II SA/Kr 847/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie : WSA Małgorzata Łoboz NSA Anna Szkodzińska Protokolant : specjalista Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 10 czerwca 2016 r. znak: [....] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Postanowieniem z dnia10 czerwca 2016 r., znak: [...] wydanym na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 1 i art. 150 § 1 oraz art. 123 i art. 126 w zw. z art. 127 § 3 i art. 138§ 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. , po rozpoznaniu wniosku A.S. o ponowne rozpatrzeni sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie własne z dnia 13 maja 2016 r. [...] , odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 września 2011 r., znak:[...] , utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza C. z dnia 28 lipca 2011 r., znak: [...] , o ustaleniu w stosunku do A.S. i Z.S. opłaty adiacenckiej w wysokości 5813,10 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej przed podziałem zatwierdzonym ostateczną decyzją Burmistrza C. z dnia 10 września 2009 r., znak: [...] , jako działka nr [...] o pow. 0,2968 ha. Orzekając w ten sposób Kolegium nawiązało do wydanego poprzednio postanowienia podając, że w dniu 30 maja 2016 r. A.S. zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez orzeczenie o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 września 2011 r. , znak: [...] W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku A.S. ponowił zarzuty odnośnie decyzji Burmistrza C. z dnia 28 lipca 2011 r., znak: [...] i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 września 2011 r., znak: [...] . Nadto wnioskodawca przywołał powody, dla których nie złożył w terminie skargi do sądu na rozstrzygnięcie Kolegium z dnia 26 września 2011 r., znak: [...] A.S. nadto ponownie podał, że w wyniku tej decyzji został po kilku miesiącach od uiszczenia przez niego opłaty adiacenckiej zamknięty wjazd na drogę wewnętrzną na teren wydzielonych działek poprzez wybudowanie ekranu akustycznego. Wskazał na poniesione straty związane z brakiem dostępności do swojej nieruchomości i niemożność uzyskania pozwolenia na budowę. Wnioskodawca uważa, że wystąpiła nowa okoliczność, nowe fakty nieznane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu wydającemu decyzję aprobującą ustalenie opłaty adiacenckiej, które uzasadniają wniosek o wznowienie postępowania. Kolegium stwierdziło następnie, że analiza treści wniosku A.S. o ponowne rozpatrzenie pozwala przyjąć, iż podstawową kwestią podnoszoną przez niego jest fakt zapłaty opłaty adiacenckiej pomimo braku wiadomości na temat inwestycji Burmistrza Miasta C. oraz nieprawidłowości jakie miały miejsce - w ocenie wnioskodawcy - podczas przeprowadzonego postępowania dowodowego, a także błędne ustalenia faktyczne organów administracyjnych. A.S. w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zawarł w większości zarzuty tożsame z tymi zgłoszonymi w podaniu o wznowienie postępowania. Zdaniem Kolegium zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty wnioskodawcy nie zasługują na uwzględnienie. Ze zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy materiału dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że postępowanie administracyjne dotyczące wniosku A.S. z dnia 27 lutego 2016 r., doprecyzowanego pismem z dnia 2 maja 2016 r. o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej, zostało przez Kolegium przeprowadzone prawidłowo. A.S. wraz ze swym bratem Z.S. był stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 września 2011 r., znak: [...] na które to rozstrzygnięcie wnioskodawca nie złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Kolegium omówiło problematykę związaną z możliwością wznowienia postępowania oraz specyfiką tego postępowania. Podało, że co do zasady jest organem właściwym do wznowienia sprawy, gdyż wydawało decyzję w ostatniej instancji (art.150 § 1 k.p.a.). Instytucja wznowienia postępowania, uregulowana w przepisach art. 145 - 153 k.p.a. jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie w pewnych okolicznościach prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest jednak dwuetapowe. W pierwszej fazie właściwy organ bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. bądź w art. 145a k.p.a., czy został zachowany termin do złożenia podania jak również czy z innych