II SA/Kr 849/04

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie : WSA Małgorzata Brachel-Ziaja AWSA Wojciech Jakimowicz ( spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2005 r. sprawy ze skargi W.O. na uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia 22 kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. - Wieś B. skargę oddala Na podstawie uchwały Rady Miejskiej w M. z dnia [...] kwietnia 1999 r., Nr [...] przystąpiono do sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w Gminie M. dla obszarów wsi [...]. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wsi B. został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 21 lipca 2003 r. do 14 sierpnia 2003 r. W dniu 12 sierpnia 2003 r. W.O. wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy M. z prośbą o przeznaczenie działki nr "1" w planie zagospodarowania przestrzennego wsi B. na działalność gospodarczą związaną z tartacznictwem. W.O. podniósł, że jest właścicielem gospodarstwa rolnego składającego się głównie z działek leśnych, a w bezpośrednim sąsiedztwie jego działek znajdują się zasoby leśne lasów państwowych oraz prywatnych właścicieli, co pozwala twierdzić, że planowana działalność będzie konkurencyjna na rynku. Obecnie na działce nr "1" znajduje się stodoła, do której jest doprowadzony prąd elektryczny. Rada Miejska w M. uchwałą z dnia 22 kwietnia 2004 r., Nr [...] postanowiła m.in. nie uwzględnić zarzutu W.O. Uzasadnienie uchwały zostało podzielone na uzasadnienie faktyczne i uzasadnienie prawne. W uzasadnieniu faktycznym wskazano, że działka nr "1" w B., o powierzchni 16a położona jest w pobliżu terenów rolnych i rozproszonej zabudowy zagrodowej oraz pozbawiona jest odpowiedniego dojazdu (nieutwardzona oraz zbyt wąska droga) a ukształtowanie terenu nie pozwala na zlokalizowanie tam zakładu usługowego - tartaku. Równocześnie na lokalizację zakładu nie pozwalają położone w sąsiedztwie tereny mieszkaniowe z uwagi na uciążliwość tego typu usług. Zatem uwzględnienie wniosku o zmianie przeznaczenia tej nieruchomości, tj. przeznaczenia jej na cele produkcyjno usługowe byłoby sprzeczne z zasadami kształtowania gospodarki przestrzennej kraju określonymi w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 18 ust. 2 pkt 8), jak również z ustaleniami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (art. 3 ust. 1) Podkreślono, że zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju zapisaną w koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju oraz wytycznymi dotyczącymi krajowego systemu osadniczego (M.P. z dnia 16 sierpnia 2001) przy planowaniu rozwoju jednostek osadniczych należy mieć na uwadze realizacje takich zadań jak: wykorzystanie społeczno-ekonomiczne korzyści płynących z koncentracji zapewniającej względnie najlepsze warunki życia ludności oraz efektywność gospodarowania, stopniowe przywracanie i utrwalanie ładu przestrzennego w całym systemie osadniczym oraz strefach, w których rozproszenie budownictwa oddziałuje destrukcyjnie na środowisko społeczne i przyrodnicze, przywracanie i utrwalanie równowagi ekologicznej. W ocenie organu planistycznego, mając na uwadze powyższe wytyczne, w projekcie planu dla wsi [...] przewidziano wystarczającą ilość wolnych terenów przeznaczonych na cele produkcyjno usługowe. Wyznaczone w projekcie planu obszary przeznaczone pod taką działalność zapewniają przedsięwzięciom inwestycyjnym odpowiedni poziom koncentracji, chroniąc zarazem obszary rolne i leśne przed nieuzasadnioną urbanizacją. Koncentracja rejonów zabudowy pozwoli jednocześnie zdecydowanie obniżyć obciążające gminę koszty realizacji pełnej sieci infrastrukturalnej na tych terenach, przyspieszając jej realizację, co zdecydowanie wpłynie na poprawę stanu środowiska nieodłącznie związanego z wymaganymi standardami dla terenów rekreacyjnych. Wskazano też, że troska o ochronę środowiska jest również jednym z głównych warunków uzyskania przez gminę dotacji na finansowanie uzbrojenia terenu z funduszy strukturalnych Unii Europejskiej przeznaczonych na realizację inwestycji rozwojowych i