II SA/Kr 843/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi D.C. na decyzję Wojewody [....] z dnia 4 kwietnia 2014 r. znak: [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 czerwca 2014 r. wezwano pełnomocnika skarżącej D.C. – radcę prawnego P.W. , do uzupełnienia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi braków skargi na decyzję Wojewody [....] z dnia 4 kwietnia 2014 r. znak: [....] poprzez: nadesłanie pięciu egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Odpis tego zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej, w trybie art. 73 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w dniu 2 lipca 2014 r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach. Z uwagi na to, że w zakreślonym terminie nie uzupełniono ww. braków formalnych skargi, WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 23 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 843/14 odrzucił skargę na ww. decyzję. We wniosku z dnia 4 sierpnia 2014 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, pełnomocnik skarżącej podniósł, że przesyłka zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, nie została mu doręczona, a także nie otrzymał zawiadomienia o jej awizowaniu. Wskazał, że o treści ww. wezwania dowidział się dopiero z uzasadnienia postanowienia o odrzuceniu skargi z dnia 23 lipca 2014 r., doręczonego mu w dniu 30 lipca 2014 r. Pełnomocnik wyjaśnił, że w budynku przy ul. [....] w K. , gdzie znajduje się siedziba jego kancelarii często dochodzi do wadliwych doręczeń, po części na skutek błędów prawników poczty, a po części z powodu wadliwej numeracji skrzynek oddawczych przypisanych lokalom umiejscowionym w tym budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił należycie przyczyny uchybienia terminu. Jak wynika z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu, wskazywaną przez pełnomocnika skarżącej przeszkodą w zachowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, było niedoręczenie wezwania skarżącemu w siedzibie kancelarii, jak i brak informacji o jego awizowaniu. Skarżący, poza własnym oświadczeniem, nie uprawdopodobnił jednak, że przesyłka nie została mu doręczona oraz, że nie otrzymał informacji o jej awizowaniu, nie przedstawił też w tym zakresie żadnego dokumentu. Należy podkreślić, że ciężar obalenia domniemania doręczenia przesyłki przez awizo ciąży na pełnomocniku skarżącej. Obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awizo nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona (lub jej pełnomocnik) mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło. Domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 p.p.s.a. może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 14 marca 2012 r., II FSK 180/12). W tym miejscu należy przywołać treść art. 46 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że gdy pismo jest pierwszym pismem strony (w niniejszej sprawie będzie to skarga z dnia 7 maja 2014 r.), powinno zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w jego braku – adresu do doręczeń, lub siedziby stron, przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. W skardze na decyzję na decyzję Wojewody [....] z dnia 4 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej jako adres do doręczeń wskazał ul. [....],. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że brak podstaw aby kwestionować, że procedura awizowania przesyłki została przeprowadzona prawidłowo. Pełnomocnik skarżącej nie wykazał, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. Ponadto, korespondencja kierowana była na adres wskazany przez pełnomocnika skarżącej w skardze. Nadto, zarówno w toku postępowania administracyjnego jak i sądowego (poza przedmiotową przesyłką zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi) korespondencję kierowana na adres ul. [....] , była osobiście odbierana przez pełnomocnika skarżącej (k. 11 akt adm. II inst.). Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). W niniejszej sprawie żadna z wyżej wskazanych okoliczności nie miała miejsca. Za taką nagłą, niezależną od strony i nie dającą się przezwyciężyć przeszkodę nie sposób uznać wskazywaną przez pełnomocnika skarżącej okoliczność, iż wskutek błędów pracowników poczty przy doręczaniu przesyłek, a także nieprecyzyjnej numeracji skrzynek pocztowych w budynku, w którym znajduje się siedziba kancelarii, nie została mu skutecznie doręczona przesyłka z wezwaniem do usunięcia braków formalnych skargi. Od pełnomocnika będącego profesjonalistą należy wymagać szczególnej, tzn. ponad zwykłą miarę, staranności przy prowadzeniu spraw, a także dbałości o interesy swoich mocodawców. Pełnomocnikowi skarżącej takiej staranności nie można przypisać, bowiem pomimo, że posiadał on wiedzę, iż w budynku, w którym znajduje się siedziba jego kancelarii od pewnego czasu (od listopada 2013 r.) dochodziło – jak sam podniósł to we wniosku - do wadliwych doręczeń wskutek błędów pracowników poczty, nie podjął żadnych czynności, aby zaradzić temu stanowi rzeczy (np. na drodze reklamowania usług pocztowych). W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał należycie, że znajdował się w wyjątkowej, niezależnej od siebie sytuacji uniemożliwiającej zachowanie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Wojewody [....] z dnia 4 kwietnia 2014 r. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.