkingowego; - analizę spełniania przez inwestycję wymogów § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - wykazanie zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie § 17 planu, w którym ustalono zasady odprowadzania wód opadowych, w szczególności w pkt 2, gdzie m in. dla terenów U należy przewidzieć możliwość odprowadzenia części wód opadowych po ich uprzednim oczyszczeniu do istniejących stawów znajdujących się w terenach ZP1. Pismem z 6 kwietnia 2023 r. organ pierwszej instancji przekazał uzupełnioną dokumentację. Na tej podstawie organ odwoławczy stwierdził, że wobec spełnienia wymogów określonych w art. 35 Pb, projekt budowlany może zostać zatwierdzony. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ stwierdził, że zakresem i przedmiotem inwestycji objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę jest budynek usługowo-handlowo-biurowy z garażem podziemnym. Na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. ", zatwierdzony uchwałą Rady Miasta Krakowa nr CI/1020/06 z 8 lutego 2006 r. Inwestycja zlokalizowana jest w jednostce strukturalnej planu - tereny zabudowy usługowej, oznaczonej symbolem U oraz częściowo w terenach tras komunikacyjnych – KDD. Jak wynika z projektu budowlanego, projektowany budynek jest zgodny z przeznaczeniem ustalonym w § 27 planu, gdzie dla terenów U przeznaczeniem podstawowym są inwestycje związane z komercyjną działalnością usługową: handlem detalicznym, handlem hurtowym, gastronomią, hotelarstwem, kulturą, ochroną zdrowia (z wyłączeniem szpitali i domów opieki społecznej), sportem i rekreacją, usługami biurowymi i administracji, instytucjami finansowymi oraz inną działalnością określoną w § 7 ust. 1 pkt 8 planu. W § 27 ust. 5 planu ustalono warunki zagospodarowania terenu U, między innymi: 2/ zabudowę usługową należy kształtować wraz z elementami przestrzeni publicznej; (...); 5/ wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej nie może być mniejszy niż 35%; 6/ wysokość zabudowy nie może przekroczyć 30 m; (...). Zgodnie z definicją podaną w § 7 ust. 1 pkt 10 planu, powierzchnię biologicznie czynną należy traktować jako powierzchnię zgodną z przepisami odrębnymi. Zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt. 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2019. 1065 ze zmianami), w projekcie budowlanym do powierzchni biologicznie czynnej zaliczono 50 % powierzchni tej, niewielkiej części stropu nad garażem podziemnym, zaprojektowaną jako przysypaną warstwą wegetacyjną ziemi o grubości 60 do 90 cm. Jak wykazano w projekcie zagospodarowania terenu (karta nr 78 projektu budowlanego) tej części stropu nad garażem podziemnym nie uwzględniono natomiast do obliczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, który zgodnie z definicją § 7 ust. 1 pkt 11 planu jest parametrem wyrażonym jako procentowy udział powierzchni terenu, która nie może być zabudowana powierzchniowo lub kubaturowo (także w głąb gruntu) w ramach powierzchni terenu inwestycji. Wskaźnik ten, obliczony w granicach terenu U, wynosi 35,01%, a więc spełnia ustalenia § 27 ust. 5 pkt 5 planu. Co się zaś tyczy zarzutu przekroczenia dopuszczalnej wysokości budynku stwierdzono, że w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. " nie zdefiniowano pojęcia "wysokość zabudowy", o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2022. 503) dotyczącym zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźnikach zagospodarowania terenu. Zdefiniowane jest natomiast pojęcie wysokości budynku. Zgodnie z definicją podaną w § 7 ust. 1 pkt 9 planu, wysokość budynku należy rozumieć jako określenie maksymalnego pionowego wymiaru budynku, zgodnie z przepisami odrębnymi. Bezspornym jest, że przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy budynku usługowo-handlowo-biurowego z garażem podziemnym. Dla budynków miejscowy plan ustala jednoznacznie zasadę określania wysokości – zgodnie z definicją podaną w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W § 6 podano sposób mierzenia wysokości budynku. Z kolei zgodnie z § 3 pkt 16 ww. rozporządzenia przez kondygnacje należy rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie, a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m. Z projektu budowlanego wynika, że wysokość budynku mierzona od poziomu projektowanego terenu, gdzie znajdują się wejścia do budynku (poziom