względów nie jest wykluczone prowadzenie postępowania w trybie nadzwyczajnym. Jeżeli wymogi są spełnione, organ wznawia postępowanie, a wydane w tym zakresie postanowienie stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). W przeciwnym wypadku wydaje postanowienie o odmowie wznowienia (art. 149 § 3 k.p.a.) Kolegium podkreśliło, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy zaistniała przeszkoda do wznowienia postępowania, którą jest niezachowanie przez A.S. terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Zasadą ustawową wyrażoną w art. 148 § 1 k.p.a. jest, że strona wnosi podanie w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Ma on charakter prekluzyjny, co oznacza, że może zostać pod pewnymi warunkami przywrócony. Od tego terminu kodeks postępowania administracyjnego przewiduje trzy wyjątki: a) w sytuacji z art. 145 § 1 pkt 4 (strona bez własnej winy nie brała udziału w sprawie) termin biegnie od dnia dowiedzenia się o decyzji, b) zgodnie z art. 145a § 2 termin biegnie od dnia wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego bądź ogłoszenia orzeczenia w organie publikacyjnym w razie dopuszczenia wznowienia od wyroków interpretacyjnych i tzw. zaniechania ustawodawczego c) zgodnie z art. 145b § 2 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. Nr 254, póz. 1700), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Bieg terminu do wniesienia podania rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 września 2011 r. doręczono pełnomocnikowi wnioskodawcy Z.S. w dniu 10 września 2011 r. W tej sytuacji termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upływał w dniu 11 października 2011 r. Tymczasem wniosek o wznowienie postępowania datowany na dzień 2 lutego 2016r. wpłynął na Dziennik Podawczy Kolegium w dniu 26 lutego 2016r. i został zarejestrowany pod numerem [...] . Kolegium stwierdziło, że wniosek został złożony po upływie terminu miesięcznego do jego złożenia. Porównanie dat doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej, prawidłowo stronie doręczonej i daty wpływu wniosku o wznowienie postępowania wykazuje, że dzieli je ponad cztery lata różnicy. Nie ulega także wątpliwości, że niezależnie od doręczenia decyzji A.S. dowiedział się o jej istnieniu, gdyż jak sam podaje dokonał wpłaty orzeczonej opłaty adiacenckiej w październiku 2011 r. Na koniec Kolegium wyjaśniło, ze organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. W przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a.. organ administracji jest zobowiązany do wydania, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., decyzji o odmowie wznowienia postępowania. A.S. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem, wniósł w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W jej uzasadnieniu wskazał, że Burmistrz Miasta C. nie przekazał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. dokumentacji planowanej inwestycji, więc Kolegium orzekało o opłacie adiacenckiej, nie posiadając pełnej wiedzy. Skarżący zwrócił się o unieważnienie postanowienia znak: [...] W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Nadto kodeks przewiduje możliwość wznowienia postępowania w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (art. 145a § 1 k.p.a.) oraz gdy wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. Nr 254, poz. 1700, z 2013 r. poz. 675 oraz z 2015 r. poz. 1268), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną (art. 145b § 1 k.p.a.). Postępowanie nadzwyczajne, zainicjowane wnioskiem o wznowienie postępowania posiada dwa wyraźnie wyodrębnione etapy. W pierwszym z nich właściwy organ administracji publicznej bada, czy spełnione są formalne warunki wznowienia: czy wniosek odwołuje się do ustawowej podstawy wznowienia, czy pochodzi od podmiotu, posiadającego przymiot strony (z pewnymi odrębnościami w zakresie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) oraz czy został złożony w ustawowym terminie. Stosownie do art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Natomiast zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia, a na postanowienie tego rodzaju – w myśl art. 149 § 4 k.p.a. - na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie. Drugim etapem, następującym po wznowieniu postępowania jest wyjaśnienie, czy podana we wniosku przesłanka rzeczywiście została zrealizowana, tzn. czy jedna z