modernizacyjnych, w tym również dotyczących dróg oraz uzbrojenia terenu w sieci wodnokanalizacyjne i inne. W uzasadnieniu prawnym uchwały podniesiono, że główną podstawę odrzucenia zarzutu stanowi art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym mówiący o tym, że "o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne". Przepis ten w powiązaniu z art. 18 ust. 2 pkt 8 i 9 tej ustawy zobowiązuje radę gminy do rozpatrzenia zarzutu nieuwzględnionego przez Burmistrza i uzasadnienia rozstrzygnięcia. Ponieważ przedmiotowy zarzut złożony zastał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w oparciu o przywołany przepis po zbadaniu sprawy Rada podjęła decyzję o jego odrzuceniu zgodnie z przysługującymi jej w tym względzie kompetencjami. W świetle art. 33 przywołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, tak więc mogą powodować ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości Przyjmując te rozwiązania gmina działa w granicach przysługującego jej "władztwa planistycznego" na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz ma na względzie realizacje zadań własnych gminy, do których należą sprawy ładu przestrzennego, gospodarki terenami i ochrony środowiska zgodnie z ustawą z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (Dz. U z 1996 r., nr 13, poz. 74 z późn. zmianami), które to zadania są realizowane przez gminę właśnie na drodze sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższą uchwałę złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W.O. nie zgadzając się z niezakwalifikowaniem terenu działki nr "1" położonej w B. na cele działalności gospodarczej związanej z tartacznictwem. Skarżący podnosi, że we wsi B. posiada gospodarstwo składające się głównie z działek leśnych między innymi o nr: "2", "3", "4", "5", "6", "7", "8", "9", "10", "11", a na działce nr "12" posiada dom. Wskazuje, że w tym rejonie wsi B. znajdują się duże zasoby lasów państwowych i prywatnych oznaczone na planie zagospodarowania symbolem [...] (str. [...]). Zdaniem skarżącego usytuowanie tartaku na działce "1" pozwoli na opłacalne funkcjonowanie zakładu, zmniejszając koszty transportu surowca z lasu do tartaku. Do transportu drzewa z lasu do tartaku będą wykorzystane ciągniki rolnicze. Ponadto działka nr "1" to teren pogorzeliska, na którym znajduje się stodoła oraz część spalonego domu dwurodzinnego, wobec tego teren ten nie jest wykorzystywany rolniczo ani leśnie. Skarżący podnosi, że ukształtowanie terenu sprzyja wnioskowanej działalności ze względów energochłonności zakładu (załadunek kłód na trak). Do działalności skarżący chce wykorzystać trak poziomy taśmowy, gdzie poziom hałasu jest dużo niższy niż w maszynach rolniczych, wykorzystywanych do koszenia traw. Zakłady tego typu nie wytwarzają szkodliwych odpadów, odpady powstałe w wyniku produkcji zostaną wykorzystane w suszami. Dla skarżącego nie jest zrozumiałe twierdzenie organu planistycznego o drogach, skoro w uchwale Rady Miejskiej przewidziano pod budownictwo między innymi działki nr "13", "14", "1", "16" oznaczone na mapie kolorem czerwonym. Argumenty wysuwane na sesji Rady Miasta dotyczyły drogi utwardzonej, przez co radni zostali wprowadzeni w błąd. Mimo to stosunek głosów 8:7 przy trzech głosach wstrzymujących się "na niekorzyść" skarżącego, świadczy o wątpliwości radnych. W ocenie skarżącego bezzasadne jest również twierdzenie, iż w planie przewidziano wystarczającą ilość terenów pod działalność gospodarczą. Analizując plan skarżący stwierdził, że terenów pod działalność gospodarczą we wsi B. nie przewidziano. Dowodem w sprawie jest plan zagospodarowania przestrzennego wsi B.. Wreszcie - zdaniem skarżącego - lokalizacja przedmiotowej działki jest korzystna dla okolicznych właścicieli lasów, skraca się droga transportu z lasu do tartaku. Ponadto uchwała podjęta przez Radę Miejską nie jest zgodna z art. 17 pkt 2, art. 20, art. 32, art. 65 pkt 1 i 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 5 i 53 Prawa Działalności Gospodarczej. Skarżący dodaje, że troska o rozwój gospodarstwa, rozwój wsi, z którą związane