parteru) do górnej części stropu nad ósmym, ostatnim piętrem wynosi 30 m, więc nie przekracza maksymalnej wysokości ustalonej w § 27 ust. 1 pkt 5 ppkt 6 planu. Zaprojektowana nadbudówka techniczna w postaci pomieszczeń technicznych i tarasu technicznego (bez ścian pełnych, przegrody pionowe w formie żaluzji), o wysokości 2,00 m, nie jest przeznaczona na pobyt ludzi (zgodnie z § 72 rozporządzenia pomieszczenia o wysokości 2 m nie stanowią pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi). Zatem zgodnie z przytoczoną definicją nie stanowi kondygnacji w rozumieniu przepisów rozporządzenia, i nie jest brana pod uwagę do obliczenia wysokości budynku. W projekcie określono (karta nr 104 a - tom I), że: wszystkie pomieszczenia techniczne posiadają powierzchnię zmniejszoną do minimalnej wartości technologicznej (patrz projekty branżowe instalacji sanitarnych: grzania, chłodzenia, wentylacji). Urządzenia zainstalowane w pomieszczeniach i na tarasach technicznych obsługują wszystkie kondygnacje nadziemne i podziemne. Łącznie powierzchnia pomieszczeń i tarasów technicznych wynosi zaledwie 442,94 m˛, co stanowi 3,73 % powierzchni wszystkich kondygnacji nadziemnych i podziemnych, usytuowanych poniżej. Opisy pomieszczeń technicznych naniesiono na rys. nr A 1.211 - Rzut nadbudówki – pomieszczenia techniczne (karta nr 119 projektu budowanego): maszynownie dźwigów z technicznym przedsionkiem p. poż. (nr 9/1), pomieszczenia central wentylacyjnych i klimatyzacyjnych (nr 9/2), obudowy wyjść z klatek schodowych (nr 9/4) z technicznym przedsionkiem p. poż (nr 9/3), niezadaszona powierzchnia pod kotłownię kontenerową (nr 9/5) oraz inne pomieszczenia techniczne (nr 9/6).W kwestii zaprojektowania na tarasie technicznym/nadbudówce pomieszczeń komunikacji analogicznie jak na poniższych kondygnacjach, wyjaśniono, że: zaprojektowano tyle maszynowni dźwigów, ile samych dźwigów. Obrysy maszynowni stanowią konstrukcyjne przedłużenie szachtów windowych, zatem na rzutach wyglądają identycznie jak na kondygnacjach poniżej. Zaprojektowanie przedsionków p. poż. przy obudowach wyjść z klatek schodowych, maszynowniach dźwigów oraz obudowach pionowych szachtów instalacyjnych wynika z warunków ochrony przeciwpożarowej, uzgodnionych z rzeczoznawcą ds. pożarowych. Z kolei zaprojektowanie obudowy wyjścia z klatki schodowej wynika z § 308 ust. 1 ww. rozporządzenia. Z uwagi na powyższe ustalenia zarzut przekroczenia maksymalnej dopuszczalnej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wysokości budynku organ odwoławczy uznał za chybiony. Odnośnie zarzutu niewystarczającej ilości miejsc postojowych obsługujących inwestycję organ stwierdził, że w §14 planu zawarto ustalenia dotyczące minimalnego wskaźnika parkingowego, zależnego od dwóch parametrów: powierzchni użytkowej oraz liczby osób zatrudnionych. Obliczenia dotyczące wymaganej liczby miejsc postojowych przedstawiono na kartach nr 83-84 oraz 104c do 104e w I tomie projektu budowlanego. Uwzględniono w nich obydwa warunki nałożone ustaleniami miejscowego planu. Na podstawie I warunku - wynikającego z powierzchni użytkowej obliczono, że całkowita powierzchnia użytkowa pomieszczeń (bez garażu) wynosi 10 598,15 m2, wskaźnik parkingowy: 10 miejsc na 1000 m2 powierzchni użytkowej; wymagana ilość miejsc postojowych: 10 598,15/1000x10=105,98 w przybliżeniu 106. W efekcie zaprojektowano 106 miejsc postojowych dla samochodów osobowych. Jednocześnie organ zauważył, że twierdzenia odwołujących, zgodnie z którymi do obliczenia liczby miejsc postojowych, jako składnik powierzchni użytkowej, zaliczyć należy również powierzchnię garażu, nie znajdują uzasadnienia. Wobec braku definicji powierzchni użytkowej w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. " należy sięgnąć bowiem do Normy PN-ISO9836:1997. Zdaniem organu odwoławczego, garaż podziemny stanowi taką dodatkową powierzchnię, której wielkość wynika z konieczności zapewnienia wystarczającej liczby miejsc postojowych. Zatem branie pod uwagę powierzchni garażu w celu obliczenia de facto wielkości tego garażu byłoby działaniem nielogicznym. W odniesieniu do miejsc parkingowych zaprojektowanych jako obsługiwane przez platformy przesuwne, Inwestor pismem z dnia 30 marca 2023 r. wyjaśnił, iż zaprojektowany system zapewnia niezależność każdego z miejsc postojowych. Do ww. pisma oraz do dokumentacji projektowej załączono karty techniczne zaprojektowanego systemu platform przesuwnych, wykazujące, iż w istocie rozwiązanie takie gwarantuje użytkownikom możliwość niezależnego korzystania z miejsca postojowego, nie zaburzając płynności obsługi parkingowej projektowanej inwestycji. Powyższe wyjaśnienia zostały uznane przez organy administracji za wyczerpujące. