II SA/Kr 858/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Agnieszka Nawara –Dubiel Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. –Ś. Z. D. J. sprawy ze skarg H. W. i T. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej T. B. kwotę [...]zł ( słownie: pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. odrzuca skargę H. W.. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 10 stycznia 2017 r., wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art, 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia 2 listopada 2016 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora [...] sp. z. o.o. z siedzibą w K. na zamierzenie budowlane: "Budowa budynku biurowego wraz z jednokondygnacyjnym garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną, towarzyszącymi parkingami naziemnymi, układem dróg wewnętrznych i elementami zagospodarowania terenu (ogrodzenie, szlabany, słupki oświetleniowe) na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...] obręb [...] K. , przyłączem wodociągowym, przyłączem kanalizacji opadowej oraz przyłączem teletechnicznym (na działkach o numerach ewid. [...], [...], obr. [...] K. ), zewnętrzną instalacją wodociągową oraz zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej (na działce o numerze ewid[...] obr. 40 K. ), zewnętrzną instalacją wody opadowej wraz ze szczelnym zbiornikiem podziemnym na wodę opadową (na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] oraz [...] obręb [...] K. ), instalacjami zewnętrznymi NN (na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...] oraz [...]), przebudową zewnętrznej instalacji elektrycznej NN oraz instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., wentylacji, klimatyzacji, C.O. wraz z kotłownią, gazowymi, elektrycznymi oraz słaboprądowymi SSP, CCTY-IP, SSWiN, BMS, KD, CO-LPG, instalacje niskoprądowe na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...] oraz [...] obręb 40 K. przy ul. [...] w K.". W uzasadnieniu organ podał, że inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym decyzją. Projektowana inwestycja znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]" w K., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 12 września 2012 r. na obszarze oznaczonym jako MN/U.1. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ww. miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został wykonany przez osoby uprawnione. W dalszej części uzasadnienia organ przedstawił zastrzeżenia stron postępowania tj. T. B. i H. W., które dotyczyły takich zagadnień jak: zgodność przedmiotowego przedsięwzięcia z przepisami prawa budowlanego oraz zagospodarowania przestrzennego, immisji, miejsc parkingowych, natężenia ruchu, lokalizacji czerpni, wyrzutni i agregatu prądotwórczego, oddziaływania prac ziemnych na nieruchomości sąsiednie. Ustosunkowując się do powyższych uwag, organ wskazał na zakres kontroli określony w art. 35 ustawy Prawo budowlane, konkludując, że zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, odpowiedzialność za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej spoczywa na osobie wykonującej samodzielne funkcje techniczne w budownictwie. W przedmiotowej sprawie projektanci wykazali się podstawą do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, załączając stosowne wpisy do centralnego rejestru wraz z zaświadczeniami o wpisie na listą członków właściwej izby samorządu zawodowego. Przedłożony projekt został zaopiniowany i zatwierdzony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz przez rzeczoznawcę d/s sanitarno-higienicznych pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. W zakresie uwag dotyczących dojazdu i obsługi komunikacyjnej organ wyjaśnił, że inwestor legitymuje się oświadczeniem o warunkach przyłączenia do dróg lądowych i możliwości połączenia z drogą publiczną wydanym przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., zapewniono dostatecznie dużą ilość miejsc postojowych, wymaganą w miejscowym planie. Lokalizacja budynku jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim mają odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności w zakresie odległości projektowanego budynku od granic działki oraz odległości projektowanej wyrzutni powietrza z instalacji klimatyzacji od ścian z oknami budynku. Zastrzeżenia dotyczące przewietrzania, jak i pozostałych immisji nie zostały przez stronę udokumentowane żadnymi dowodami. Ewentualne obniżenie cyrkulacji powietrza dla sąsiedniej nieruchomości w związku z planowaną inwestycją (o ile takie wystąpi) wpływać może na komfort korzystania z nieruchomości, co stanowi interes faktyczny, a nie prawny. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje sprzeczności z wymogami prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia (o ile wystąpią) nic mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Organ nie ma podstaw prawnych, by kwestionować przyjęte rozwiązania projektowe, jeśli nie wynika to z konkretnych przepisów prawa. T. B. i H. W. osobnymi pismami złożyły odwołanie od ww. decyzji, podnosząc zarzuty o braku zgodności projektowanego zamierzenia budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, naruszeniu wymagań wynikających z § 13 ust. 2, § 18, § 19 ust. 1 oraz § 274 i § 277 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odwołujące zwróciły uwagę, że projektowanej podziemnej kondygnacji garażowej "nie uwzględniono w wyliczeniach dotyczących powierzchni zabudowy", oraz że zwiększona ilość samochodów spowoduje zwiększenie natężenia ruchu, wpłynie na bezpieczeństwo wjazdów i wyjazdów na drogę publiczną - ul. [...], a także spowoduje dodatkowe zanieczyszczenia powietrza spalinami. Dodatkowo argumentowały, że głębokość wykopów ziemnych i posadowienia obiektu wpłynie negatywnie na stabilność ogrodzenia nieruchomości jak i sąsiedniego budynku. Wojewoda decyzją z dnia 5 maja 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016 r., poz.23 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy powtórzył stanowisko organu I instancji, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej wyznacza art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ II instancji nie stwierdził naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Postępowanie toczyło się z udziałem ustalonych przez organ I instancji stron postępowania, projekt budowlany posiada wymagane uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Projektowana lokalizacja obiektu nie narusza wyznaczonej w miejscowym planie linii zabudowy. W projekcie budowlanym znajdują się oświadczenia, warunki i uzgodnienia dotyczące połączenia terenu inwestycji z drogą publiczną tj. ul. [...] oraz zapewnienie możliwości podłączenia projektowanego budynku i warunki podłączenia do sieci: wodociągowej i kanalizacyjnej, gazowej, telekomunikacyjnej i energetycznej. Do projektu budowlanego załączona została decyzja Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 28 września 2016 r. w sprawie wyłączenia gruntu z produkcji rolnej oraz protokół z narady koordynacyjnej Prezydenta Miasta K.: znak: [...] z dnia 25 października 2016 r., w zakresie sytuowania sieci uzbrojenia terenu. Postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia 17 sierpnia 2016 r. udzielono zezwolenia na usunięcie poszczególnych drzew i zastąpienia ich innymi drzewami. Miejski Konserwator Zabytków w dniu 6 października 2016 r. wydał pozwolenie nr [...] na przeprowadzenie badań archeologicznych. Ponadto inwestycja uzgodniona została przez: rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych oraz rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W projekcie określona została II kategoria geotechniczna obiektu, przy złożonych warunkach gruntowych. Wykonana dokumentacja geologiczno-inżynierska, określająca ww. kategorię geotechniczną obiektu, przyjęta została bez zastrzeżeń przez Prezydenta Miasta K.. Odpowiadając na argument odwołania, że głębokość wykopów ziemnych i posadowienia obiektu wpłynie negatywnie na stabilność ogrodzenia i sąsiedniego budynku Wojewoda wyjaśnił, że poziom posadowienia budynku znajduje się wyżej niż poziom wód gruntowych tj. od 6,10 m do 5,45 m poniżej poziomu parteru (± 0,00). Zgodnie z opisem części konstrukcyjnej projektu nie powstanie lej depresyjny. Ponadto dla bezpieczeństwa prac fundamentowych, w przypadkach zbliżenia wykopów fundamentowych do terenu działek sąsiednich, zaprojektowano wykonanie zabezpieczeń w postaci ścianki berlińskiej. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru "[...]". Teren inwestycji położony jest w obszarze oznaczonym MN/U.1. Zgodnie z § 17 pkt 1 ww. planu - podstawowe przeznaczenie Terenów Zabudowy Mieszkaniowej Jednorodzinnej i Usług oznaczonych symbolami: [...], [...] ustalone zostało pod zabudowę jednorodzinną z usługami wbudowanymi oraz zabudowę usługową wolnostojącą. Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu określone zostały w § 17 pkt 4 ustaleń planu zostały spełnione. W projekcie budowlanym powierzchnia zabudowy projektowanego obiektu obejmuje 21,2% (powierzchni terenu inwestycji wynoszącej 5809 m2) i wraz z powierzchnią zabudowy istniejącego budynku obejmującą 3,0% tego terenu, stanowi 24,2% zatem nie przekracza 40% powierzchni zabudowy dopuszczonej ustaleniami miejscowego planu. Spełnione zostały wymagania dotyczące udziału powierzchni biologicznie czynnej o wielkości nie mniejszej niż 40 % terenu inwestycji. Powierzchnia biologicznie czynna zaprojektowana na powierzchni terenu i na płycie podziemnego garażu (liczona w 50%) wynosi 2367,49 m2 , co stanowi 40,8 % powierzchni terenu inwestycji. Zaprojektowany obiekt posiada trzy kondygnacje nadziemne oraz jedną kondygnację podziemną (garażową). Poziom parteru budynku zaprojektowano (± 0,00) na wysokości rzędnej 235,20 m n.p.m. Kondygnacja podziemnego garażu jest w całości pod powierzchnią terenu. Powierzchni części podziemnej budynku nie wlicza się do powierzchni zabudowy, zgodnie z polską normą (PN-ISO 