były losy rodziny skarżącego od pokoleń, nakazuje mu tworzyć miejsca pracy dla własnych dzieci i społeczności lokalnej. W odpowiedzi na skargę złożonej przez Burmistrza Miasta i Gminy M. wyjaśniono, że jak stwierdza w swoim piśmie skarżący W.O. jest on właścicielem działki o nr ewidencyjnym "1", we wsi B., czyli na terenie objętych opracowanym projektem planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. w gminie M. Z tego tytułu przysługiwało skarżącemu uprawnienie polegające na wniesieniu do projektu planu protestów w przypadku kwestionowania ustaleń planu, względnie zarzutów jeżeli ustalania planu naruszały jego interes prawny. Podkreślono także, że wszystkie wymogi formalne dotyczące procedury planistycznej zostały spełnione. Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącego wskazano, że przedmiotowa działka położona jest w obrębie terenów zabudowie zagrodowej rolniczych oraz częściowo rekreacyjnej. Przedmiotowa działka o stosunkowo małej powierzchni jak na planowaną działalność produkcyjną (ok. 16 a) pozbawiona jest odpowiedniego dojazdu (nieutwardzona oraz zbyt wąska droga). Z lokalną drogą gminną działka przedmiotowa połączona jest nieutwardzoną drogą o szerokości od 2 do 3m. Na drodze tej znajduje się zarazem most na cieku wodnym o nośności 3 ton. Nie są to zatem warunki, w jakich funkcjonować może zakład przemysłowy, z produkcją którego związany jest transport stosunkowo ciężkich i o dużych gabarytach materiałów po nieprzystosowanych do tego drogach. Równocześnie na lokalizację zakładu nie pozwalają położone w sąsiedztwie zabudowane tereny mieszkaniowe z uwagi na uciążliwość tego typu usług. Zatem uwzględnienie wniosku o zmianie przeznaczenia tej nieruchomości, tj. przeznaczenia jej na cele produkcyjno-usługowe byłoby sprzeczne z zasadami kształtowania gospodarki przestrzennej kraju określonymi w w/w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzut naruszenia przez Radę Gminy art. 17 ust. 2 Konstytucji RP uznano za nieuzasadniony. Wprowadzone przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ograniczenia dotyczą ograniczeń w wykonywaniu praw rzeczowych związanych z własnością nieruchomości, do czego uprawniona jest gmina na mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Ograniczenia te nie wpływają natomiast w żaden sposób na wolność wykonywania zawodu ani wolność podejmowania działalności gospodarczej zagwarantowanej w art. 17 ust. 2 Konstytucji RP oraz w ustawie z dnia 19 listopada 1999 roku Prawa działalności gospodarczej, a już z pewnością nie naruszają podstaw gospodarczych ustroju RP (art. 20 Konstytucji), co zarzuca Radzie Miejskiej M. skarżący. Podniesiono, że wolność podejmowania działalności gospodarczej nie może być interpretowana jako uprawnienie do podejmowania działalności gospodarczej w każdym miejscu i czasie. Tak jak inne rodzaje wolności, przysługujące jednostce uprawnienia muszą ulec ograniczeniu w przypadku kolizji z równie ważnym uprawnieniem innych jednostek, a tym bardziej społeczności lokalnej. Temu właśnie m.in. celowi służy prawo gminy do kształtowania przestrzennego zagospodarowania gminy obejmujące również takie kształtowanie funkcji terenu, aby m.in. minimalizować np. uciążliwości sąsiedzkie i dbać o zrównoważony rozwój terenu. Temu służy również m.in. przepis zawarty w ostatnim akapicie przywołanego przez skarżącego art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej, wprowadzający możliwość ograniczenia wolności gospodarczej jednostek przepisami prawa. Wskazano w odpowiedzi na skargę, że lokalizacja planowanego tartaku pomiędzy istniejącą zabudową mieszkaniową stworzyłaby sytuacje konfliktowe, wywołujące protesty sąsiedzkie spowodowane przez długotrwały hałas związany z pracą tartaku i ruchem środków transportu, zwiększoną emisję spalin spowodowaną wzmożonym ruchem środków transportu dowożących i wywożących surowiec i gotowe materiały z miejsca obróbki, nieuniknione zniszczenie dróg oraz przepustów drogowych nieprzystosowanych do większych obciążeń i natężenia ruchu. Przedmiotowa działka ze względu na małą powierzchnię