II SA/Kr 842/04

Sygn. akt II SA/ Kr 842/ 04 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska ( spr. ) WSA Piotr Głowacki Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2007 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] 2004 r. , nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego skargę oddala II SA/Kr 842/04 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] 2004 r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł., na podstawie art. 43 ust. 1, art. 4, art. 35a, art.40, art.41, art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, przyznał M. K. zasiłek celowy na dofinansowanie kosztów zakupu opału w kwocie 50 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że zasiłek przyznawany jest w związku z trudną sytuacją materialną. W odwołaniu od tej decyzji M. K. podniosła, że przyznana kwota jest niewystarczająca. Decyzją z dnia [...] 2004 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu podało co następuje: Zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany na pokrycie części lub całości kosztów leczenia, remontu mieszkania, opału i odzieży, pobytu dziecka w żłobku lub przedszkolu, a także kosztów pogrzebu. M. K. znajduje się w bardzo ciężkiej sytuacji finansowej, nie pracuje i nie ma dochodów. Sytuacja OPS w Ł. nie pozwala jednak na przyznanie świadczenia w wyższej wysokości. Na terenie tej gminy zamieszkuje wiele osób potrzebujących pomocy i one również nie otrzymują wsparcia w takiej wysokości, jakiej by oczekiwały. Kolegium Zwróciło uwagę, że w tym samym czasie M. K. otrzymała drugi zasiłek celowy w kwocie 50 zł na dofinansowanie kosztów utrzymania mieszkania, że obecnie przyznany zasiłek na opał był trzecim takim celowym zasiłkiem w trwającym sezonie zimowym, oraz że aktualnie M. K. korzysta z zasiłku okresowego w kwocie po 200 zł. miesięcznie. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. K. powtórzyła zarzuty odwołania i stwierdziła, że znajduje się w skrajnej nędzy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o oddalenie skargi powtarzając motywy swego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Decyzja o przyznaniu zasiłku celowego z zakresu pomocy społecznej ma charakter uznaniowy, a to oznacza, że zakres jej kontroli sądowej jest ograniczony do badania, czy podjęcie rozstrzygnięcia zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. W szczególności sąd kontroluje, czy podjęto wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pozwalającego na stwierdzenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej, oraz czy podjęta decyzja nie nosi znamion dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany w kryteriach słuszności i celowości, pozostaje poza kontrolą sądowo-administracyjną. Zasada generalna, jaką winny kierować się organy administracji w tego rodzaju postępowaniach wynika z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego. Wg. niej granice swobody organu wyznaczają z jednej strony interes społeczny, z drugiej słuszny interes obywateli. Właściwe wyważenie tych interesów wymaga sięgnięcia do przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę uznaniowego działania organu. Zawierają one z reguły co najmniej ogólne wskazania kierunkujące ocenę. W ustawie o pomocy społecznej z 29 listopada 1990 r., której przepisy stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji , wskazania takie zostały określone. Generalnie, zgodnie z art. 1 ust 1 i art. 2 celem pomocy społecznej jest umożliwienie przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których dane osoby samodzielnie przezwyciężyć nie mogą nawet przy wykorzystaniu własnych możliwości i uprawnień, przyznawana zaś pomoc winna być adekwatna do tego celu i do możliwości pomocy społecznej. Zadanie to w sprawie niniejszej organy wykonały w sposób niedający podstaw do wzruszenia ich decyzji. Oczywistym jest uchybienie organu I instancji polegające na niezastosowaniu się do dyspozycji art. 107 § 3 kpa. Wedle tego przepisu uzasadnienie decyzji winno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Decyzja organu I instancji, oprócz stwierdzenie, że skarżąca znajduje w trudnej sytuacji, żadnego uzasadnienia nie zawiera. Opisane jednak uchybienie, mające charakter formalny. Nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Jest oczywiste, że sytuacja M. K., pozostającej od długiego czasu po opieką OPS w Ł., była organowi dobrze znana , a fakt ten znajduje potwierdzenie w przedłożonych aktach administracyjnych. Zważywszy na przytoczone w uzasadnieniu organu odwoławczego /a mające odzwierciedlenie w dokumentach sprawy/ okoliczności stwierdzić należy, że nie ma podstaw do czynienia organom zarzutu przekroczenia granic uznania administracyjnego. W tych granicach działając organ , uwzględniając także i możliwości finansowe pomocy, określił wysokość przyznanego świadczenia. Skoro więc nie zachodzą podstawy mogące uzasadniać uwzględnienie skargi, skargę te, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. _ prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.