II SA/Kr 843/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie AWSA Kazimierz Bandarzewski WSA Ewa Janowska (del./ spr.) Protokolant: Anna Fugiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [....] w przedmiocie opłaty za wydanie opinii postanawia: umorzyć postępowanie sądowe Decyzją z dnia [.....], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., po rozpatrzeniu odwołania Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [.....] w sprawie ustalenia opłaty w kwocie [.....] zł za wydanie postanowienia dotyczącego środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji p.n. "[.....]". W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998r., Nr 90, poz.575 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 36 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania. Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych lub zdrowotnych. Osobą taką jest inwestor, co miało miejsce w rozpatrywanej inwestycji. Podniesiono również, iż katalog czynności zapobiegawczego nadzoru sanitarnego jest określony w art. 3 przywołanej ustawy i ma charakter otwarty. Zatem, brak w art. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej wzmianki o uzgadnianiu środowiskowych uwarunkowań czy opiniowaniu raportu nie wpływa na zakres obowiązków nałożonych na państwowych inspektorów sanitarnych, wynikają one bowiem wprost z przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, póz. 627 ze zm.) i normę taką zawiera art. 57 tej ustawy. Organ wywodził, że są to działania z zakresu zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, ponieważ mają taki sam charakter jak zadania wymienione w art. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Wobec czego, pobieranie opłat na podstawie art. 36 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest w pełni uzasadnione, niezależnie czy z wnioskiem o dokonanie przedmiotowej czynności występuje organ administracji publicznej, czy inwestor. Skargę do Sądu Administracyjnego wniosło Województwo........ -Zarząd Dróg Wojewódzkich w K., zarzucając rażące naruszenie art. 6, 7, 9, 10, 77 § 1 i § 4 oraz 107 § 3 K.p.a., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności ewentualnie o jej uchylenie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że postanowienie w przedmiocie Sygn. akt 11 SA/Kr 843/06 uwarunkowań środowiskowych dla inwestycji celu publicznego, obejmującej remont chodnika wzdłuż drogi wojewódzkiej nr...., stanowi opinię organu administracyjnego wydawaną w ramach tak zwanego współdziałania w organów w trybie art. 106 K.p.a., Ocena w nim zawarta zawiera się w ustawowych kompetencjach organu, co oznacza, że ma obowiązek wydania opinii. Za wydanie postanowienia w trybie art. 106 K.p.a. organ nie może więc pobierać żadnych opłat. Wobec czego, zdaniem skarżącego, powoływanie się przez organy obu instancji na art. 36 ust. 1 i 4 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 4 lutego 2004r. w sprawie opłat za badania laboratoryjne nastąpiło bez podstawy prawnej. Pismem procesowym z dnia .......2007r, skarżący cofnął skargę wniesioną do Sądu Administracyjnego w dniu .......2006 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, póz. 1270 ) skarżący może cofnąć skargę, cofnięcie skargi oznacza rezygnację z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżący może rozporządzać skargą również po jej wniesieniu do chwili ogłoszenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady wiążące dla Sądu. Można odmówić uwzględnienia żądania skarżącego dopiero w sytuacji, jeżeli zmierza do obejścia prawa lub, gdy zostanie stwierdzone naruszenia prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organami administracji publicznej. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie czynność procesowa skarżącego nie zmierza do obejścia prawa. Na obecnym etapie postępowania nie można również przyjmować, iż zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności. Dokonując oceny prawnej zaskarżonej decyzji Sąd nie widzi podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności cofnięcia skargi. Tym samym nie występują w sprawie przesłanki negatywne wyłączające możliwość uznania tej czynności za prawnie skuteczną. W świetle powyższego, zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 przywołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącym, że sąd Sygn. akt II SA/Kr 843/06 wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, należało postanowić jak w sentencji.