oraz ukształtowanie terenu (spadki) nie ma warunków aby np. sprawy uciążliwych hałasów rozwiązać poprzez zapewnienie odpowiedniej strefy ochronnej lub odpowiednie szpalery nasadzeń tłumiących dźwięki, względnie odpowiednie usytuowanie placów manewrowych dla pojazdów oraz hali maszyn, itp. W takiej sytuacji - zdaniem organu - brak zgody na zmianę funkcji terenu (równoznacznej ze zgodą na uruchomienie uciążliwej działalności) w żadnym wypadku nie może być uznany za dyskryminację W.O. w życiu gospodarczym, a tym bardziej za nierówne traktowanie, co skarżący zarzuca gminie M. w oparciu o art. 32 Konstytucji RP. Również konieczność realizacji przez gminę polityki pełnego zatrudnienia (art. 65 ust. 5 Konstytucji) nie powinien odbywać się kosztem innych praw gwarantowanych przez Konstytucję (art. 31 Konstytucji). Zasygnalizowano także, że stan faktyczny będący przedmiotem skargi nie dotyczy sytuacji określonej w art. 53 ustawy z dnia 19 listopada 1999 roku Prawa działalności gospodarczej, na który powołuje się skarżący, tzn. polityki państwa w zakresie stwarzania korzystnych warunków do rozwoju przedsiębiorczości. W tym stanie rzeczy, w ocenie organu, uchwała Rady Miejskiej w M. nieuwzględniająca w całości zarzutu skarżącego była uzasadniona, racjonalna i podjęta bez przekroczenia władztwa planistycznego gminy. Podjęcie takiej uchwały spowodowane było koniecznością ochrony interesu społeczności lokalnej poprzez przyjęcie właściwych rozwiązań w prawie miejscowym, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządzony dla wsi B. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 20 września 2005 r. stawił się skarżący W.O. podtrzymując skargę i składając do akt pisma z dnia 16 lutego 2005 r. i z dnia 7 marca 2005 r. skierowane do Biura Poselskiego Profesora J.H. Stawił się również radca prawny W.Z. reprezentujący Miasto M. wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na gruncie spraw ze skarg na uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że sąd administracyjny ma jedynie kompetencje do zbadania, czy zaskarżona uchwała zawiera prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, pozwalające stwierdzić brak dowolności w działaniach organów planistycznych oraz ustalić prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały. Podkreślić przy tym należy, że ze względu na powyższą zasadę określoną w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz mając na uwadze treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przedmiotem kontroli Sądu była wyłącznie uchwała o odrzuceniu zarzutów do projektu planu. Biorąc pod uwagę powyższe założenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Uchwała ta zawiera prawidłowe uzasadnienie - odpowiadające wskazanym wyżej wymogom - z którego wynika, że organ planistyczny rozważał okoliczności podniesione w zarzucie, zbadał indywidualną sytuację wnoszącego zarzut oraz przedstawił argumentację faktyczną i prawną na uzasadnienie projektowanego rozwiązania planistycznego. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że nie ma ona charakteru dowolnego, a ingerencja w prawo własności skarżącego nie przekracza granic uzasadnionych koniecznością realizacji interesu publicznego. Brak podstaw do zakwalifikowania terenu obejmującego działkę nr "1" w B. do terenów produkcyjno-usługowych wyjaśniono odwołując się do argumentów zarówno prawnych, związanych z charakterem prawnym i uwarunkowaniami tzw. władztwa planistycznego gminy oraz obowiązkiem realizacji przez gminę zadań publicznych, dotyczących zwłaszcza gospodarki terenami i ochrony środowiska oraz zapewnienia ładu przestrzennego, zasady zrównoważonego rozwoju, a także poszanowania w granicach przewidzianych prawem prawa własności - z powołaniem się na odpowiednie przepisy prawa, jak i do argumentów związanych z faktycznymi uwarunkowaniami przedmiotowej nieruchomości z zaakcentowaniem jej niewielkiego obszaru i położenia wśród skoncentrowanych terenów przeznaczonych pod mieszkalnictwo, a także uciążliwością usług związanych z działalnością tartaku. Należy zatem stwierdzić, iż