9836) powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Maksymalna wysokość zaprojektowanego budynku (o dachu płaskim), mierzona od poziomu projektowanego terenu do poziomu attyki (+ 12,15), wynosi 12,20 m, zatem wysokość budynku nie przekracza określonej planem miejscowym wysokości max. 13 m. Poziom terenu od strony głównego wejścia do budynku zaprojektowany został na poziomie rzędnej od 235,15 m n.p.m. do 234,60 m n.p.m. (tj. na poziomie od -0,05 do -0,60). Niwelację terenu wokół projektowanego budynku zaprojektowano odpowiednio w sposób nie powodujący spływu wód opadowych na tereny działek sąsiednich. Zaprojektowano odprowadzenie wody opadowej do kanalizacji deszczowej. Spełniony został wymóg zaprojektowania wymaganej ilości miejsc postojowych dla samochodów. Zlokalizowano je w garażu podziemnym (94 miejsca postojowe) oraz (44 miejsc postojowych) na parkingach zewnętrznych na terenie inwestycji, zgodnie z oświadczeniem autora projektu budowlanego, w ilości wystarczającej i dostosowanej dla zamierzonej funkcji budynku zgodnie z wymaganiami planu. Dalej organ odwoławczy stwierdził również, że odległości projektowanego budynku do granicy działek są zgodne z wymogami § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie stwierdzono naruszenia przepisu § 13 rozporządzenia, gdyż projektowany budynek wysokości 12,15 m został usytuowany w odległości 17,25 m od ściany budynku na działce nr [...]. Uwzględniając różnicę poziomu terenu oraz usytuowanie okna budynku należącego do odwołującej na poziomie terenu – organ II instancji uznał, że wysokość przesłaniania wynosząca 13,01 m jest mniejsza od odległości między budynkami, nie zachodzi zatem przesłanianie obiektu odwołującej. Do projektu budowlanego załączona została analiza nasłonecznienia i przesłaniania, w której wykazano, że nie następuje ograniczenie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach skarżących, oraz że są spełnione wymagania, o których mowa w § 60 rozporządzenia. Nie następuje jakiekolwiek ograniczenie w nasłonecznieniu pokoju mieszkalnego w budynkach skarżących od strony południowej. Natomiast projektowany budynek wprowadzi nieznaczne ograniczenie dotychczasowego czasu nasłonecznienia istniejących budynków w odniesieniu do pokoi od strony wschodniej budynku nr [...] i od strony zachodniej budynku nr [...]. W piśmie wyjaśniającym w toku postępowania odwoławczego autor projektu budowlanego uszczegółowił przedłożoną do projektu analizę. Ponadto wojewoda wyjaśnił, że uciążliwości związane ze zwiększeniem ilości samochodów nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż jest to przyszłe zwykłe korzystanie z nieruchomości przez właścicieli i użytkowników. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła T. B., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa miejscowego - Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru : " [...] a to : § 8 ust. 2, § 13 ust. 5 lit. a. i § 17 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez naruszenie powołanych przepisów, co skutkuje "rażącym naruszeniem prawa", stanowiąc jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności inkryminowanej decyzji; 2. przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 i art. 9 oraz art. 10, art. 11 k.p.a., a także art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie dostatecznie sprawy, a także poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków oraz niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także niezapewnienie możności wypowiedzenia się strony, co do przeprowadzonych dowodów oraz naruszenie przepisów postępowania: tj. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie dostatecznie sprawy i zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając przedmiotową decyzję, tj. braku rzetelnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, poprzez pominięcie istotnych kwestii, w tym naruszenie przepisów powołanych w uzasadnieniu skargi. W uzasadnieniu wyżej opisane zarzuty skargi zostały rozwinięte. W szczególności podniesiono, że graficzne przedstawienie analizy nasłoneczniania i zacieniania narusza w istotny sposób wymogi określone w § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Budynek należący do skarżącej nie będzie posiadał zagwarantowanego przepisami prawa należytego czasu nasłonecznienia. Nie wzięto pod uwagę żadnego z okien budynku od strony działki inwestora. W ocenie skarżącej, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza na obszarze jedynie zabudowę jednorodzinną z usługą wbudowaną, a nie same usługi komercyjne. Skarżąca zakwestionowała także ustalenia dotyczące miejsc parkingowych, nieuwzględnienie przy obliczaniu powierzchni zabudowy kondygnacji podziemnej mimo, że wykracza ona poza granice kondygnacji nadziemnych, niezgodny z miejscowym planem wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej. Skarżąca zwróciła również uwagę na uciążliwości związane z sąsiedztwem planowanej inwestycji takie jak spaliny i hałas, a także na naruszenie § 8 ust. 2 planu miejscowego poprzez wycięcie części drzew. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. W piśmie z dnia 20 lipca 2017 r. uczestnik N. .o. w K. wniosła o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej podała, że: - zgodnie z § 17 ust.1 m.p.z.p. w terenie oznaczonym symbolem MN U 1 mogą być budowane budynki usługowe wolnostojące, - przedstawiona analiza nasłonecznienia i przesłaniania wskazuje, że wymogi z § 13 i 60 warunków technicznych zostały spełnione, - powierzchnia garażu nie jest wliczana do powierzchni użytkowej zgodnie z normą PN-ISO 9836:1997 zaktualizowaną normą ISO 9836:2015-12, -powierzchnia biologicznie czynna wynosi 40,8 % i wynosi 2367,49 m kw. , w tym na płycie garażu podziemnego liczona w 50%), - rozbiórka budynku chronionego planem nastąpiła na podstawie ostatecznej decyzji o rozbiórce, - nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, gdyż organ odniósł się do wszystkich dowodów i zarzutów skarżącej. W piśmie procesowym z dnia 21 listopada 2017 r. skarżąca podtrzymała dotychczasowe zarzuty wskazując dodatkowo, że rozpoczęcie przez inwestora prac ziemnych spowodowało duże uciążliwości w funkcjonowaniu jej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). S. T. B. należało uznać za zasadną, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty Sąd podziela. Rozważania rozpocząć należy od przytoczenia przepisów będących podstawą wydania zaskarżonych decyzji, stanowiących również kryterium badania ich zgodności z prawem. Stosownie do przepisu art.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2017.1332 t.j.) każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W myśl art.5 ustawy obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Zgodnie z art. 28 ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W myśl art.32 ust.1. ustawy pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2)uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Zgodnie z ust.4 cytowanego przepisu pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 (ust.4 a). Stosownie do art.34 ust.3 ustawy projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; 3) stosownie do potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych; 4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych; 5) informację o obszarze oddziaływania obiektu. Uszczegółowienie wymogów, jakie musi spełniać projekt budowlany zostało określone w rozporządzeniu z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2012.462). Nadto, dla dalszych rozważań niezbędnym jest również wskazanie, że zgodnie z przepisami rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 t.j.): - przez mieszkanie należy rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego (pkt 9), - pomieszczeniem technicznym jest pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku (pkt 12), - poziomem terenu jest przyjęta w projekcie rzędna terenu w danym miejscu działki budowlanej (pkt 15), - kondygnacji podziemna - to kondygnacja zagłębiona ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, a także każda usytuowana pod nią kondygnacja (pkt 17), - przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie (§ 3 pkt 22). Przepisy rozporządzenia nie formułują definicji "naturalnej wegetacji", przy czym jest to pojęcie na tyle powszechne, że jego wykładnia językowa powinna być w tym przypadku wystarczająca do oceny i prawidłowej interpretacji definicji terenu biologicznie czynnego. I tak – zgodnie z definicją zawartą w słowniku języka polskiego – wegetacją jest rozwój rośliny w ciągu roku, tym samym naturalna wegetacja będzie to proces rozwoju rośliny w warunkach naturalnych, przez co należy rozumieć warunki, w których możliwe jest naturalne oświetlenie, nawodnienie i gleba, jako zasadnicze czynniki konieczne do funkcjonowania organicznego rośliny. - wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi (§ 6). Jak stanowi § 12 ust.7 rozporządzenia, odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, nie ustala się. Podać także należy, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co m.in. uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m; 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 (§13 ust.1). Wysokość przesłaniania mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§ 13 ust.2). Wreszcie, co wynika z § 60 rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700. Jednakże w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Pojęcie mieszkania wielopokojowego nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Jednakże w świetle przytoczonej wyżej definicji mieszkania, w drodze analogii można przyjąć, że budynek mieszkalny jednorodzinny (składający się z jednego lokalu) to też mieszkanie, w związku z czym budynek taki można potraktować jak mieszkanie wielopokojowe. Podkreślenia wymaga, że możliwość ta nie dotyczy sytuacji, gdy w domu mieszkalnym jednorodzinnym znajdują się dwa lokale mieszkalne, gdyż nie mogą one wówczas być traktowane jako jedno mieszkanie wielopokojowe. Z ustawowej definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego (art.3 pkt 2a) prawa budowlanego) wynika, że budynkiem takim jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Ustalenie, czy w sąsiednim budynku (czyli tym, który może być zacieniany przez planowaną inwestycję) znajduje się jedno mieszkanie wielopokojowe, czy też dwa lokale mieszkalne może być utrudnione. W sytuacji, gdy projektant nie ma dostępu do projektu budynku sąsiedniego kwestia ta powinna zostać oceniona przez organ udzielający pozwolenia na budowę. Obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej, a następnie organu odwoławczego jest bowiem nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także dokonanie oceny – po wnikliwej analizie projektu budowlanego - czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować. Co ważne, przed wydaniem decyzji strony mają prawo zapoznać się z materiałem dowodowym, w tym wynikami analizy zacienienia, wnieść doń uwagi i zastrzeżenia (wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., II OSK 1138/10, LEX nr 1083543). Niezbędnym dla dokonania kontroli zaskarżonej decyzji będzie również przytoczenie adekwatnych dla rozpoznawanej sprawy przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U.2003.169.1650 t.j.). W § 4 rozporządzenia statuowana została zasada, że drogi i przejścia oraz dojazdy pożarowe powinny posiadać wymiary odpowiednie do liczby potencjalnych użytkowników. W myśl § 19 rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy na każdego z pracowników jednocześnie zatrudnionych w pomieszczeniach stałej pracy powinno przypadać co najmniej 13 m3 wolnej objętości pomieszczenia oraz co najmniej 2 m2 wolnej powierzchni podłogi (niezajętej przez urządzenia techniczne, sprzęt itp.). Z kolei, stosownie do § 236 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów określając wymaganą szerokość i liczbę przejść, wyjść oraz dróg ewakuacyjnych w budynku, w którym z przeznaczenia i sposobu zagospodarowania pomieszczeń nie wynika jednoznacznie maksymalna liczba ich użytkowników, liczbę tę należy przyjmować w odniesieniu do powierzchni tych pomieszczeń, dla: 1) sal konferencyjnych, lokali gastronomiczno-rozrywkowych, poczekalni, holi, świetlic itp. - 1 m2/osobę; 2) pomieszczeń handlowo-usługowych - 4 m2/osobę; 3) pomieszczeń administracyjno-biurowych - 5 m2/osobę; 4) archiwów, bibliotek itp. - 7 m2/osobę; 5) magazynów - 30 m2/osobę. Przepis art.35 ust.1 ustawy Prawo budowlane stanowi z kolei o zakresie obowiązkowych sprawdzeń, których musi dokonać organ budowlany. I tak, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust.3 i 4). Organy winny więc przeanalizować, czy zatwierdzany projekt budowlany spełnia wszystkie, wynikające z przepisów prawa, wymienione wyżej warunki. Dopiero wówczas możliwe jest dokonanie oceny, czy projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, wymaganiami ochrony środowiska, czy projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, wreszcie, czy projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Podkreślenia również wymaga, że obowiązkiem organu administracyjnego, jest zebranie i ocena materiału dowodowego, który pozwoliłby ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie, co wynika z art. 7 i art. 77 k.p.a. Następnie organ zobowiązany jest ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ustalenia podjęte przez organ powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w której należy wyczerpująco poinformować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania sprawy. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem w złożonej do sądu skardze. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1245/08, publ. LEX nr 475217). Wreszcie wskazać należy, że w myśl art. 36 ustawy w decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie potrzeby: 1) określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych; 2) określa czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych; 3) określa terminy rozbiórki: a) istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, b)tymczasowych obiektów budowlanych; 4) określa szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie; 5) zamieszcza informację o obowiązkach i warunkach, wynikających z art. 54 lub art. 55. W końcu przytoczyć należy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta K., których wykładnia między stronami była sporna. W § 4 uchwały wskazano, że ilekroć w uchwale jest mowa o powierzchni zabudowy – należy przez to rozumieć rzuty po zewnętrznym obrysie budynków na powierzchnię działki budowlanej. Do powierzchni zabudowy nie wlicza się: a) powierzchni budynków ani ich części niewystających ponad powierzchnię działki, b) powierzchni elementów tj. okapów, gzymsów, balkonów lub daszków nad wejściem, a także takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Wskaźnik powierzchni zabudowy – to parametr wyrażony jako procentowy udział powierzchni zabudowy w powierzchni terenu działki budowlanej (objętej projektem