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku przeprowadzenia analizy zgodności inwestycji z przepisami budowlanymi w zakresie przesłaniania i zacieniania organ poinformował, że inwestor uzupełnił dokumentację projektową o graficzną analizę przesłaniania i zacieniania (karty nr 108B-108D, tom I projektu budowlanego), opracowaną zgodnie z § 13 i § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Informacja dotycząca obszaru oddziaływania projektowanego obiektu (pkt 4.4.5.1. projektu zagospodarowania – karty nr 89 – 93 projektu budowlanego – tom I), stanowiła podstawę do określenia kręgu stron niniejszego postępowania przez organ pierwszej instancji i nie była kwestionowana w toku postępowania. W tabeli zawierającej informację dotyczącą obszaru oddziaływania projektowanego obiektu (karty nr 89-92 tom I) wskazano między innymi, że obszarem oddziaływania objęto sąsiednie nieruchomości nr [...], [...], [...], [...], [...] (z uwagi na oddziaływanie wynikające z §13 rozporządzenia) oraz nieruchomości nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (z uwagi na oddziaływanie wynikające z § 60 rozporządzenia). W ocenie organu odwoławczego ustalony przez organ I instancji krąg stron jest prawidłowy i pozostaje niezmieniony na etapie postępowania odwoławczego. Na podstawie ww. analizy wykazano, że: - w projektowanym budynku usługowo-handlowo-biurowym oraz budynkach sąsiednich spełnione są wymagania § 13 rozporządzenia: między ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego nie znajdują się przesłaniające części tego samego budynku ani inne obiekty przesłaniające w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania określona w punkcie 2 tego samego paragrafu. Budynek nie powoduje przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich zlokalizowanych na działkach [...], [...], [...], [...]; - przedstawiona analiza cienia rzucanego przez projektowany budynek (do analizy przyjęto wysokość 33,68 m) w dniu równonocy wiosennej (21 marca) w godzinach 9.00-12.00 oraz równonocy jesiennej (21 września) w godzinach 9.30-12.30 wykazuje, że oznaczone okna w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na działce [...], oraz budynku mieszkalnym jednorodzinnym na działce [...], są oświetlone światłem słonecznym przez trzy godziny, zatem projektowany budynek nie ogranicza dostępu do światła słonecznego dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...] oraz [...], spełniając wymagania § 60 ww. rozporządzenia: Pomieszczenia mieszkalne mają zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący więcej niż 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 07.00- 17.00, dla co najmniej 1 pokoju w mieszkaniu. W pozostałych budynkach zlokalizowanych na działkach [...], [...], [...] nie występują lokale mieszkalne ani pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym oraz innych formach opieki przedszkolnej. W odniesieniu do zarzutu zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie § 17 planu organ podał, że sposób zagospodarowania wód opadowych w ramach przedmiotowej inwestycji przedstawiono w części opisowej (karta nr [...] projektu budowlanego tom I) oraz graficznej projektu zagospodarowania terenu oraz w projekcie branżowym. Zaprojektowano złożony system odprowadzenia wód deszczowych, składający się z układu kolektorów deszczowych, połączenia z systemem rur spustowych z dachu, koryta odwodnień liniowych zlokalizowanych w północnej części terenu inwestycji, podziemnego zbiornika retencyjnego (retencja kanałowa) oraz wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej. Zagospodarowana w ten sposób woda opadowa będzie następnie przyłączem odprowadzana do sieci kanalizacji deszczowej kd300, zlokalizowanej w ul. [...]