II SA/Kr 849/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J.K. , A.K. i D.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 27 maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala II SA/Kr 849/10 Uzasadnienie wyroku z dnia 21 grudnia 2010 roku Decyzją Nr [...] z dnia [...].02. 2010 roku znak: [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, Starosta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacją gazową, elektryczną, wodno- kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, budowę muru oporowego na działce nr 1 - w granicy z działką nr 2 oraz rozbiórkę budynku gospodarczego i garażu blaszaka na działce nr 1 przy ul. [...] w B. , wskazując w uzasadnieniu motywy rozstrzygnięcia, w tym wykonane w toku postępowania czynności. Od powyższej decyzji odwołanie wniosły J.K. , D.W. i A.K. podnosząc, że brak jest zezwolenia wydanego przez właściwy organ na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, co powoduje naruszenie dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane. Zwróciły również uwagę, że projekt budowlany nie odpowiada wymaganiom określonym w przepisie § 12 ust. 1pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2003 r. Nr 120 póz. 1133 z późn. zm.), gdyż nie zawiera rysunków elewacji i kolorystyki projektowanego muru oporowego, zarzucając ponadto, że w celu dokonania uzupełnień wydano inwestorowi 4 egz. Projektu budowlanego co jest niezgodne z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Ponadto, pismem z dnia 15 kwietnia 2010 r. skarżące uzupełniły zarzuty odwołania dot. braku zezwolenia konserwatorskiego na prowadzenie robót na obszarze wpisanym do rejestru zabytków tj. na działce nr 1 przy ul. [...] w B. , podnosząc, że po analizie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...], którą według ich oceny otrzymały do wglądu po raz pierwszy, stwierdziły niezgodność treści uzasadnienia decyzji z projektem budowlanym w części Projektu zagospodarowania, polegającą na niespójnym oznaczeniu części północnej i południowej działki nr 1. Dodały dalej, że omawiana decyzja jest nieważna, ponieważ wydano ją na podstawie dokumentacji projektowej, która na etapach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę ulegała zmianie. Decyzją z dnia [...] maja 2010 roku [...]) Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że w myśl art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno - budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b , a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz wykonania w przypadku obowiązku sprawdzania projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2. Jak wynika z przedłożonych przez organ I-szej instancji akt sprawy, Inwestor na okoliczność zamierzonej budowy przedłożył dokumenty wymagane wskazanym powyżej przepisem, jak również art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 33 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz informacje dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Zatem, projektowane zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia 27 lutego 2008 r. ogłoszonego w dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z dnia 21 kwietnia 2008 r. Ponadto, decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. Delegatura w T. zezwolił na budowę tej inwestycji. Omawiana inwestycja w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z zakwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowe zamierzenie spełnia, warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a projekt architektoniczno - budowlany i projekt zagospodarowania terenu, został sporządzony zgodnie z wytycznymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Projekt budowlany opracowany dla tej inwestycji jest kompletny, zawiera oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, elektroenergetycznych, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych, geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Nadmieniono także, że wskazany projekt sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto, projektanci do projektu budowlanego dołączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając między innymi, poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Zdaniem organu II instancji bez wątpienia przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zostało zaprojektowane w myśl tej zasady. Odnosząc się do zarzutu braku zezwolenia wydanego przez właściwy organ na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków zauważono, że inwestor – J.K. pismem z dnia 29 lipca 2009 r. usunął wskazane przez Starostę B. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] braki w przedłożonym wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 4 maja 2009 r. dołączając między innymi zgodnie z art. 39 ustawy - Prawo budowlane w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami , decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...], Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. Delegatura w [...] , zezwalającą ze stanowiska konserwatorskiego na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 1 przy ul. [...] w B. Działka nr 1 znajduje się w obrębie układu urbanistycznego B. , jak również istniejący dom usytuowany na tej nieruchomości i sąsiedniej. Ponadto organ II instancji wskazał, że stwierdzenie odnoszące się do uniemożliwienia stronom zapoznania się z decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...], Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Delegatura w T. jest nieuzasadnione albowiem ze znajdujących się w dyspozycji tut. Urzędu akt sprawy wynika, że Starosta B. na tym etapie postępowania, pismem z dnia 4 sierpnia 2009 r. znak: [...], zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, tym samym o możliwości zapoznania się z dokumentacją zgromadzoną w tej sprawie, w tym wskazaną powyżej decyzją oraz o możliwości zgłaszania uwag i zastrzeżeń. Strony postępowania skorzystały z przysługującego im prawa, o czym świadczy sporządzona w dniu 17 sierpnia 2009 r. notatka służbowa z której wynika, iż J.K. zapoznała się z całością akt sprawy. Ponadto zauważono, że strony postępowania po decyzjach kasacyjnych podejmowanych przez Wojewodę nie zostały pozbawione możliwości zapoznania się z aktami sprawy, w których znajdowała się decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] Delegatura w T. , znak i data jw. Kwestia niespójności zawarta w uzasadnieniu wskazanej powyżej decyzji dot. błędnego zapisu określającego lokalizację działki nr 1 według obwiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie oznaczenia części północnej i południowej działki nr 1 na projekcie zagospodarowania terenu, nie może stanowić podstawy do uznania, że brak jest ostatecznego pozytywnego stanowiska konserwatorskiego na realizację robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Podkreślono w tym miejscu, że w rozstrzygnięciu - tzw. osnowie decyzji - zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie. O ile może być wydana decyzja bez uzasadnienia to nie można wydać decyzji bez rozstrzygnięcia. Z tego też względu, w razie wątpliwości co do treści uzasadnienia, za miarodajną należy przyjąć sentencje rozstrzygnięcia. Również wbrew twierdzeniu skarżących, projekt architektoniczno-budowlany odpowiada wymaganiom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, gdyż na stronie 25 lit. a projektant określił kolorystykę elewacji zachodniej tj. muru oporowego. Odpowiadając na kolejny zarzut skarżących w zakresie nieprawidłowości w prowadzonym przez Starostę B. postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę podkreślono, że organ I-szej instancji zgodnie z art. 10 § 1 i art. 61 kpa, zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy oraz zgłaszania uwag i zastrzeżeń. Z przysługującego prawa strona – J.K. skorzystała po czym, pismem z dnia 15 lutego 2010 r. wniosła uwagi do projektu budowlanego omawianego zamierzenia inwestycyjnego i żądanie ich uzupełnienia, na które Starostwo Powiatowe w B. odpowiedziało pismem z dnia 25 lutego 2010 r. Działania organu I-szej instancji, jak i okoliczność wypożyczenia działającemu w imieniu inwestora M.K. czterech egzemplarzy projektu budowlanego celem jego uzupełnienia nie stanowi, według oceny Wojewody , naruszenia prawa, pod warunkiem ponownego zawiadomienia stron o uzupełnieniu materiału dowodowego w sprawie. Inwestor z własnej inicjatywy na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę może dokonać zmian w dokumentacji projektowej, pomimo nie zastosowania przez organ dyspozycji art. 64 § 1 kpa lub art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane. W omawianej sprawie - zmiany dot. kolorystyki elewacji zachodniej obiektu tj. muru oporowego oraz zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki. W związku z zaistniałą sytuacją, Starosta B. obowiązany był poinformować pozostałe strony postępowania o dokonanych zmianach, tj. nie tylko wnoszącą uwagi J.K. . Powyższe nie stanowi jednak naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie w trybie art. 138 § 2 kpa decyzji Starosty B. Nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. znak: [...] , i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odnośnie faktu przesłania przez stronę skarżącą za pismem z dnia 28 kwietnia 2010 r. skierowanego do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. [...], podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] i podania