okoliczności, wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. rzeczywiście zaistniała. Nadto, w razie potwierdzenia się tych okoliczności postępowanie wznowione prowadzone jest na nowo. Drugi z etapów postępowania nadzwyczajnego, zainicjowanego wnioskiem o wznowienie co do zasady kończy wydanie jednej z decyzji, wymienionych w art. 151 k.p.a. Zaskarżone postanowienie zostało wydane po stwierdzeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z przekroczeniem ustawowego terminu. Aby skontrolować jego zgodność z prawem należy przede wszystkim zbadać, czy organ administracji publicznej prawidłowo ustalił termin do złożenia wniosku o wznowienie w niniejszej sprawie. Kwestię terminu, w którym strona może skutecznie żądać wznowienia postępowania regulują przepisy art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Odrębne, nie mające w niniejszej sprawie znaczenia regulacje zawarte są w art. 145a § 2 oraz art. 145b § 2 k.p.a. W myśl art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z powyższych przepisów wynika wyraźnie, że termin do złożenia wniosku o wznowienie, opartego na niemal wszystkich przesłankach, wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. (pkt 1-3 oraz 5-8) liczony jest od daty powzięcia przez wnioskodawcę wiadomości o okoliczności, mogącej wznowienie uzasadniać. Należy przy tym zauważyć, że w wypadku tych podstaw wznowienia wniosek pochodzić będzie z zasady od podmiotu, który brał udział w postępowaniu zwyczajnym, jako jego strona. Jedynie w przypadku, gdy podmiot posiadający przymiot strony zostanie w postępowaniu pominięty przez organ administracji publicznej bez swojej własnej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) termin do żądania wznowienia liczony będzie od daty, w której wnioskodawca dowiedział się o wydaniu decyzji w postępowaniu zwyczajnym. W ten sposób bowiem podmiot ten uzyskuje informacje, że zakończyło się postępowanie, które przeprowadzono z pominięciem jego udziału. Z oczywistych względów w przypadku pozostałych (innych niż wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) przesłanek wznowienia data, w której żądający wznowienia dowiedział się o decyzji zapadłej w postępowaniu zwyczajnym nie ma znaczenia. Zazwyczaj bowiem będzie to podmiot, który brał udział w tym postępowaniu jako strona, zatem i decyzja musiała mu zostać doręczona. Odmienna sytuacja może mieć miejsce, gdy wniosek o wznowienie oparty jest na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz jednocześnie na którejkolwiek innej okoliczności, wymienionej w art. 145 § 1 k.p.a. Wówczas jednak zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oceniane musi być odrębnie dla każdej z przesłanek. Aby prawidłowo ocenić, czy żądanie wznowienia zostało złożone w terminie konieczne jest przede wszystkim ustalenie, na której z ustawowych przesłanek strona opiera swoje żądanie. W wypadku, gdy nie wynika to z podania wprost, rzeczą organu administracji publicznej jest przeprowadzenie stosownego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. W niniejszej sprawie A.S. pismem z dnia 26 lutego 2016 r. (data wpływu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. ; k. [...] akt administracyjnych) domagał się "wzruszenia ostatecznej decyzji w trybie nadzwyczajnym (...) wynikających z przepisów ustawy z dnia 14.06.1960 kodeks postępowania administracyjnego". W piśmie tym stwierdził, że Kolegium, wydając decyzję z dnia 26 września 2011 r. nie miało "wiedzy ukrytej przez Burmistrza Miasta C ". Burmistrz miał zdaniem wnioskodawcy ukryć fakt wydania przez Wojewodę [...] decyzji nr [...] z dnia 16 września 2011r., dotyczącej inwestycji pn. Budowa obwodnicy płn-wsch C. , rozbudowa odcinka [...] . W związku z tą decyzją został zamknięty wjazd z drogi wewnętrznej wnioskodawcy do drogi wojewódzkiej – wykonano ekrany akustyczne. A.S. zaznaczył, że z tego powodu nie może dysponować swoją własnością (swoją nieruchomością). W omawianym piśmie wnioskodawca ani nie sprecyzował jaki jego zdaniem tryb nadzwyczajnej weryfikacji decyzji winien zostać wdrożony, ani nie wskazał wprost przepisu k.p.a., na podstawie którego domaga się wzruszenia tej decyzji. Żądanie nie zostało sprecyzowane również w kolejnym piśmie A.S. , skierowanym do Kolegium w dniu 18 marca 2016 r. (k. [...] akt administracyjnych). Podstawa żądania nie wynikała także z wcześniejszego