zagospodarowania terenu lub zgłoszeniem) - (pkt 9). Wskaźnik terenu biologicznie czynnego – to parametr, wyrażony jako procentowy udział powierzchni terenu biologicznie czynnego w powierzchni działki budowlanej (objętej projektem zagospodarowania terenu lub zgłoszeniem) - (pkt 14). Według § 5 tereny oznaczone symbolami [...] i [...] – to Tereny Zabudowy Mieszkaniowej Jednorodzinnej i Usług. Zgodnie z § 8 uchwały, w zakresie ochrony środowiska, ustalono zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z wyjątkiem inwestycji drogowych oraz infrastruktury technicznej. W zakresie ochrony przed hałasem tereny MN/U.1, MN/U.2, MW/U, U/MW określono jako przeznaczone na cele mieszkaniowo-usługowe, a w zakresie ochrony zieleni ustalono nakaz wkomponowania istniejącego drzewostanu na działce budowlanej. . Przepis § 9 uchwały określił oznaczony na Rysunku Planu obiekt ujęty w gminnej ewidencji zabytków - dom drewniany (lata 30-te XX w.) – ul. [...] jako obiekt dziedzictwa objęty ochroną ustaloną miejscowym planem. § 13 uchwały przyjął jako zasadę obsługi parkingowej określenie wymaganych minimalnych ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych, odpowiednio do przeznaczenia terenów, w tym dla zabudowy usługowej: 1 miejsce na 4 zatrudnionych i dodatkowo w usługach z użytkownikami (klientami) – 1 miejsce na każde rozpoczęte 50 m˛ powierzchni użytkowej. W myśl § 17 ust.1 tekstu planu wyznaczono Tereny Zabudowy Mieszkaniowej Jednorodzinnej i Usług oznaczone symbolami: [...], [...] z podstawowym przeznaczeniem pod: 1) zabudowę jednorodzinną z usługami wbudowanymi; 2) zabudowę usługową wolnostojącą. W ustępie 2 tego przepisu jako przeznaczenie uzupełniające ustalono możliwość lokalizacji garaży. W ustępie 3 § 17 statuowano zasadę, że maksymalny udział powierzchni zainwestowanej obiektami, o których mowa w ust. 2 (czyli garaży) nie może przekroczyć 5 % powierzchni działki budowlanej. Według § 17 ust.4 uchwały w granicy wyznaczonego terenu MN/U.1, w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, ustala się: 1) wskaźnik terenu biologicznie czynnego – min. 40 %; 2) wskaźnik powierzchni zabudowy – max. 40 % ; 3) wysokość budynków mieszkalnych i usługowych – max. 13 m ; 4) wysokość wolnostojących budynków garażowych – max. 4,5 m . 5) szerokość elewacji frontowej budynków mieszkaniowych w zabudowie szeregowej – max. 80 m. Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że organy nie dopełniły obowiązku dokonania sprawdzenia projektu budowlanego w przedstawionym wyżej zakresie i nie wezwały inwestora o jego poprawienie. W aktach administracyjnych brak jest pełnego tekstu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] jak również rysunku tego planu. Nie wiadomo zatem, co było podstawą dokonanego przez organ I instancji sprawdzenia w zakresie zgodności projektu budowlanego planem. Uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełnia wymogów art.107§ 3 k.p.a. Pierwsza cześć uzasadnienia zawiera jedynie pozytywne wnioski organu dotyczące zakresu obowiązkowych sprawdzeń, będące w istocie powtórzeniem przepisu art.35 ust.1 prawa budowlanego. Treść tego fragmentu uzasadnienia nie wskazuje na dokonanie przez organ jakiejkolwiek analizy projektu budowlanego w zakresie tych sprawdzeń. Następnie organ przytoczył w całości pismo skarżącej z dnia 22.12.2016 r., w którym wniosła zarzuty do przedmiotowej inwestycji. Kolejne prawie 5 stron uzasadnienia decyzji zajmuje zacytowanie pisma pełnomocnika inwestora zawierającego wyjaśnienia do zarzutów skarżącej. W dalszej części uzasadnienia, ustosunkowując się do zarzutów skarżącej, Prezydent Miasta K. wskazał na ograniczony zakres sprawdzeń z art.35 ust.1 prawa budowlanego, powołał się na art.20 ust.1 pkt 1 prawa budowlanego podając, że odpowiedzialność za sporządzenie projektu zgodnie z przepisami ciąży na projektancie, stwierdził, że projekt został zaopiniowany i zatwierdzony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych. Ocena zarzutów w zakresie obsługi komunikacyjnej i miejsc postojowych sprowadziła się do postawienia tezy, że inwestor legitymuje się oświadczeniem ZIKiT o przyłączeniu do dróg lądowych i połączeniem z drogą publiczną oraz że zapewniono dostatecznie dużą ilość miejsc postojowych, wymaganą w miejscowym planie. Ogólnie również podał, że lokalizacja budynku jest zgodna z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim mają odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności w zakresie odległości projektowanego budynku od granic działki oraz odległości projektowanej wyrzutni powietrza z instalacji klimatyzacji od ścian z oknami budynku (10 m). Zastrzeżenia dotyczące przewietrzania, jak i pozostałych immisji skwitowane zostały twierdzeniem, że nie zostały przez stronę udokumentowane żadnymi dowodami oraz że okoliczności te mogą stanowić o interesie faktycznym a nie prawnym. Powyższe świadczy o tym, że organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co świadczy o naruszeniu art.77 k.p.a. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego również nie jest prawidłowe. Nie rozstrzyga w istocie sprawy w jej całokształcie. W uzasadnieniu wymieniono jedynie nazwy dokumentów z podaniem stron projektu, składających się na jego część formalno-prawną. Dalsza część uzasadnienia stanowi ustosunkowanie się do zarzutów odwołania, nie wykraczające poza treść podaną przez projektantów, w tym co do zgodności z planem, wysokości budynku, odpowiedniej ilości miejsc postojowych, wysokości przesłaniania, ograniczenia w nasłonecznieniu. Zawarta w uzasadnieniu decyzji Wojewody ocena, że "analiza projektu budowlanego prowadzi do wniosku, że jest on wystarczający do udzielenia pozwolenia na budowę", jako nie znajdująca potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym sprawy jest błędna, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia Sądu. Zauważyć należy, że mapy i uzgodnienia znajdujące się w projekcie technicznym stanowią kserokopie. Nie wiadomo kto potwierdził zgodność tych dokumentów z oryginałem, ponieważ pod stosowną pieczątką widnieje jedynie parafa. Na karcie 20 projektu znajduje się kserokopia mapy ewidencyjnej z identyfikatorem zasobu 3482-313/2010 zawierająca informację, że kopię wykonano 20.10.2016 r. W dniu 26.10.2016 r. ktoś potwierdził zgodność kserokopii z oryginałem. Zauważyć w związku z tym należy, że na kserokopii w północnej części działki nr [...] brak jest obrysu zabytkowego obiektu, który widoczny jest na rysunku planu uchwalonego w 2012 r. Na kserokopii mapy pozostawiono jednakże numer tego budynku – [...] Podobne uwagi dotyczą także kserokopii mapy z karty [...] Na kserokopii mapy z karty [...] umieszczone zostały symbole planu MN/U1, MN/MW.1, U 1 oraz KD/GP. Mapa nie zawiera symbolu planu EW 1, którym był oznaczony zabytkowy budynek Nr [...]. Natomiast na rysunku stanowiącym załącznik do pisma adresowanego do ZIKiT-u w sprawie uzgodnienia (k.130), a opatrzonym datą 4.04.2016 r., zostały zaznaczone kontury budynku nr [...]. W dokumentach prawnych brak jest decyzji zezwalającej na ewentualną rozbiórkę tego zabytku. Zwrócić również należy uwagę, że na kartach projektu: [...] mowa jest o budynku biurowo - usługowym. Taka funkcja budynku opisana jest również na k[...] projektu zagospodarowania terenu, gdy tymczasem wniosek dotyczył budynku biurowego. W opisie projektu zagospodarowania podano również (k.[...]e główne wejście do budynku zlokalizowano na ścianie wschodniej – co pozostaje w sprzeczności z rysunkiem zagospodarowania terenu (wejście to jest na ścianie zachodniej). Na karcie 201 projektu w bilansie terenu ujęto działkę nr [...], która nie była objęta wnioskiem. Skoro obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w części objętej symbolem MN/U 1 (na terenie którego ma być zlokalizowany przedmiotowy budynek, a co wynika z rysunku planu dostępnego na stronie internetowej Urzędu Miasta K. i przedłożonego przy ostatnim piśmie skarżącej) ustala wymogi odnośnie do ochrony środowiska (§ 8 ust.1pkt 1), ochrony przed hałasem (§ 8 ust.1 pkt 2), ochrony zieleni (§ 8 ust.), ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków (§ 9 ust.), zasad obsługi parkingowej (§ 13 ust.5 pkt 1 lit.c), zaopatrzenia w wodę (§14 ust.3 pkt 1), odprowadzania ścieków oraz wód opadowych (§ 14 ust.3 pkt 2 lit a i b), zaopatrzenia w gaz (§ 14 ust.3 pkt 4), elektroenergetyki (§14 ust.3 pkt 5), telekomunikacji (§14 ust.3 pkt 6), przeznaczenia terenu (§17 ust.1), parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym wskaźnika terenu biologicznie czynnego – min. 40 %, wskaźnika powierzchni zabudowy – max. 40 %, wysokości budynków mieszkalnych i usługowych – max. 13 m. (§ 17 ust.4) – to w tym właśnie zakresie powinna być przeprowadzona analiza zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ w ogóle nie odniósł się do faktu, że na terenie projektowanej inwestycji, zgodnie z rysunkiem planu, znajduje obiekt zabytkowy podlegający ochronie oznaczony symbolem rysunku planu EW 1. W jego miejscu zaprojektowano zbiornik retencyjny. Organ nie przeprowadził analizy co do zgodności projektowanej wysokości budynku z ustaleniami planu. Przyjął bowiem, w ślad za wyjaśnieniami inwestora, że wysokość budynku wynosi 12,20 m, a więc mniej niż maksymalna wysokość 13 m ustalona planem. Organ nie wyjaśnił swojego stanowiska. Tymczasem, zgodnie z podaną wcześniej definicją wysokość budynku mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych. Jak wynika z karty 20 tomu II projektu technicznego na poziomie + 11,90 m zaprojektowano pomieszczenia i szacht teletechniczny, pomieszczenia i szacht elektryczny, pomieszczenia i szacht pożarowy, kotłownię, przedsionek techniczny i klatkę schodową – o łącznej powierzchni prawie 70 m2. Znajduje to potwierdzenie w rysunku z karty 63. Powyższe wskazuje, że skoro pomieszczenie techniczne to pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku, to wątpliwości budzi pominięcie, dla ustalenia wysokości budynku, poziomu stropu wyniesionej