o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym pozwoleniem z dnia 2 czerwca 2009 r. znak: [...] a następnie żądania zawieszenia postępowania odwoławczego w stosunku do decyzji Starosty B. Nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. znak: [...], Wojewoda nie uznał za zasadne zawieszenia tego postępowania wskazując, że szczegółowe motywy podjętego stanowiska wskazane zostały w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] maja 2010 r. [...] o odmowie zawieszenia postępowania odwoławczego toczącego się w stosunku do decyzji organu I-szej instancji. Skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2010 roku, znak: [...] wniosły: J.K. , A.K. i D.W. , domagając się uchylenia decyzji Wojewody z dnia [...] maja 2010 roku, znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty B. nr [...] z dnia [...] lutego 2009 roku i zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazały, że zaskarżona decyzja Wojewody wydana została w sytuacji braku aktualnej decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. , pomimo iż decyzja taka zezwalająca na prowadzenie robót budowlanych wymagana jest ze względu na fakt, iż nieruchomość, na której realizowana jest inwestycja znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków na mocy decyzji Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków Delegatura w T. z dnia 9 kwietnia 1960 r. (pod nr [...] - zabytkowy dom drewniany wraz z ogrodem) oraz zabytkowego układu urbanistycznego B. Wspomniana w treści zaskarżonego aktu decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] czerwca 2009 roku znak: [...] wydana została z uwzględnieniem zakresu robót objętego decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...]. z dnia [...] listopada 2009 roku, która to decyzja została uchylona. Obecnie wydana przez Starostę B. decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2010 roku, dotyczy innego niż pierwotny zakresu robót budowlanych, a zatem nie może zostać wydana na podstawie zezwolenia konserwatorskiego z dnia 16 czerwca 2009 roku. Zmianie uległ w szczególności zakres robót dotyczących muru oporowego oraz zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki, a zatem w tym przedmiocie wymagane jest uzyskanie odrębnego pozwolenia konserwatorskiego, a bez jego przedłożenia niedopuszczalnym było wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Ponadto, wspomniane zezwolenie konserwatorskie w ogóle pomija okoliczności związane z decyzją Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. Delegatura w T. z .dnia [...] kwietnia 1960 r., koncentrując się jedynie na istnieniu chronionego układu urbanistycznego B. . Zaskarżona decyzja jest również wadliwa ze względu na niewłaściwe określenie geotechnicznej kategorii obiektu. Kategoria określona w zatwierdzonym projekcie różni się od tej wynikającej z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem projekt nie jest zgodny z ustaleniami tego planu, co stanowi jedną z koniecznych przesłanek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W toku postępowania w sprawie wydania przedmiotowej decyzji doszło również do istotnego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Oto bowiem Wojewoda został zawiadomiony o złożeniu wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie zezwolenia konserwatorskiego na wykonanie robót objętych przedmiotową decyzją. Skarżące, z uwagi na zagadnienie wstępne, wniosły o zawieszenie przedmiotowego postępowania. Tymczasem organ I instancji w tej samej dacie wydał .postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania i nie zważając na to, iż jest ono nieostateczne, zaskarżoną decyzję. Działanie takie spowodowało dwojaką konsekwencję. Po pierwsze, strona została pozbawiona możliwości skutecznego złożenia zażalenia albowiem mimo iż przepis prawa przewiduje w sprawie zażalenie, wydanie decyzji powoduje, iż jakiekolwiek rozstrzygnięcie jawi się jako pozbawione istotności. A po drugie, organ posiadał dostatecznie dużo wiadomości w sprawie aby rozważyć, czy wobec istotnych zarzutów dotyczących zezwolenia konserwatorskiego dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy nie jest konieczne oczekiwanie na rozstrzygnięcie Ministra Kultury. Tymczasem przeważyła instrumentalnie pojmowana szybkość postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, które przedstawił w obszernym uzasadnieniu odpowiedzi na skargę. Uczestnik postępowania J.K. również wniósł o oddalenie skargi, przedstawiając swoje stanowisko w obszernym uzasadnieniu pisma z dnia 14 października 2010 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań prawnych wskazać należy, że poglądy prawne Wojewody , zawarte w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – m.in., iż