II SA/Kr 844/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 15 października 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze do WSA wniesionej w niniejszej sprawie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia na kwotę 50.000 zł, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji. Na uzasadnienie wskazano, że wykonanie grzywny może po stronie skarżącej doprowadzić do nieodwracalnych następstw, bowiem grzywna jest dotkliwa a jej uiszczenie wymaga zaciągnięcia zobowiązań finansowych. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy podkreślić, że do skarżącego należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna, zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powołać takie okoliczności, które wskazywałyby, iż przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Wniosek nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżąca nie wskazała jakichkolwiek okoliczności na jego uzasadnienie poza powołaniem się na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania aktu i gołosłownym stwierdzeniem, że nie posiada środków finansowych na uiszczenie grzywny, co wymaga zaciągnięcia zobowiązań finansowych. Jednocześnie należy zaznaczyć, że grzywna w celu przymuszenia, jako środek egzekucyjny nie pełni funkcji kary, ale ma charakter przymuszający, tzn. ma skłonić zobowiązaną do wykonania egzekwowanego obowiązku. Zobowiązana może, więc uwolnić się od zapłaty grzywny, wykonując nałożony obowiązek "usunięcia odpadów i skutków prowadzonej działalności w zakresie zbierania odpadów objętej zezwoleniem, na własny koszt". Zgodnie, bowiem z art. 125 upea w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanej. Celem grzywny przymuszającej nie jest uzyskanie samej kwoty grzywy, ale doprowadzenie do wykonania obowiązku niepieniężnego, dlatego dobrowolne wykonanie obowiązku powoduje, że grzywna w celu przymuszenia staje się bezprzedmiotowa i nie podlega ściągnięciu. Nałożona na zobowiązaną grzywna w celu przymuszenia może nigdy nie zostać ściągnięta gdyż zobowiązana może się uwolnić od jej uiszczenia poprzez dobrowolne wykonanie obowiązku. To wszystko sprawia, że nie jest możliwe wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w oparciu art. 61 § 3 p.p.s.a. - jak tego domaga się skarżąca, a zatem należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie tego właśnie przepisu.