wyjaśniono brak podstaw do zakwalifikowania terenu obejmującego działkę nr "1" w B. do terenów produkcyjno-usługowych. Argumentacja uzasadnienia zaskarżonej uchwały wskazuje przy tym, że na etapie projektowania rozwiązań planu kierowano się w równym stopniu wskazanymi wyżej ustawowymi wymogami, jak i uwarunkowaniami o charakterze faktycznym, biorąc obydwie grupy powyższych okoliczności łącznie pod uwagę. Podnoszona przez skarżącego kwestia nieprawdziwości twierdzenia zawartego w uzasadnieniu uchwały, iż w planie przewidziano wystarczającą ilość terenów pod działalność gospodarczą, podczas gdy w rzeczywistości terenów pod działalność gospodarczą we wsi B. nie przewidziano, nie może mieć rozstrzygającego znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż wprawdzie z akt sprawy i mapy okazanej na rozprawie wynika, że w miejscowości B. nie zaplanowano terenów pod usługi komercyjne, jednakże w treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały organ wypowiadał się na temat terenów przeznaczonych na cele produkcyjno-usługowe w projekcie planu dla wsi B., a na terenie wsi J. tereny na cele produkcyjno-usługowe zostały przeznaczone. Ponadto fakt rezygnacji przez organ planistyczny z przeznaczenia terenu na określony cel, o ile mieści się w granicach należycie realizowanego i uzasadnionego władztwa planistycznego - jak to mam miejsce w niniejszej sprawie - nie może być traktowany jako okoliczność podważająca legalność działań tego organu. Wreszcie przytaczane zarzuty skarżącego nie mogą przesądzać o wadliwości uchwały w stopniu skutkującym stwierdzeniem jej nieważności, gdy weźmie się dodatkowo pod uwagę okoliczność, iż w piśmie z dnia 12 sierpnia 2003 r. mającym charakter zarzutów do projektu planu, W.O. nie podnosił argumentów wskazywanych dopiero w skardze do sądu administracyjnego, co nie pozwala rozpatrywać zaskarżonej uchwały w kontekście wadliwej odpowiedzi na wniesione zarzuty do projektu planu. Analiza dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy w świetle uzasadnienia zaskarżonej uchwały prowadzi do wniosku, że zarówno zaskarżonej uchwale, jak i postępowaniu poprzedzającemu jej wydanie nie można postawić zarzutu niezgodności z prawem, a organowi planistycznemu zarzucić, iż nieuwzględnił okoliczności, że istotą instytucji zarzutów do projektu planu było zagwarantowanie - w granicach wyznaczonych przez prawo - poszanowania interesów prawnych poszczególnych podmiotów, zwłaszcza interesów opartych na prawie własności. W niniejszej sprawie Rada Miejska w M. nie nadużyła swojego "władztwa planistycznego". Przeanalizowana przez Sąd argumentacja przedstawiona przez skarżącego w jego skardze nie daje podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona uchwała jest niezgodna z prawem. W całości należy podzielić stanowisko organu planistycznego zawarte w odpowiedzi na skargę (w tym celu szczegółowo wyżej przytoczonej), a będące doprecyzowaniem stanowiska prezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały w kontekście kolejnych zarzutów skarżącego. Warto wskazać w kontekście zarzutów podnoszonych przez skarżącego w skardze do sądu administracyjnego na ugruntowany już w judykaturze pogląd (prezentowany m. in. w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2003 r., sygn. akt: II SA/Kr 2676/0), zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania terenu jest przygotowywany na podstawie wspomnianego władztwa planistycznego gminy, w ramach którego ma ona dość szeroką swobodę wyboru konkretnych rozwiązań, które muszą godzić ze sobą różne interesy i uwzględniać interes publiczny, wymagania ochrony środowiska, kwestie gospodarcze i ekonomiczne itp. W przedmiotowej sprawie stanowisko skarżącego uzasadniane jest wyłącznie interesem gospodarczym i to w zasadzie wyłącznie interesem skarżącego, podczas gdy organ planistyczny uwzględnił wszystkie zbiegające się w sprawie interesy, dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i wykazując tym samym, że nie ma ona charakteru dowolnego. Z tych powodów skargę, jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.