. Opisane rozwiązanie pokazano na rysunku projektu zagospodarowania terenu oraz w projekcie branżowym (karty nr [...] - II tom projektu budowlanego). Powyższe rozwiązanie projektowe zostało opracowane w uzgodnieniu z zarządcą istniejącej kanalizacji (kanał kd300) oraz zgodnie z warunkami technicznymi. Stanowi ono literalne wypełnienie ustaleń wynikających z §17 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. ". Jeśli chodzi o ustalenia w zakresie § 17 pkt 2 ww. planu miejscowego, to części opisowej projektu budowlanego (karta nr [...] tom I projektu budowlanego) wskazano, że warunek został spełniony. Rozwiązanie uwzględniające taką możliwość zostało wyjaśnione i oznaczone w projekcie branży sanitarnej (na karcie nr [...] tom lI). Zaprojektowano zaślepiony trójnik w studni D 1 do ewentualnego spustu wody deszczowej do stawu, przewidując w ten sposób możliwość odprowadzenia części wód opadowych do istniejących stawów znajdujących się na terenach ZP1, zgodnie z § 17 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. ". Również zarzut dotyczący niespełniania wymagań dotyczących kształtowania przestrzeni publicznej w zakresie włączenia do tej przestrzeni terenów wykraczających poza obszar "U", zdaniem organu odwoławczego nie znajduje uzasadnienia. W § 13 planu ustalono zasady wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznej. Analiza projektu budowlanego wskazuje, że przewidziano pasaże w postaci ciągów komunikacyjnych prowadzących do projektowanego budynku, zlokalizowane na terenie inwestycji. Stanowią je chodniki szerokości 1,5 m prowadzące do wejść głównych od strony północnej, zachodniej i południowej. Chodnik od strony południowej ściśle nawiązuje do istniejących ciągów komunikacyjnych sąsiadujących z terenem inwestycji i jest elementem integrującym teren inwestycji z działkami od południa. Chodnik od strony północnej i zachodniej integruje teren inwestycji z przestrzenią publiczną drogi publicznej (ul. P. ) łącząc się z chodnikiem publicznym w pasie drogowym tej ulicy. W projekcie uwzględniono elementy przestrzeni publicznej w postaci istniejących oraz projektowanych ciągów komunikacji pieszej, rowerowej oraz kołowej poprzez zaprojektowane chodniki, dojazdy oraz ciągi pieszo-jezdne, nawiązujące do istniejącego układu komunikacyjnego. Ponadto, przewidziano możliwość wyposażenia w elementy małej architektury (w tym reklamy i szyldy) poprzez zaprojektowanie, z dbałością o detal architektoniczny, przestrzeni poziomych pomiędzy kondygnacjami oraz płaszczyzn pionowych przy fasadach celem rozmieszczenia szyldów i reklam. Wszystkie powyższe składowe zagospodarowania terenu, objęte opracowaniem projektowym zaprojektowano w obrębie terenu inwestycji, w jednostce strukturalnej U. Z uwagi na powyższe organ uznał, że inwestycja spełnia ustalenia § 27 ust. 5 pkt 2, jak również § 13 planu. Nadto, według organu odwoławczego, a wbrew zarzutom odwołania podane w projekcie budowlanym informacje stanowią wyczerpująca odpowiedź co do zgodności z ustaleniami planu miejscowego, jak też uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z 26 lutego 2020 r. oraz charakteru projektowanych szyldów reklamowych. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu (strona 109F projektu budowalnego – tom I): Budynek w rozumieniu przepisów uchwały znajduje się w obszarze I strefy Miasta Krakowa. Dla wnioskowanej inwestycji projektowane są zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 7 uchwały: inne tablice reklamowe lub inne urządzenia reklamowe umieszczane na obiektach budowlanych zgodnie z ustaleniami dla poszczególnych Stref (...) w postaci pasa tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych, stanowiących szyldy, o których mowa w § 20, umieszczonego na elewacjach frontowych (południowej i północnej) w rozumieniu w/w uchwały, na parterze obiektu. Podano również wykaz spełnienia przez projektowane dla niniejszej inwestycji urządzenia reklamowe poszczególnych zapisów uchwały, w zakresie dopuszczalnej powierzchni ekspozycji, sposobu ich sytuowania względem detali architektonicznych oraz wysokości, szerokości (§ 18 i § 20 uchwały). Ponadto na poszczególnych rysunkach elewacji (karty nr 125, 126, 127, 128 projektu budowlanego) wskazano miejsca umieszczenia szyldów reklamowych oraz zamieszczono szczegółowe wytyczne dotyczące zasad umieszczania reklam na obiekcie. W dalszej części opisu podano wykaz spełnienia przez projektowane dla niniejszej inwestycji urządzenia reklamowe poszczególnych zapisów uchwały, w zakresie dopuszczalnej powierzchni ekspozycji, sposobu ich sytuowania względem detali architektonicznych oraz wysokości, szerokości (§ 18 i § 20 uchwały). Na poszczególnych rysunkach elewacji (karty nr [...] projektu budowlanego) wskazano miejsca umieszczenia szyldów reklamowych oraz zamieszczono szczegółowe wytyczne dotyczące zasad umieszczania reklam na obiekcie. Organ stwierdził nadto, że projekt budowlany jest opracowaniem kompletnym, posiadającym wymagane opinie i uzgodnienia, jak również zgodnym z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. ". Dokumentacja projektowa sporządzona została przez osoby uprawnione. Projektant dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projektowany budynek został usytuowany z uwzględnieniem nieprzekraczalnej linii zabudowy ustalonej w planie (nadwieszenia kondygnacji nadziemnych także nie przekraczają tej linii). Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że odległości obiektu od granic działki budowalnej, o których mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, są zachowane; uskoki i skosy ścian zbliżonych do granic zostały rozmieszczone w taki sposób, że zarówno odległości ścian od granic, jaki i otworów okiennych i drzwiowych spełniają wymogi rozporządzenia. Stwierdzono, że projekt budowlany zawiera niezbędne opinie i uzgodnienia; jego zawartość jest kompletna. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kopii aktualnej mapy dla celów projektowych. Do projektu załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Również zarzut odwołania dotyczący braku prawidłowego uzasadnienia decyzji nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy składowe wymienione w art. 107 § 1 k.p.a., w tym uzasadnienie faktyczne i prawne, o którym mowa w art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. Na powyższą decyzję I. sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego: - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z §14 pkt 6 uchwały nr Cl/1020/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lutego 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. " poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie spełnia wymagań dotyczących liczby miejsc postojowych, określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 27 ust. 5 pkt 6 uchwały nr Cl/1020/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lutego 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. " poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego dla budynku, którego wysokość przekracza maksymalną dopuszczalną wysokość określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, - art. 35 ust. 1 lit. a ustawy Prawo budowlane w zw. z § 27 ust. 5 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. a" poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo braku spełnienia wymagań w zakresie powierzchni biologicznie czynnej; 2. przepisów postępowania: - art. 7 w zw. z art. 77 §1 k.p.a. poprzez niewystarczająco dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez nieprawidłowe ustalenie, że przy obliczaniu wymaganej liczby miejsc postojowych zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie należy uwzględniać powierzchni garaży, nieprawidłowe ustalenie, że "nadbudówka techniczna" nie stanowi kolejnej kondygnacji budynku (a zatem nie powinna być uwzględniana przy ustalaniu wysokości budynku, brak poczynienia niezbędnych ustaleń co do powierzchni biologicznie czynnej; - art. 107 §3 k.p.a. poprzez brak wystarczającego uzasadnienia decyzji; - art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy wady tej decyzji uzasadniały jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę udzielenia pozwolenia na budowę, ewentualnie uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z 27 września 2023 r. uczestnik postępowania [...] Sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi, odnosząc się do zarzutów strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W tak zakreślonych ramach skarga okazała się bezzasadna. Przedmiot kontroli Sądu stanowi decyzja Wojewody Małopolskiego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa, którą zatwierdzono, na wniosek B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i wspólnicy Spółka Komandytowa z siedzibą w K., projekt budowlany zamierzenia polegającego na budowie budynku usługowo-handlowo-biurowego z garażem podziemnym oraz opisaną powyżej infrastrukturą, a także robotami rozbiórkowymi, na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...], przy ul. [...], w K.. Podstawę materialnoprawną decyzji w sprawie pozwolenia na budowę kształtują w pierwszej kolejności przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.) w brzmieniu ustalonym przepisami ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: (....) c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, (...) 