II SA/Kr 842/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Grażyna Firek Sędziowie WSA Krystyna Daniel (spr) NSA Andrzej Niecikowski Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A. L. i M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 24 marca 2003 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, II stwierdza , że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz skarżącego A. L. kwotę 10 zł (dziesięć zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt gm. N. decyzją z [...].10.2002 r. znak: [...] po ponownym rozpatrzeniu wniosku A. i D. S. zam. N. ul. [...] ustalił na podstawie art. 104 i 107 k.p.a. oraz art. l ust. l, art. 39 i 40 ust. l i 3, art. 42 i art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z 22. 01. 1999 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U nr 15 poz. 139) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: budowa budynku mieszkalno-usługowego w branży gastronomicznej z pokojami gościnnymi na działkach nr [...],[...],[...],[...] w m. O. wraz z infrastrukturą towarzyszącą. W uzasadnieniu organ wskazał że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: nieruchomość objęta wnioskiem położona jest na terenach oznaczonych symbolem B l MN/U - tereny osiedleńcze-istniejąca zabudowa adaptowana. Dopuszczalna realizacja różnych form mieszkalnictwa usług i rzemiosła. Wprowadza zakaz realizacji obiektów powyżej 2,5 m kondygnacji naziemnych i inne. Odnosząc się do żądań wniesionych przez M. i A. L. zam. [...] ul. [...] przedstawionych pismem z [...].10. 2002 r., w którym żądają by projektowane budynki spełniały warunki ochrony pożarowej, miały określony poziom dopuszczalnego hałasu, do ogrzewania budynków były stosowane paliwa ekologiczne, planowana inwestycja zapewniała możliwość przebudowy istniejących budynków gospodarczych oraz inwestor wykonał szpaler zieleni izolacyjnej, organ I instancji wskazał, że żądania te nie mogą być uwzględnione w przedmiotowej decyzji gdyż projektowana inwestycja nie jest zaliczana do uciążliwych dla środowiska ani mogących pogorszyć stan środowiska, dlatego nie mają do niej zastosowania wymogi ustawy z 27. 04. 2001 - Prawo ochrony środowiska. W szczególności nie można żądać określenia poziomu hałasu natomiast pozostałe zastrzeżenia będą rozpatrywane na etapie postępowania o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Od tej decyzji odwołali się M. i A. L. wskazując, że nie mogą się z powyższą decyzją zgodzić ponieważ została wydana z naruszeniem przepisów ustawy o zagospodarowaniu, przestrzennym, ustawy o ochronie środowiska i przepisów proceduralnych. W szczególności zakwestionowali brak w decyzji postanowień określających dopuszczalny poziom hałasu planowanej inwestycji, wskazali że są w podeszłym wieku i w związku z tym obawiają się nocnych hałasów związanych z prowadzeniem usług gastronomicznych i hotelowych. Powołali art. 41 ust. 2 pkt. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując, że zawiera on wymóg o ustalenie parametrów technicznych inwestycji, nadto wskazali na konieczność ustalenia jaki wpływ na środowisko będzie miała planowana inwestycja. Wskazali, że ze względu na zwartą zabudowę nie powinno się na przedmiotowych działkach lokować budynków służących do działalności gospodarczej a jedynie mieszkalne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z 24.03.2003 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § l pkt l k.p.a. także art. 40 ust. l i 3, art. 43 ustawy z 7.07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 nr 15 poz. 139 ze zm.) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że nie można odmówić ustalenia WZiZT jeżeli zamierzenie jest zgodne z prawem oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , a więc decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Wskazał też, że organ I instancji prawidłowo uznał, że planowanej inwestycji nie można zaliczyć do mogących znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do postanowień ustawy z 27.04.2002 r. - Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627). Wskazał też że zbadanie czy poziomu hałasu planowanej inwestycji przekracza granice terenu będącego w dyspozycji inwestora