II SA/Kr 857/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi [....] S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [....] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala. Decyzją nr [...] z dnia 3 marca 2008r. znak: [...] na podstawie art. 50 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), w związku z art. 6 pkt.2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. 2004, Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a., Prezydent Miasta K. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa sieci elektrycznej średniego napięcia i niskiego napięcia do zasilania budynku przy [...] w K. - dz. nr 178, 580/3, 558,124, 125 obr. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że sprawa została wszczęta na wniosek Archidiecezji K. z dnia 19 marca 2007r. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach w art. 50 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Uzyskano wymagane uzgodnienia i opinie w tym Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (Postanowienie z dnia [...].09.2007r. znak: [...] oraz Opinia z dnia [...].05.2007 r. znak: [...]). Projekt decyzji sporządzony został przez uprawnioną osobę. W przedmiocie zgłoszonych zastrzeżeń przez A. S.A. współwłaściciela działki nr 125 obr [...] organ podał, że organ administracji wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, rozstrzyga sprawę konkretnej, wskazanej we wniosku inwestycji i w tym zakresie jest związany wnioskiem strony. Przedstawione na mapach granice terenu objętego wnioskiem, zostały przez wnioskodawcę określone na podstawie warunków technicznych ENION z dnia 26.01.2007r. znak: [...] i pisma z dnia 20.04.2007r. znak: [...]. Planowana inwestycja uzyskała pozytywną opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 23.05.2007r. znak: [...]. W pkt 4 załącznika nr l, stanowiącego integralną część niniejszej decyzji inwestor został zobowiązany do ochrony interesów osób trzecich. Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie rodzi praw do terenu, jak również nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Pozyskanie terenu w celu wybudowania przedmiotowej inwestycji, a także wszelkie wzajemne roszczenia winny być rozwiązane na drodze cywilnoprawnej pomiędzy inwestorem a właścicielami terenu. Odwołanie od tej decyzji złożyła A. spółka akcyjna, zarzucając, że organ l instancji naruszył przepisy prawa materialnego oraz postępowania ( art.107 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 6- 7 k.p.a.). Podnieśli, że sporna decyzja nie zawiera koniecznych elementów, które powinna zawierać każda decyzja - uzasadnienia faktycznego i prawnego, które powinno być konkretne, szczegółowe oraz racjonalne. Ponadto zarzucono, że decyzja nie zawiera treści uzgodnienia K. Zarządu Komunalnego, do uzyskania którego, Prezydent był zobowiązany na podstawie art. 53 ust. 3 pkt 9 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto decyzja nie określa w jakim stopniu nastąpi ingerencja w zabytkowy teren znajdujący się we władaniu strony odwołującej się. Organ administracyjny wskazał jedynie na orientacyjny przebieg kabla energetycznego, a w istocie winien był podać informacje w zakresie gabarytów, ilości rzeczy składających się na sieć, bowiem tylko wtedy jest możliwe rozstrzygnięcie w zakresie ładu przestrzennego, w tym, urbanistyki i architektury. Wnieśli więc o jej uchylenie. Decyzją z dnia 26 czerwca 2008 r., znak: [...], na podstawie art. 50 ust. 1 i 4, art. 53 ust. 1-4, art. 54 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 03, nr 80, póz. 717 z późn. zm.), oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznając za prawidłowe ustalenia organu l instancji wskazał, że projekt decyzji został przedstawiony do uzgodnienia zarządcy drogi, przy której leży teren inwestycji. Zarządca ten wydał pozytywne uzgodnienie, jednakże w świetle zmiany wykładni części artykułu 53 ust.4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie uzgodnień dokonywanych przez ten sam organ, wydane uzgodnienie zostało uchylone, a postępowanie w sprawie - umorzone. Pozytywne uzgodnienie wydał natomiast Wojewódzki Konserwator Zabytków. Zebrano w sprawie także wymagane opinie Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UMK, w zakresie ochrony środowiska. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, iż decyzja posiada wszystkie niezbędne elementy przewidziane przepisami prawa. W sposób szczegółowy w uzasadnieniu decyzji zostały omówione i wyjaśnione zarzuty strony odwołującej Stanowiący natomiast integralną część decyzji - Załącznik Nr 1, podaje szczegółowe warunki, jakie będzie musiał spełnić Inwestor w toku realizacji prac, w tym warunki w zakresie ochrony przyrody, warunki w zakresie obsługi infrastruktury technicznej, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, warunki w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. W zakresie uzgodnienia czy też opinii zarządcy drogi, tj. Zarządu Komunalnego w K. w świetle obecnej interpretacji przepisu art. 53 ust. 4 pkt 9, brak podstaw, by postanowienie uzgadniające w przedmiotowej sprawie wydał Prezydent Miasta K. , jako że to on jest organem w zakresie powołanego przez siebie KZK. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 11.05. 2007r. sygn. II SA OSK 739/06, w takich przypadkach o przedmiocie uzgodnienia winien decydować bezpośrednio organ wydający decyzję ustalająca warunki lokalizacji inwestycji, a treść uzgodnienia winna być zamieszczona w rozstrzygnięciu decyzji o ustaleniu lokalizacji, co w niniejszej sprawie zostało zrealizowane - w Załączniku nr 1, znajduje się zapis dotyczący prowadzenia trasy sieci elektrycznej przez pas drogowy ul. [...] i [...] i warunków, jakie musi spełnić w tym aspekcie Inwestor, realizując inwestycje. Nadto w warunkach zabudowy i zagospodarowana terenu znajdujących się w decyzji, wskazano m. innymi, iż realizacja inwestycji musi odbywać się pod nadzorem konserwatorskim, co powoduje, iż niewskazane działania z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej, nie będą mogły mieć miejsca. Co do zarzutu, zawartego w odwołaniu, dotyczącego większej precyzji we wskazaniu przebiegu trasy kabla, wskazano, że zgodnie z treścią art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w decyzji określa się warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz linie rozgraniczające teren inwestycji, natomiast nie wskazuje się szczegółowego usytuowania przebiegu inwestycji. Ta kwestia będzie tematem postępowania o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji objętej decyzją lokalizacyjną. Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła A. spółka akcyjna wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego: - art. 54 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie, - art. 53 ust. 4 pkt 9 w/w ustawy ponieważ organ nie orzekł zgodnie z dyspozycją wyrażoną w tym przepisie, - art. 11 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja pierwszej instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy oraz nie odniesienie się do zarzutów strony skarżącej podniesionych w toku niniejszego postępowania, - art. 6 oraz art. 7 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż organ pierwszej instancji zastosował prawidłowo przepis art. 54 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz poprzez przyjęcie, iż dokonał we własnym zakresie uzgodnienia w zakresie rozwiązań komunikacyjnych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ drugiej instancji uchybił dyspozycji art. 54 ust. 1 i 2 w/w ustawy w zakresie w jakim zaakceptował działanie organu pierwszej instancji, polegające na braku wskazania w decyzji szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w postaci wskazania gabarytów oraz rzeczy składających się na sieć elektryczną przebiegu kabli, a także określenia chociażby w przybliżeniu tej części nieruchomości, na której zostanie zamontowana sieć. Organ l instancji nie wyjaśnił dlaczego zasilanie budynku przy [...] nr [...] ma odbywać się w oparciu o rozdzielnię nr [...] znajdującą się w zabytkowej nieruchomości spółki. Ponadto organ drugiej instancji zaakceptował działanie organu pierwszej instancji polegające na całkowitym braku zawarcia w decyzji treści uzgodnienia, które jest wymagane przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 53 ust. 3 pkt. 9). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą o p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku: uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), jak również w przypadku wad postępowania, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy lit. "c"). Skarga jest nieuzasadniona. Przeprowadzona przez Sąd ocena legalności zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu I instancji w oparciu o wyżej wymienione zasady wskazuje, że organy administracji obu instancji nie naruszyły prawa. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zgodnie z zasadami wyrażonymi w przepisach art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. Uzasadnienie decyzji spełnia wymogi właściwie sporządzonego uzasadnienia o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż przedstawia stan faktyczny sprawy, wskazując na prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Archidiecezja K. złożyła wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego ( ulicp ) w dniu 19.03.2007r., który został zmieniony jak w treści wyrzeczenia decyzji organu l instancji. Należy tu podkreślić, że organ administracji jest związany wnioskiem strony. Inwestor do wniosku dołączył warunki przyłączenia sieci energetycznej określone w piśmie Enion S.A. Oddział K. z dnia [...].01.2007r.Nr [...] (k.[...] akt adm.), które określają m.in., że przyłącze nr 2 ma być ze stacji transformatorowej nr [...] . Poza sporem pozostaje fakt, iż przedmiotowa inwestycja należy do inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21.08.1997r.o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. 2000r., Nr46, poz. 543 ze zm. ). Jak wynika z akt administracyjnych teren objęty wnioskiem nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z przepisami art. 50 i następne ustawy z dnia 27.03. 