II SA/Kr 85/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie : WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Małgorzata Łoboz Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Centrum Kultury i Wypoczynku w [...] z dnia 29 grudnia 2016 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu; II. zasądza od Dyrektora Centrum Kultury i Wypoczynku w [...] na rzecz skarżącego M. K. kwotę 200 zł ( dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Centrum Kultury i Wypoczynku w A. decyzją z dnia 12 grudnia 2016 r. działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, art. 35 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych i art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wniosku o udostępnienie danych dotyczących kwot brutto ujętych w umowach zawartych przez Centrum Kultury i Wypoczynku w A. z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej oraz z podmiotami gospodarczymi i przedsiębiorcami za okres od 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 września 2016 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że pismem z dnia 12 października 2016 r., M.K. zwrócił się do Dyrektora Centrum Kultury i Wypoczynku w A. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej dotyczącej m.in. numerów umów, terminów wykonania umów, kwot brutto w zakresie umów zawartych pomiędzy Centrum Kultury Wypoczynku w A. a osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej oraz z podmiotami gospodarczymi i przedsiębiorcami za okres od 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 września 2016 r. W treści wniosku M.K. zawarł żądanie udostępnienia informacji obejmujących warunki zawartych umów w tym kwot brutto umów. Wniosek został częściowo uwzględniony. W dniu 28 października 2016 r. wnioskodawca otrzymał tabelaryczne zestawienie umów zawartych przez Centrum Kultury i Wypoczynku w A. z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej oraz z przedsiębiorcami wraz ze wskazaniem numer umowy, daty jej zawarcia, danych kontrahenta, przedmiotu umowy oraz osoby sporządzającej umowę. Dyrektor Centrum Kultury i Wypoczynku w A. poinformował jednocześnie o zastrzeżeniu w treści umów klauzul poufności a co za tym idzie o potrzebie uzyskania zgody kontrahentów na rezygnację z przysługującego im prawa do zachowania w poufności postanowień umowy. Przepis art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej statuuje ograniczenia w prawie dostępu do informacji publicznej, wynikające m.in. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z poglądem przyjętym w doktrynie i orzecznictwie przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż w treści przedmiotowych umów została wprowadzona klauzula zobowiązująca obie strony do zachowania w poufności wszelkich postanowień tychże umów. W tej sytuacji organ uznał, iż skoro strony wprowadzając do umów klauzulę poufności podjęły działania mające na celu zachowanie w poufności warunków umów, to opisane wyżej okoliczności obligują Dyrektora Centrum Kultury i Wypoczynku w A. do wystąpienia do kontrahentów z wnioskiem o wyrażenie zgody na udostępnienie wnioskodawcy skanów przedmiotowych umów. Jednocześnie organ zastrzegł, iż brak wyraźnej zgody na ujawnienie informacji poufnych zawartych w umowach zostanie uznany za brak zgody. Mimo doręczenia korespondencji obejmującej zapytanie organu, żaden z kontrahentów nie zareagował na wystosowane zapytanie. Z tego względu uznać należy, że organ nie uzyskał zgody na udostępnienie skanów umów. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył M.K. podnosząc, że ustalone między stronami wynagrodzenie nie mieści się w pojęciu tajemnicy przedsiębiorstwa i tym samym powinno podlegać ujawnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dyrektor Centrum Kultury i Wypoczynku w A. decyzją z dnia 29 grudnia 2016 r. utrzymał w mocy własna decyzję z dnia 12 grudnia 2016 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że ustalone między stronami wynagrodzenie, co do którego podjęto działania mające na celu zachowanie go w poufności stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Definicja tajemnicy przedsiębiorstwa została zwarta w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zgodnie z którym przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Nie ulega wątpliwości, że przedsiębiorcy, z którymi Centrum Kultury i Wypoczynku w A. zawierało umowy podjęli działania mające na celu zachowanie w poufności pewnych informacji. Jak bowiem wskazał sam wnioskodawca kontrahenci zastrzegli sobie poufność postanowień dotyczących wynagrodzenia a Dyrektor CKiW nie uzyskał ich zgody na udostępnienie tych informacji. Uznać tym samym należy, że warunkująca uznanie informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa przesłanka w postaci podjęcia niezbędnych działań zmierzających do zachowania w poufności pewnych informacji została spełniona. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M.K. zarzucając naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 33 i 35 ustawy o finansach publicznych poprzez przyjęcie, że wysokość wynagrodzenia stanowi informację objęta tajemnicą przedsiębiorcy, uzasadniającą wydanie decyzji odmownej w zakresie udostępnienia informacji publicznej, art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez przyjęcie, że wszystkie podmioty o których udostępnienie kwoty wynagrodzenia wnosił skarżący są przedsiębiorcami i mogą podlegać tajemnicy przedsiębiorcy. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że ustawa o finansach publicznych statuuje w art. 33 zasadę jawności gospodarowania środkami publicznymi. Jawność finansów publicznych obejmuje swobodny dostęp obywatela do informacji o działalności w wymiarze finansowym w tym przypadku gminy i jednostek gminnych. Jawność ta może być wyłączona ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa. Przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych, uważa się za niezastrzeżone, z wyłączeniem informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes państwa. Biorąc pod uwagę powyższe skarżący uznał, że do umów zawieranych przez Centrum Kultury i Wypoczynku w A. zastosowanie ma art. 35 ustawy o finansach publicznych, a zatem klauzule poufności zastrzeżone w umowach dotyczące wynagrodzenia uznać należy za niezastrzeżone ponieważ nie obejmują one informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Centrum Kultury i Wypoczynku w A. wniósł ojej oddalenie podtrzymując przy tym argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na decyzje w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny ustawodawca wyznaczył tylko jedno kryterium – legalności, czyli zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jako że zaskarżona decyzja jest wadliwa w stopniu uzasadniającym jej usunięcie z obrotu prawnego. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a - decyzji ją poprzedzającej - wykazała, że akty te zostały wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Podkreślić należy, że poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że Dyrektor Centrum Kultury i Wypoczynku w A. jest adresatem obowiązku udostępniania informacji publicznej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p.. Był też organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji wydanej w I instancji. Zatem jest okolicznością bezsporną, że został spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania u.d.i.p. Bezsporne jest również, że wnioskowana informacja odnosząca się do danych dotyczących kwot brutto ujętych w umowach zawartych przez Centrum Kultury i Wypoczynku w A. z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej oraz z podmiotami gospodarczymi i przedsiębiorcami za okres od 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 września 2016 r., stanowi informacje publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p., bowiem umowy cywilne, szczególnie dotyczące majątku publicznego, co do zasady stanowią informacje publiczną. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej w oparciu o art. 5 ust 2 u.d.i.p. z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. W pierwszej kolejności wypada wskazać, że prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie, jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi bowiem, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. W tej materii Sąd podziela pogląd zawarty w wyroku NSA z 9 października 2014 r., sygn. I OSK 546/14, że konstytucyjne prawo do informacji publicznej winno służyć jak najszerszemu obywatelskiemu dostępowi do danych publicznych. Zatem normy regulujące zarówno tryb, jak i zasady dostępu do informacji publicznej winny być wykładane z poszanowaniem podstawowej reguły in dubio pro libertate. Zasada jawności życia publicznego i transparentności działań władzy publicznej, które to zasady legły u podstaw obywatelskiego prawa do informacji publicznej, realizowanego w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, mają bowiem sprzyjać sprawowaniu społecznej kontroli przez wszystkich obywateli. Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Nie można zatem, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji (art. 5 ust. 3). Wykładnia wyżej zacytowanego przepisu prowadzi zatem do wniosku, że ma on charakter ogólny w tym rozumieniu, iż odsyła do przepisów, które szczegółowo określają zakres i zasady udostępniania ustawowo chronionych tajemnic, w tym ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ust. 1 i 2 ). Ponadto, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, nie można ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu administracyjnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy podmiotów wykonujących zadania publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji. Definicja legalna tajemnicy przedsiębiorstwa zawarta została w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Przepis ten stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa, o której stanowi art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. Informacje utajnione muszą więc posiadać określoną wartość dla przedsiębiorcy (w przeciwnym razie logicznym jest, że nie utajniałby ich). Nie musi to jednak być wyłącznie wartość gospodarcza, lecz może to być szerzej rozumiana wartość, określona w każdej wymiernej postaci. W rezultacie, interpretując cytowany art. 11, można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. A. Michalak "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz.", publ. LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r. sygn. I CKN 89/01, (publ. LEX nr 583717). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mają być działania. Istotne jest w każdym razie to, aby działania te były podejmowane z uwagi na charakter danych informacji, a nie dopiero w wyniku otrzymania przez przedsiębiorcę wniosku o ich ujawnienie. Informacja poufna nie nabywa bowiem cech poufności z uwagi na żądanie jej udostępnienia. Cecha ta winna istnieć już w samej informacji od momentu jej pozyskania przez przedsiębiorcę. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis stosowanych technologii, dane organizacyjne przedsiębiorstwa) oraz formalny - wola konkretnego przedsiębiorcy utajnienia danych informacji /m.in. tak NSA w wyroku z dnia z dnia 5 lipca 2013 r. sygn. I OSK 511/13 /. W doktrynie przyjmuje się, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji (E. Nowińska, M. Du Vail, Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2013 r.). Z informacją poufną mamy zatem do czynienia wtedy, kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów. Wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mianowicie mają być działania. Wydaje się więc, że każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Odnosząc się do przesłanki materialnej wypada wskazać, że w doktrynie i orzecznictwie wypracowanym na gruncie art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przyjmuje się, że informacje techniczne obejmują wszelkie sposoby oddziaływania na materię zarówno ożywioną jak i martwą w celu uzyskania praktycznego rezultatu; obejmują całokształt wiadomości dotyczących urządzeń eksploatowanych przez przedsiębiorcę, związanych z cyklem produkcyjnym. Informacja ma charakter technologiczny, kiedy dotyczy sposobów wytwarzania, formuł chemicznych, wzorów i metod działania. Za informację organizacyjną uznaje się całokształt doświadczeń i wiadomości przydatnych do prowadzenia przedsiębiorstwa, niezwiązanych bezpośrednio z cyklem produkcyjnym. Ochronie na podstawie art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, podlega również informacja handlowa, za którą uważa się np. dane o sytuacji finansowej przedsiębiorcy, listę dostawców, czy listę klientów, jako że informacje te, mogą przedstawiać samodzielną wartość handlową w relacjach z konkurencyjnymi przedsiębiorcami. W ocenie Sądu, wartość gospodarczą posiadają dla przedsiębiorcy z koli te dane, które świadczą o prowadzonej przez firmę polityce finansowej, obrazują jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczą wierzytelności, odnoszą się do inwestycji czy oszczędności. Wartość gospodarczą mają więc wszelkie informacje, jakie dotyczą szeroko rozumianego gospodarowania przez firmę jej mieniem, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Istotne przy tym jest, to, że wskazane informacje winny być na tyle szczegółowe, aby istniał bezpośredni związek pomiędzy nimi a prowadzoną działalnością gospodarczą. Innymi słowy, ważne jest, aby określone dane w sposób obiektywny obrazowały szczegóły prowadzonej działalności gospodarczej i przekładały się na istnienie interesu przedsiębiorcy w ich utajnieniu. W związku ze stwierdzeniami zawartymi w treści zaskarżonej decyzji podnieść przez wszystkim należało, że organ nie uzasadnił swojego poglądu dotyczącego tego, że określona w umowach zawartych z przedsiębiorcami kwota brutto określona w umowie, stanowi informację posiadającą wartość gospodarczą. Zawarł tylko stwierdzenia ogólnej natury, według których wynagrodzenie jest wielkością ustalaną indywidualnie, zależną od wielu czynników, dlatego powinna być utrzymana w tajemnicy. Przytoczone stwierdzenia – mające charakter niemerytoryczny - nie stanowią uzasadnienia wyżej cytowanego poglądu organu, który - przyjmując założenie, że wnioskowana informacja jest informacją mającą wartość gospodarczą, uznał, że jako tajemnica przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznych, nie podlega udostępnieniu w trybie tej ustawy. Pominięcie uzasadnienia w powyższym zakresie miało szczególnie istotne znaczenie z tego powodu, że według utrwalonej linii orzecznictwa, udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej podlega informacja o wysokości kwoty wypłaconej ze środków publicznych z tytułu wykonania usługi na rzecz podmiotu publicznego. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2016 r. – wykrystalizowało się jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazujące, że umowy cywilnoprawne finansowane ze środków publicznych stanowią informację publiczną, odnoszą się one wszak do sprawy publicznej (zob. wyroki NSA z dnia 13 maja 2015 r., I OSK 634/15; 12 lutego 2015 r. I OSK 759/14; 6 lutego 2015 r., I OSK 650/14: 4 lutego 2015 r. I OSK 531/14: 11 grudnia 2014 r., I OSK 213/14). Pogląd ten wzmacnia zasada jawności finansów publicznych z art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2015 r., I OSK 2385/14; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., I OSK 2508/12) (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 2317/14). Wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie, że udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej podlega – uwidoczniona na fakturze lub rachunku - kwota wypłacona za wykonanie usługi na rzecz podmiotu publicznego, gdyż dotyczy gospodarowania środkami publicznymi. W konsekwencji wskazać należy, że Centrum Kultury i Wypoczynku w A. jako samorządowa instytucja kultury, której organizatorem jest miasto A. , jest równocześnie na gruncie art. 9 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych jednostką sektora finansów publicznych, zatem zastosowanie do zawieranych przez nią umów znajduje art. 35 tej ustawy, a zatem klauzule poufności zastrzeżone w umowach zawartych pomiędzy podmiotami gospodarczymi i przedsiębiorcami a instytucją kultury, uznać należy za niezastrzeżone w zakresie w jakim klauzule te nie obejmują informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes państwa. W powyższym zakresie przytoczyć należało ocenę Naczelnego Sądu Administracyjnego, według której – informacje o fakcie zawarcia umowy przez podmiot publiczny, o podmiotach z którymi podmiot publiczny zawarł umowy, ich dat oraz kwot wypłaconych lub planowanych do wypłacenia na podstawie tych umów – nie stanowią informacji technicznej, technologicznej czy organizacyjnej przedsiębiorstwa w rozumieniu wyżej wymienionych przepisów. Nie odnoszą się wszak do kwestii technicznych, technologicznych czy organizacyjnych. Jednocześnie organ nie wykazał w jakikolwiek sposób w zaskarżonej decyzji, aby żądane informacje miały określoną wartość gospodarczą dla jakiegokolwiek przedsiębiorcy (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 3133/14). Przytoczoną ocenę NSA należało odnieść do niniejszej sprawy, bowiem w zaskarżonej decyzji – jak już była o tym mowa wyżej - organ nie uzasadnił swojego poglądu dotyczącego tego, że określona w umowach zawartych z wymienioną instytucją, kwota wynagrodzenia za usługi artystyczne, stanowi informację posiadającą wartość gospodarczą. Wobec tego uzasadnienie decyzji narusza wprost art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z orzeczeniem NSA z dnia 20 kwietnia 2016 r. o sygn. akt I OSK 2539/14, podnieść należało, że w sprawach odmowy udostępnienia informacji publicznej uzasadnienie decyzji ma kluczowe znaczenie, także z perspektywy zasad ogólnych K.p.a. – tj. przekonywania (art. 11 K.p.a.) i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.). Skoro organ nie wykazał, że żądane w sprawie informacje mają konkretną wartość gospodarczą – i nie są to informacje techniczne, technologiczne czy organizacyjne – to już z tego powodu nie miał podstaw do zastosowania art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej czy art. 35 ustawy o finansach publicznych. Podnieść ponadto należy, że organ w swojej decyzji nie dokonał jasnego i precyzyjnego rozróżnienia między umowami zawartymi z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej a Centrum Kultury i Wypoczynku w A. . Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Informacja o wysokości zarobków oznaczonej osoby fizycznej jest informacją odnoszącą się do prywatności tej osoby, która korzysta z szerokiej ochrony prawnej co do udostępnienia jej osobom trzecim. Zgodnie jednak z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., to ograniczenie w zakresie udostępniania informacji o wynagrodzeniach nie dotyczy takich informacji o osobach pełniących funkcje publiczne lub mających związek z pełnieniem tych funkcji. Oznacza to, że dostęp do informacji publicznej o wynagrodzeniu (i składnikach wynagrodzenia) nie może zostać ograniczony z powołaniem się na ochronę prywatności w sytuacji, gdy informacja ta ma dotyczyć osoby pełniącej funkcje publiczne lub osoby mającej związek z pełnieniem tych funkcji. Organ w uzasadnieniu decyzji powinien wykazać czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do odmowy udostępnienia informacji o zarobkach osób fizycznych, czy też te ograniczenia w tej konkretnej sprawie nie mają miejsca. Tymczasem w treści decyzji nie ma takich ustaleń. W konsekwencji przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić zatem należało, że przy rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, doszło do naruszenia przez organ art. 107 § 3 K.p.a. we wskazanym wyżej zakresie, a także naruszenia przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Natomiast orzeczenie o kosztach postępowania przed WSA zostało wydane na podstawie art. 200 P.p.s.a.