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Z kolei, zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem, w sytuacji, gdy organ stwierdzi, że spełnione zostały wskazane wyżej wymagania, w tym inwestycja wydana została z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich (vide: art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.), organ zobowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. W taki sposób może być zapewniona realizacja zasady wynikającej z art. 4 P.b., który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Niezależnie od przywołanych przepisów Prawa budowlanego organy administracji wiążą przepisy proceduralne, z których wynika min. obowiązek zebrania materiału dowodowego, który pozwoli ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie, stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023 r. poz. 775, dalej: k.p.a.). Organ zobowiązany jest ocenić przy tym na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ustalenia podjęte przez organ powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w której należy wyczerpująco poinformować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się wydając decyzję. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie, organy należycie zebrały i wnikliwie zweryfikowały zgromadzony materiał dowodowy, którego ocena została dokonana wszechstronnie, po myśli art. 80 k.p.a. Wyjaśniono wszystkie niezbędne okoliczności faktyczne. Wskazuje na to w szczególności uzasadnienie zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego, w którym znajduje się kompleksowa analiza spełnienia przesłanek wydania pozwolenia na budowę, w tym analiza zgodności projektu z planem miejscowym, tj. z uchwałą Nr CI/1020/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lutego 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. ", w którym teren inwestycji znajduje się częściowo na obszarze U (tereny zabudowy usługowej) a częściowo na obszarze KDD (tereny dróg publicznych). Organ odwoławczy przeanalizował również zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022 r. poz. 1225, dalej: r.w.t.). W ocenie Sądu dokonane tam ustalenia nie budzą wątpliwości i wskazują, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając na względzie zarzuty skargi należało zwrócić uwagę w szczególności na następujące kwestie. Po pierwsze, zastrzeżenia strony skarżącej budziło spełnienie wymagań planu miejscowego "B. " co do liczby miejsc parkingowych. Wymagania te określa § 14 pkt 6 planu miejscowego, który stanowi: "Dla obszaru objętego planem ustala się minimalne wskaźniki parkingowe: - 0,6 - 0,9 miejsc postojowych dla samochodów osobowych na 1 mieszkanie dla terenów zabudowy o wysokiej intensywności MWU, - do 10 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej w terenach UC, U, U.1, ZP.1. - do 12 miejsc na 100 zatrudnionych". W odniesieniu do terenu inwestycji, znajdującego się w zasadniczej części na terenie U obowiązują dwa wskaźniki: do 10 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej oraz do 12 miejsc na 100 zatrudnionych. Wskaźniki te należy traktować jako wskaźniki minimalne (tak: wyrok NSA z 11 stycznia 2017 r., II OSK 1916/15 oraz wyrok WSA w Krakowie z 25 lutego 2015 r., II SA/Kr 100/15). Obliczenia dotyczące wymaganej liczby miejsc postojowych przedstawiono w I tomie projektu budowlanego (k. 83-84 oraz 104c-104e). Zgodnie z pierwszym wskaźnikiem, należało uwzględnić powierzchnię użytkową obiektu, która wynosi 10598,15 m2. Prawidłowo w tej liczbie nie uwzględniono powierzchni garażu. Wyjaśnić należy w tym miejscu, że powierzchnia użytkowa nie została w planie miejscowym zdefiniowana. Plan nie zawiera również odesłania do innych przepisów powszechnie obowiązujących. W ocenie Sądu należało dokonać wykładni tego pojęcia, z uwzględnieniem nie tylko wykładni literalnej, ale i wykładni funkcjonalnej. Przywołana norma dotyczy, jak wskazano, wymogów co do ilości miejsc postojowych mających służyć osobom korzystającym z obiektu budowlanego. Przy takim rozumieniu celu regulacji