i czy przekracza dopuszczalne normy nie jest możliwe bez odniesienia do konkretnego projektu budowlanego, co oznacza, że inwestor na etapie postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego będzie musiał dokonać jego uzgodnienia z właściwymi organami m.in. z Państwowym Inspektorem Sanitarnym, który ma obowiązek sprawdzenia inwestycji pod kątem odpowiednich wymogów technicznych i technologicznych właściwych dla tego typu inwestycji. Od tej decyzji złożyli skargę do NSA M. i A. L. podnosząc, że narusza ona interes osób trzecich tj. ich jako właścicieli nieruchomości sąsiedniej. Ponieśli, że wydawanie decyzji o WZiZT powinno być wstrzymane do czasu określenia zapisów nowego planu ponieważ gm. N. w dniu [...].10. 2002 r. przystąpiła do sporządzenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego, a decyzja o WZiZT została wydana [...].10.2002 r. czyli w trakcie sporządzania studium. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu, że gmina przystąpiła do sporządzania nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje, że żaden przepis prawa nie wskazuje na konieczność zawieszenia postępowania o ustalenie WZiZT wszczętego w oparciu o "stary" plan, w związku z podjęciem opracowania nowego. Takie zawieszenie postępowania byłoby niepożądane ponieważ sporządzanie planów jest procesem długotrwałym. Nadto Organ wskazał, że brak przesłanek aby w nowym planie teren o symbolu B l MN/U w wyniku zatwierdzenia nowego planu uzyskał inne przeznaczenie. Istniejące zainwestowanie wskazuje w perspektywie dalsze adaptowanie istniejącej zabudowy osiedleńczej, zaś uzupełniająca funkcja usługowa ustalona dla tej zabudowy jest powszechnie stosowana przy tego rodzaju ogólnym przeznaczeniu. A zatem organ odwoławczy uznał, że zaskarżoną decyzję wydano zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia nadal obowiązują, niezależnie od faktu przystąpienia do opracowania nowego planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 97 § l ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Dlatego też właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W świetle art. l § l p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym zakresie - legalności decyzji administracyjnych (art. l i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swojej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów prawa postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § l p.p.s.a. Skarga jest uzasadniona. Kontrola legalności wydanych w niniejszej sprawie decyzji wykazała, że zarówno decyzja organu I jak i II instancji są nieprawidłowe. Stosownie do art. 3 ustawy z 7.07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 nr 15 poz. 139 z późn. zm.) każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny. Stosownie do art. 39 w/w ustawy zmiana zagospodarowania terenu, polegająca w szczególności na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym art. 40 ustawy stanowi, że w sprawach ustalenia WZiZT orzeka się w drodze decyzji, na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 42 ust. l pkt. 5 cyt. ustawy stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa wymagania dotyczące ochrony osób trzecich, przy czym zgodnie z treścią art. 43 ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 7 k.p.a. wymaga aby organy administracji publicznej stały na straży praworządności i podejmowały wszystkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, natomiast z treści art. 77 § l k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał cały materiał dowodowy. Ustosunkowując się do zarzutów przedstawionych w skardze należy stwierdzić, że zasadniczą kwestią sporną, podnoszoną również w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, jest ustalenie czy w świetle obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Nowy Targ, zatwierdzonego uchwałą nr XVII/92/92 z dnia 4 marca 1992 r. dopuszczalne było ustalenie WZiZT dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego tj. budynku mieszkalno-usługowego w branży gastronomicznej z pokojami gościnnymi na działkach nr [...],[...],[...],[...] w m. O. wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Zdaniem skarżących nie powinno się lokować budynków służących do działalności gospodarczej na przedmiotowych działkach znajdujących się na terenach o zwartej zabudowie mieszkalnej. Skarżący zakwestionowali także wydanie decyzji ustalającej WZiZT na podstawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gm. Nowy Targ z 4. 