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 53ust. 3 i ust. 4 cyt. ustawy organ dokonuje analizy : 1) warunków i zasad zagospodarowania oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Decyzje zostały wydane po uzgodnieniu z odpowiednimi organami. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że inwestor przedłożył kompletny wniosek , który zgodnie z art. 52 ust.2 cyt. ustawy określa granice terenu objętego wnioskiem, na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 oraz charakterystykę inwestycji polegającej na budowie sieci energetycznej średniego i niskiego napięcia do zasilania budynku przy [...] nr [...] w K. Projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez uprawnioną osobę - arch. W.G. wpisanego na listę Okręgowej Izby Architektów nr ewid.[...], zgodnie art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organy dokonując analizy, o jakiej mowa w art. 53 ust.3 cyt. ustawy, uzyskały pozytywne uzgodnienia i opinie jak: 1 ) Wojewódzkiego Konserwatora Zbytków - Postanowienie z dnia 4.09.2007r, 2 ) Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta - pismo z dnia 5.05.2007r., 3 ) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków - Opinia z dnia 23.05.2007r. Planowana inwestycja ma być prowadzona w pasie drogowym ulicy [...]. . . Prezydent Miasta K. określił w pkt.3 Załącznika Nr 1 do decyzji Nr [...] z dnia 3.03.2008r. warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej. W punkcie tym podał, że trasę sieci elektrycznej przez pas drogowy ulicy [...] i [...] należy uzgodnić w Zarządzie Komunalnym w K. przed złożeniem dokumentacji projektowej w Zespole Koordynującym Usytuowanie Projektowanych Sieci Uzbrojenia Terenu. Organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że w świetle obecnej interpretacji przepisu art. 53 ust.4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, brak jest podstaw, by postanowienie uzgadniające w przedmiotowej sprawie wydał Prezydent Miasta , jako że to on sam jest organem w zakresie powołanego przez siebie K. Zarządu Komunalnego, a zatem Prezydent zawarł swoje stanowisko jak w Załączniku Nr 1 stanowiącym Warunki Zabudowy i Zagospodarowania Terenu. W ocenie Sądu wyrzeczenie w decyzji organu l instancji zawarte w pkt 3 Załącznika Nr 1 do Decyzji z dnia 3.03.2008r., iż uzgodnienie w pasie drogowym powinno nastąpić w Zarządzie Komunalnym jest nietrafne i niewątpliwie stanowi uchybienie, które jednak nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ organ II instancji dokonał innej oceny stanu prawnego i trafnie określił, że Prezydent Miasta K. jako zarządca drogi gminnej nie może "sam ze sobą" uzgadniać warunków w pasie drogowym na podstawie art. 106 k.p.a. Stanowisko sądów administracyjnych w tym zakresie jest ugruntowane - por.: wyrok NSA z dnia 11.05.2007r. syg. II SA OSK 739/06. W ocenie Sądu stanowisko Prezydenta m. K. odnośnie tej kwestii zostało wystarczająco przedstawione w zaskarżonej decyzji z dnia 26.06.2008r. (Zał. Nr 1). W związku z tym zarzut strony skarżącej, iż brak jest uzgodnienia Prezydenta m. K. w pasie drogowym dla przedmiotowej decyzji jest nietrafny. Nieuzasadnione są również zarzuty strony skarżącej, że organ administracji w decyzji o warunkach zabudowy powinien wskazać szczegółowy przebieg kabla elektrycznego, gabarytów, ilości i rodzajów rzeczy składających się na projektowaną sieć elektryczną. Decyzja o warunkach zabudowy jest w istocie promesą dla inwestora, która przesądza zgodność z prawem planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Zarzuty te będą mogły być podnoszone dopiero na następnym etapie procesu inwestycyjnego dotyczącego pozwolenia na budowę. W tym to postępowaniu inwestor zobowiązany jest do szczegółowego wskazania charakterystyki inwestycji. Organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, do którego należy wszechstronna ocena czy projektowana inwestycja odpowiada warunkom wynikającym z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. Odnośnie zarzutu wykorzystania do zasilania sieci energetycznej z rozdzielni nr [...] znajdującej się na nieruchomości stanowiącej współwłasność strony skarżącej, to zarzut ten należy uznać również za nietrafny. Po pierwsze decyzja o warunkach zabudowy nie zawiera takiego warunku. Inwestor do wniosku dołączył pismo z ENION S.A. w K. z dnia [...].01.007r. w którym dysponent sieci energetycznej określił sposób przyłączenia tejże sieci do przedmiotowego budynku położonego przy [...]. Należy przy tym podkreślić, że organ administracyjny związany był wnioskiem inwestora. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego spełnia wszystkie wymogi określone w przepisie art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do tego przepisu decyzja o ulicp określa: 1) rodzaj inwestycji, 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony Środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust 2 pkt 1 W myśl art. 56 cyt. ustawy nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Mając powyższe na uwadze, decyzje organów obu instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania, dlatego też skargę należało uznać za bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), w myśl którego w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.