pisma wnioskodawcy, skierowanego do Burmistrza Miasta C . (potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia, k. [...] akt administracyjnych). Wobec tego Kolegium pismem z dnia 25 kwietnia 2016 r. (k. [...] akt administracyjnych) zwróciło się do A.S. o sprecyzowanie wniosku. W odpowiedzi, zawartej w kolejnym piśmie z dnia 2 maja 2016 r. (k. [...] akt administracyjnych) A.S. sprecyzował swoje żądanie i wyjaśnił, że "wniosek złożony w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. dotyczy wznowienia postępowania z art. 145 kpa paragraf 1 punkt 5 ponieważ Kolegium orzekając w dniu 26.09.2011 r. znak: [...] nie miało pełnej wiedzy (...) o zaistniałej sytuacji związanej z inwestycją miasta (...) której skutkiem było zainstalowanie ekranu akustycznego i w związku z tym brakiem dostępu komunikacyjnego do działek budowlanych, niemożność dysponowania swoją własnością i uzyskanie pozwolenia na budowę". Z treści pisma z dnia 2 maja 2016 r. wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że A.S. żądał wznowienia postępowania na podstawie przesłanki, wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., stosownie do którego wznawia się postępowanie, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wskazał też, że nową, a nieznaną organowi wydającemu decyzję z dnia 26 września 2011 r. znak: [...] okolicznością było wydanie decyzji o budowie obwodnicy C. Wobec jednoznacznej treści sprecyzowanego żądania termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania winien być obliczany wg treści art. 148 § 1 k.p.a., a zatem podanie należało wnieść w terminie jednego miesiąca od momentu dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W tym wypadku A.S. powinien był złożyć wniosek o wznowienie w terminie jednego miesiąca od chwili, gdy dowiedział się o wydaniu treści decyzji Wojewody [...] decyzji nr [...] z dnia 16 września 2011r., względnie o realizacji inwestycji, której decyzja ta dotyczyła oraz o skutkach, jakie były z nią związane, tj. o planowanym albo już zrealizowanym montażu ekranów akustycznych. Rzeczą Samorządowego Kolegium Odwoławczego było ustalenie tej właśnie daty. Z niezrozumiałych dla Sądu przyczyn zaskarżona decyzja Kolegium w ogóle nie zawiera ustaleń odnośnie podstawy prawnej żądania strony. Po przytoczeniu wszystkich regulacji dotyczących terminu do zgłoszenia żądania o wznowienie postępowania, w tym art. 148 § 1 k.p.a., organ stwierdził, że bieg terminu do wniesienia podania rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Kolegium całkowicie bezpodstawnie potraktowało wniosek A.S. w taki sposób, jakby oparty był on na przesłance wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. na braku udziału w postępowaniu strony bez jej winy i oceniło termin do złożenia tego wniosku przez pryzmat art. 148 § 2 k.p.a. Tymczasem żądanie wznowienia oparte było na przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wobec czego termin należało obliczać zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. i ustalić datę, w której A.S. powziął wiedzę o nowych okolicznościach, nieznanych orzekającemu wcześniej organowi. Nie budzi przy tym wątpliwości, że A.S. brał udział w postępowaniu zwyczajnym, zakończonym wydaniem decyzji z dnia 26 września 2011 r., znak [...] , a decyzja ta została mu prawidłowo doręczona; nadto wnioskodawca ani wprost, ani nawet w pośredni sposób nie podnosił, aby bez własnej winy został pozbawiony udziału w tym postępowaniu. Przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że żądanie wznowienia należało wnieść w terminie, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., czyli w ciągu jednego miesiąca od dowiedzenia się o decyzji nie znajduje żadnego oparcia w aktach sprawy i treści wniosku A.S. . Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 10 czerwca 2016r., znak [...] , jak i poprzedzające je postanowienie tego samego organu z dnia 13 maja 2016r. sygn. akt [...] zapadły zatem przedwcześnie i z wyraźnym naruszeniem art. 148 § 1 oraz art. 149 § 3 k.p.a. Rozpatrując sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustali, czy podanie o wznowienie zostało wniesione w terminie, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, tj. uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie, które je poprzedzało, za podstawę przyjmując art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a.