03. 1992 r. w sytuacji gdy na mocy uchwały Rady Gminy Nowy Targ z 9.10. 2002 r. przystąpiono do opracowania nowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego m. O. Odmienne stanowisko zaprezentowały organy I i II instancji, które uznały w wydanych decyzjach, że przedmiotowa inwestycja, jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego ponieważ działki objęte wnioskiem położone są na terenach oznaczonych na planie symbolem B l MN/U, i zgodnie z zapisami planu, są to: tereny osiedleńcze -istniejąca zabudowa adaptowana, na których dopuszczalna jest realizacja różnych form mieszkalnictwa usług i rzemiosła oraz w wprowadza zakaz realizacji obiektów powyżej 2,5 m kondygnacji naziemnych. W kwestii ważności przedmiotowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gm. N. Targ, zatwierdzonego uchwałą nr XVII/92/92, organ odwoławczy podniósł, że żaden przepis prawa nie wskazuje na konieczność zawieszenia postępowania o ustalenie WZiZT wszczętego w oparciu o "stary" plan, w związku z podjęciem opracowania nowego. Sąd stwierdził co następuje: niewątpliwie w świetle przepisów art. 40 ust.l i art. 43 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym celem decyzji ustalającej WZiZT dla określonej i dopiero planowanej inwestycji jest przesądzenie czy inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, a jeśli tak, to właściwy organ nie może odmówić ustalenia WZiZT. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy I i II instancji prawidłowo uznały, że miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy Nowy Targ zatwierdzony uchwałą nr XVII/92/92 z dnia 4.03.1992 nie traci ważności mimo podjęcia uchwały z 9.10. 2002 r. o przystąpieniu do opracowania nowego planu przez Radę Gminy N. Targ i może stanowić podstawę ustalenia WZiZT dla przedmiotowej inwestycji, co wynika z art. l ust l "a" ustawy z 21.12. 2001 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. (Dz. U. nr 154, póz. 1804 r) Zarazem jednak Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organy I i II instancji nie wykazały w sposób wystarczający, że posadowienie przedmiotowego budynku mieszkalno-usługowego w branży gastronomicznej z pokojami gościnnymi na działkach nr [...],[...],[...],[...] w m. O. na terenie oznaczonym w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego symbolem B l MN/U nie stanowi naruszenia tego planu ponieważ zgodnie z umieszczonymi tam zapisami na terenie tym, co prawda dopuszczone są usługi i rzemiosło, ale z następującym zastrzeżeniem: na zasadach - A/2. B L Wymagana koncentracja uslug podstawowych w rejonach B l a. Jak stwierdził Sąd, organ I instancji w decyzji ustalającej WZiZT dla przedmiotowej inwestycji w ogóle nie odniósł się do w/w zastrzeżeń zapisów planu wskazujących na jakich warunkach szczegółowych mogą być dopuszczone usługi i rzemiosło na terenie oznaczonym symbolem B l MN/U i oznaczonych symbolami: A/2. B l oraz B l a. Wobec braku wykazania przez organ ustalający WZiZT, na czym polegają warunki, pod którymi można sytuować na terenie o symbolu B l MN/U usługi nie można uznać za prawidłową decyzji organu I instancji oraz decyzji ją utrzymującej w mocy. Jednocześnie należy stwierdzić, że w przedłożonych aktach sprawy znajduje się tylko niewielki - jednostronicowy fragment miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego dla Gminy Nowy Targ z 1992 r., na którym brak ustaleń odnoszących się do symboli: A/2. B l oraz B l a. Brakujące części przedmiotowego planu nie zostały dostarczone Sądowi mimo wezwania skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie do SKO w N. z dnia [...].10. 2006 r. Wobec powyższego należy uznać, że przy wydawaniu decyzji w niniejszej sprawie organy adm. publicznej dopuściły się naruszenia przepisów art. 7 i 77 k.p.a. Stosownie do treści art. 145 § l pkt l lit. " c" p.p.s.a Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.