nie może budzić wątpliwości, że nie jest właściwe zaliczanie do tej powierzchni - powierzchni garaży. Zbieżne z tym rozumieniem powierzchni użytkowej jest również w rozumienie tego pojęcia zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, w której organ odwołał się do rozumienia powierzchni użytkowej według Normy PN-ISO 9836:1997. Z normy tej wynika, że powierzchnie użytkowe klasyfikowane są zgodnie z celem i przeznaczeniem budynków, dla których są one wznoszone i dzieli się je zwykle na powierzchnie użytkowe podstawowe i powierzchnie użytkowe pomocnicze. Klasyfikacja podstawowych i pomocniczych powierzchni użytkowych jest zależna od przeznaczenia budynku. Organ odwoławczy wyraził pogląd, zgodnie z którym ustalenia planu miejscowego odnoszą się do powierzchni użytkowej podanej funkcji obiektu, zgodnej z przeznaczeniem ustalonym w planie, nie zaś każdej, dodatkowej powierzchni użytkowej tego obiektu, a w konsekwencji garaż podziemny należy uznać za taką właśnie dodatkową powierzchnię, której wielkość wynika z konieczności zapewnienia wystarczającej liczby miejsc postojowych. Wobec tego prawidłowo ustalono, że według pierwszego wskaźnika wymagane jest 106 miejsc postojowych, co obliczono następująco: 10 598,15/1000x10=105,98 (106 w zaokrągleniu). Taka ilość miejsc postojowych została zaprojektowana. Zgodnie z drugim wskaźnikiem ilość miejsc postojowych została uzależniona od liczby zatrudnionych (do 12 miejsc na 100 zatrudnionych). Liczbę zatrudnionych ustalono na podstawie powierzchni użytkowej pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, która wynosi około 8800 m2. Zakładana ilość osób zatrudnionych wynosi 880. Minimalną ilość ustalono następująco: 880x12/100=105,6 (106 w zaokrągleniu). Taka ilość miejsc postojowych została zaprojektowania. W ocenie Sądu brak jest podstaw, by zakwestionować liczbę miejsc postojowych ze względu na przyjęte w projekcie rozwiązanie techniczne, które polega na tym, że część miejsc postojowych zostało zaprojektowanych na platformach przesuwnych. Według złożonych w toku postępowania wyjaśnień (pismo inwestora z 30 marca 2023 r., karty techniczne systemu platform) takie rozwiązanie zapewnia osobny dostęp do poszczególnych miejsc postojowych. W ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania tego rozwiązania, podobnie jak rozwiązania polegającego na tym, że w garażu podziemnym projektowanego budynku usługowego przewidziano 3 miejsca postojowe (nr 1, 2, 3), które zależne są od innych miejsc postojowych (nr 9,10,11). Tak sformułowane zarzuty w istocie dotyczą zgodności projektu budowlanego z wymogami r.w.t. Zgodnie z § 18 ust. 1 r.w.t. zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 2). Oceniając spełnienie tego wymogu w konkretnych okolicznościach sprawy, trzeba mieć na względzie, że weryfikacja projektu budowlanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej jest ograniczona i nie obejmuje oceny merytorycznej prawidłowości przyjętych rozwiązań, w tym ich funkcjonalności. Jest to sfera decyzji samego inwestora oraz wiedzy i doświadczenia profesjonalistów – autorów projektu budowlanego. Rolą organu jest przede wszystkim ocena kompletności projektu budowlanego, która powinna być dokonywana z uwzględnieniem relewantnych przepisów prawa budowalnego, w świetle których zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. W ocenie Sądu jako przekonujące należy przyjąć ustalenia dokonane w toku postępowania i wyrażone w decyzji Wojewody Małopolskiego co do kompletności i zgodności z prawem przyjętych w projekcie rozwiązań w zakresie miejsc postojowych. Po drugie, zastrzeżenia strony skarżącej budziło spełnienie wymagań planu miejscowego "B. " co do maksymalnej wysokości budynków oraz powierzchni biologicznie czynnej. Zgodnie z § 27 ust. 5 planu miejscowego, który określa warunki zagospodarowania terenu U, wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej nie może być mniejszy niż 35% (pkt 5), a w wysokość zabudowy nie może przekroczyć 30 m (pkt 6). Przez powierzchnię biologicznie czynną, zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 10 planu, należy rozumieć powierzchnię zgodną z przepisami odrębnymi. To sformułowanie naprowadza na § 3 pkt 22 r.w.t., zgodnie z którym przez powierzchnię biologicznie czynną należy rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Uwzględnić należało również § 