w postępowaniu administracyjnym, które toczyło się przed Starostą B. , nie doszło do naruszenia prawa w stopniu, który uzasadniałby uchylenie wydanej przez niego decyzji - jak również w odpowiedzi na skargę, zasługują w pełni na aprobatę, Przechodząc do zarzutów skargi należy stwierdzić, że żaden z nich nie zasługuje na uwzględnienie. Brak m.in. jakichkolwiek podstaw do zaakceptowania poglądu, że niniejsze postępowanie administracyjne powinno być zawieszone, z uwagi na złożenie przez skarżące wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie zezwolenia konserwatorskiego na wykonanie robót objętych decyzją Starosty B. z dnia [...].02.2010 roku. Przypomnieć bowiem należy, że decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] jest ostateczna, a zainicjowanie procedury jej uchylenia w trybie wznowienia postępowania tego waloru jej nie pozbawiają. Podkreślić również należy, że w myśl art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko , posługując się najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Z dyspozycji powyższego przepisu wynika zatem, że w przypadku występowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji w przedmiocie zezwolenia konserwatorskiego na wykonanie określonych robót budowlanych, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, a nie zawieszanie postępowania z uwagi na wniosek w przedmiocie wznowienia tego postępowania. Na tej płaszczyźnie rozważań przytoczyć należy trafny pogląd organu II instancji, że fakt wniesienia przez skarżące do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. Delegatura w T. podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] i decyzją z dnia [...]czerwca 2009 r. znak: [...] , na usunięcie dwóch świerków o obwodzie 90 cm i 30 cm, grabu o obwodzie 120 cm, dwóch brzóz o obwodach 30 i 35 cm, jednego krzewu bzu czarnego rosnących na terenie działki nr 1 położonej w B. przy ul. [...] oraz okoliczność zaskarżenia stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. Delegatura w T. z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...], odmawiającego wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami tego organu i wniesienia zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. [...] z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...] dot. sprostowania oczywistej omyłki w decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...], nie spowodowały wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Dodać również należy, że decyzją z dnia [...] października 2010 roku [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. [...], postanowił odmówić uchylenia tak decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] , jak i decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...]. Co się tyczy zarzutu niewłaściwego określenia geotechnicznej kategorii obiektu, gdyż – zdaniem skarżących - różni się ona od kategorii wynikającej z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy wskazać, że plany miejscowe nie służą do określenia kategorii geotechnicznej obiektów, a szczegółowe zasady ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, którego przepis § 6 ust. 1 stanowi, że kategorię geotechniczną obiektu określa jego projektant w uzgodnieniu z osobą upoważnioną i należy to do jego wyłącznych kompetencji. Przechodząc do najistotniejszego zarzutu, że tak zaskarżona, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji opierały się na nieaktualnej decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...], gdyż decyzja ta dotyczyła innego niż pierwotny zakresu robót budowlanych, należy wskazać, że zarzut ten jest bezzasadny tak z przyczyn, które wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji oraz uczestnik postępowania J.K. w odpowiedzi na skargę, jak również z przyczyn, które zostaną przedstawione poniżej. Podkreślić przy tym należy, że w toku postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, zakres robót na jaki zostało wydane zezwolenie ze stanowiska konserwatorskiego, nie uległ zmianie w części mającej znaczenie, przy ocenie dokonywanej ze strony konserwatora zabytków. Jeśli chodzi o sam projekt to - określając kolokwialnie – zmiany jakie w nim nastąpiły, miały charakter "kosmetyczny" i wynika to nie tylko z dokumentów przedłożonych przez uczestnika J.K. po zakończeniu postępowania administracyjnego – z czego wynika, że czynność ta nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy – ale z akt postępowania, w tym znajdującego się w nim projektu. Na tej płaszczyźnie rozważań, przede wszystkim należy się jednak odnieść do postanowień Rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 roku w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych i poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych (Dz. U. z dnia 30 czerwca 2004 r.), zwanego dalej rozporządzeniem, które określa tryb i sposób wydawania pozwoleń, w tym szczegółowe wymagania, jakim powinien odpowiadać wniosek i pozwolenie na prowadzenie m.in. robót budowlanych w otoczeniu zabytku (§ 1 ust. 1 rozporządzenia). Z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia wynika, że w celu zrealizowania przedsięwzięcia jak w przedmiotowym wypadku, wniosek o wydanie pozwolenia, winien był zawierać: 1) imię, nazwisko i adres wnioskodawcy; 2) wskazanie miejsca planowanych robót budowlanych w otoczeniu zabytku, 3) program planowanych robót budowlanych, 4) wskazanie przewidywanego terminu rozpoczęcia i zakończenia robót, o których mowa w pkt 3; 5) uzasadnienie wniosku, a ponadto imię, nazwisko i adres osoby kierującej robotami budowlanymi. Pozwolenie, o którym mowa w § 1 ust. 1 rozporządzenia, winno natomiast zawierać m.in. zakres i sposób prowadzenia wskazanych w pozwoleniu robót ( § 5 ust. 1 pkt 3). Jak wynika z powyżej zacytowanych, jak również z pozostałych (w tym § 4 ust. 1 ) przepisów rozporządzenia, żaden z nich nie nakłada na inwestora obowiązku dołączenia do w/w wniosku projektu budowlanego. Tak więc okoliczność, że taki projekt został przez inwestora dołączony – co niewątpliwie stanowiło dla konserwatora zabytków ułatwienie, gdyż projekt zawiera m.in. wyczerpujące informacje co do programu i zakresu robót budowlanych jakie mają być przeprowadzone – i znalazło to odzwierciedlenie w decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia [...] czerwca 2009 r., nie oznacza, że każda zmiana w projekcie budowlanym, nakłada na niego obowiązek ponownego występowania o zezwolenie ze strony stanowiska konserwatorskiego. Konieczność takiego wystąpienia istniałaby tylko wtedy, gdyby zmianie uległ zakres robót budowlanych w rozumieniu rozporządzenia, który należy zawsze oceniać indywidualnie, w kontekście tego jakiego rodzaju są to roboty, w związku z jakim zabytkiem wydano pozwolenie i w jakiej odległości od zabytku mają być prowadzone. W niniejszym wypadku pozwolenie zostało wydane w związku robotami budowlanymi, polegającymi na budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego, a pozwolenie to było konieczne, gdyż miejsce inwestycji znajduje się w obrębie układu urbanistycznego B. wpisanego do rejestru zabytków. Uwzględniając powyższe, zmiana zakresu robót budowlanych, która w przedmiotowym wypadku uzasadniałaby konieczność ponownego występowania do konserwatora zabytków o pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych, musiałaby dotyczyć istotnych z punktu widzenia ładu architektonicznego elementów budynku, co w niniejszym wypadku nie ma miejsca. Dodać też należy, że inna niż przedstawiona powyżej interpretacja przepisów rozporządzenia, prowadziłaby do wręcz kuriozalnych wniosków i sprowadzała się do tego, że przykładowo w przypadku wprowadzeniu niewielkich zmian w wewnętrznej instalacji elektrycznej, polegających na innym niż w pierwotnym projekcie usytuowaniu tzw. gniazdek elektrycznych, inwestor w niniejszym wypadku byłby zobowiązany do ponownego występowania o zezwolenie ze strony stanowiska konserwatorskiego. Na tej płaszczyźnie rozważań dodać również należy, że aprobata dla stanowiska jakie przedstawiły skarżące, sprowadzałoby się w praktyce do nie dającego się zaaprobować poglądu, iż w każdym wypadku uchylenia decyzji organu I instancji, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, istniałby obowiązek uzyskiwania na nowo wszystkich koniecznych uzgodnień i pozwoleń i to bez względu na przyczynę, z powodu której doszło do uchylenia decyzji. Z powyższych przyczyn również ten zarzut skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Kończąc rozważania prawne wskazać należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. l ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia -zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W wyniku przeprowadzonej analizy całego materiału dowodowego pod kątem powyższych przepisów, stwierdzono, że inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożył wszystkie wymagane dokumenty. Zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny i wykonany przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi, będące członkami właściwych izb samorządu zawodowego. Z powyższego, jak również z wcześniej przedstawionych rozważań wynika zatem, że w niniejszym postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia prawa w stopniu, który w rozumieniu art. 145 p.p.s.a. uzasadniałby wyeliminowanie tak zaskarżonej, jak również poprzedzającej ją decyzji z obrotu prawnego. Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.