7 ust. 1 pkt 11 planu, zgodnie z którym przez wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnej należy rozumieć parametr, wyrażony jako procentowy udział powierzchni terenu, która nie może być zabudowana powierzchniowo lub kubaturowo (także w głąb gruntu) w ramach powierzchni terenu inwestycji. Jak wynika z zestawienia powierzchni poszczególnych części zagospodarowania terenu oraz projektu zagospodarowania terenu (k. 78 i 106, tom 1 projektu budowlanego) w projekcie oznaczono dwa rodzaje terenów biologicznie czynnych – tereny biologicznie czynne 100% oraz tereny biologicznie czynne 50%. W bilansie terenu określono: powierzchnię terenu inwestycji (3061 m2), powierzchnię terenu U w granicach terenu inwestycji (2869,90 m2), powierzchnię terenu biologicznie czynnego 100% w granicach terenu U (1004,86 m2). Na tej podstawie (1004,86 / 2869,90) wyliczono wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej w granicach terenu U na poziomie 0,3501, tj. 35,01%. Z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika przy tym, że teren biologicznie czynny 100% nie jest zabudowany ani "powierzchniowo", ani "kubaturowo". Może więc być wliczony do wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w rozumieniu wyżej podanym. W ocenie Sądu, przedstawione dane, jak i dokonane na ich podstawie ustalenia organu odwoławczego nie budzą wątpliwości i wskazują na spełnienie wymogu § 27 ust. 5 pkt 5 planu miejscowego. Co do wysokości zabudowy, która według § 27 ust. 5 pkt 6 planu miejscowego nie może przekroczyć 30 m, należy wyjść od tego, że plan miejscowy tego pojęcia nie definiuje. Definiuje natomiast w § 7 ust. 1 pkt 6 wysokość budynku, przez którą należy rozumieć określenie maksymalnego pionowego wymiaru budynku, zgodnie z przepisami odrębnymi, tj. § 6 r.w.t., według którego wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Wyjaśnić przy tym trzeba, że kondygnacją, w rozumieniu § 3 pkt 16 r.w.t. jest pozioma część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. Zgodnie z §72 r.w.t. pomieszczenia o wysokości 2 m zasadniczo nie stanowią pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Organ odwoławczy ustalił, że projektowana wysokość budynku, mierzona od poziomu projektowanego terenu, gdzie znajdują się wejścia do budynku (poziom parteru) do górnej części stropu nad ósmym, ostatnim piętrem wynosi 30 m, więc nie przekracza maksymalnej wysokości ustalonej w § 27 ust. 1 pkt 5 pkt 6 planu. Ustalenie to, w świetle treści projektu budowlanego, nie budzi wątpliwości Sądu, jak i stwierdzenie, że zaprojektowana nadbudówka techniczna w postaci pomieszczeń technicznych i tarasu technicznego (bez ścian pełnych, przegrody pionowe w formie żaluzji), o wysokości 2,00 m, nie jest przeznaczona na pobyt ludzi, nie stanowi kondygnacji w rozumieniu r.w.t., więc nie powinna być uwzględniona dla obliczenia wysokości budynku. Organ podkreślił, że z projektu wynika (k. 104 a - tom I proj. bud.), iż wszystkie pomieszczenia techniczne posiadają powierzchnię zmniejszoną do minimalnej wartości technologicznej, a urządzenia zainstalowane w pomieszczeniach i na tarasach technicznych obsługują wszystkie kondygnacje nadziemne i podziemne. Łącznie powierzchnia pomieszczeń i tarasów technicznych wynosi 442,94 m˛, co stanowi 3,73 % powierzchni wszystkich kondygnacji nadziemnych i podziemnych, usytuowanych poniżej. Przywołano również opisy pomieszczeń technicznych naniesiono na rys. nr A 1.211 - Rzut nadbudówki – pomieszczenia techniczne (karta nr 119 projektu budowanego): maszynownie dźwigów z technicznym przedsionkiem p. poż. (nr 9/1), pomieszczenia central wentylacyjnych i klimatyzacyjnych (nr 9/2), obudowy wyjść z klatek schodowych (nr 9/4) z technicznym przedsionkiem p. poż (nr 9/3), niezadaszona powierzchnia pod kotłownię kontenerową (nr 9/5) oraz inne pomieszczenia techniczne (nr 9/6). Podsumowując, Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie organy właściwie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, z uwzględnieniem norm wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i 11 k.p.a. Organ odwoławczy przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe i odniósł się do zarzutów zgłoszonych w odwołaniu. Właściwie również zinterpretowano i zastosowano normy prawa materialnego. Z tych przyczyn Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w sentencji wyroku.