ponad płaszczyznę dachu klatki schodowej i przedsionka technicznego. Na stronie 190 projektu podano, że rzędna poziomu pokrycia klatki schodowej wynosi 15,50 m. Rzeczą organu było zatem ocenić ile wynosi wysokość budynku, do czego konieczne było dokonanie oceny, czy wyniesienie klatki schodowej do poziomu 15,50 m objęte jest wyjątkiem wynikającym z podanej wyżej definicji (maszynownia dźwigu i inne pomieszczenia techniczne). Z przekroju B-B (rysunek na karcie 66) budynku wynika, że górna krawędź attyki żelbetowej na poziomie dachu wyniesionej klatki schodowej i innych pomieszczeń jest na wysokości 15,80 m. Organ zobowiązany był odnieść się do określonej przez projektantów wysokości budynku, gdyż parametr ten podlegał sprawdzeniu w odniesieniu do ustaleń planu. Organ odwoławczy podał w uzasadnieniu decyzji, że inwestycja (budynek biurowy) nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe oznacza, że organ nie zapoznał się z projektem w wystarczającym stopniu. Problem oddziaływania na środowisko łączy się bowiem w niniejszej sprawie z powierzchnią garaży, a nie biurową funkcją budynku. Na stronie 202 tomu I projektu w części dotyczącej klasyfikacji do decyzji środowiskowej podano, że powierzchnia całkowita garażu podziemnego wynosi 3 303,54 m2, powierzchnia dróg – 1 134, 32 m2, powierzchnia parkingów na poziomie terenu – 549, 90 m2 – łącznie 4 987,76 m2. Dalej wskazano, że stosownie do § 3 ust.1 pkt 56 rozporządzenia z dnia 25.06.2013 r. obiekt nie klasyfikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W kolejnym zaś zdaniu: "przy czym powierzchnię użytkową policzono zgodnie z zapisami § 3 ust.1 pkt 56 rozporządzenia – jako sumę powierzchni zabudowy (garażu) i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego. Zdania te pozostają ze sobą w sprzeczności. Nadto, z rysunku na k.143 tomu II projektu wynika, że garaż będzie dwupoziomowy, co jest sprzeczne z wcześniejszym opisem funkcji budynku. Organ zaniechał wyjaśnienia tych kwestii. W ramach sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska należało zbadać, czy projektowana inwestycja nie jest objęta zakresem § 3 ust.1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71 t.j.), stanowiącego, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych przedsięwzięć, w tym zabudowy usługowej innej niż wymieniona w pkt 54 wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha - przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego. Kolejnym uchybieniem organów było zaniechanie sprawdzenia, czy projekt spełnia wymagany planem warunek, że wskaźnik terenu biologicznie czynnego musi wynosić min. 40 %. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu podano, że na powierzchnię biologicznie czynną składają się: powierzchnia na terenie rodzimym – 1 618,30 m2, na płycie garażu podziemnego – 424, 74 m2 (50%), na dachu budynku – 1 073,64 m2 (50 %). Z kolei na karcie 202 wielkości te podano odmiennie: na płycie garażu – 1 073,64 m2, na płycie garażu – 424,74 m2. Celem wykazania zgodności z planem konieczne jest przeprowadzenia szczegółowego wyliczenia w tym zakresie, przy zastosowaniu zasad wynikających z przytoczonej wcześniej definicji terenu biologicznie czynnego. Nie można również uznać za wystarczające sprawdzenia przez organy zgodności projektu budowlanego z planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie zasad obsługi parkingowej dla zabudowy usługowej: 1 miejsce na 4 zatrudnionych i dodatkowo w usługach z użytkownikami (klientami) – 1 miejsce na każde rozpoczęte 50 m˛ powierzchni użytkowej. Refleksję organu powinno wzbudzić przyjęcie drastycznie odmiennych założeń co do liczby zatrudnionych w projektowanym budynku: na potrzeby obliczenia wymaganych miejsc parkingowych i na potrzeby przepisów dotyczących ochrony pożarowej. W pierwszym przypadku projektant określił, że w biurowcu będzie zatrudnionych około 200 pracowników. Podał jednakże również, że powierzchnie biurowe w całości przeznacza na wynajem. Tak więc nie od niego będzie zależała faktyczna liczba zatrudnionych. Z kolei na stronie 206 projektu założono, że w budynku może przebywać do 735 osób, przyjmując 1 osobę/ 5 m2. Przy takim założeniu na terenie objętym wnioskiem powinno się zaprojektować 189 miejsc postojowych. Określenie w projekcie realnej liczby zatrudnionych jest zatem niezwykle istotne, gdyż bezpośrednio wpływa na ustalenie wymaganej ilości miejsc postojowych, a w konsekwencji na ocenę zgodności z planem. Cytowane wcześniej przepisy odnosiły się do potencjalnej liczby zatrudnionych. Bezkrytyczne przyjęcie przez organ danych podawanych przez projektanta prowadzi do tego, że kontrola zgodności z planem parametrów ustalonych odnośnie do miejsc parkingowych będzie zupełnie iluzoryczna. Wyjściem z sytuacji może być określenie w decyzji rodzaju inwestycji również przez podanie planowanej liczby zatrudnionych w biurowcu. Inaczej sprawdzanie w tym zakresie zgodności projektu budowlanego z planem byłoby fikcją. W opisie projektu zagospodarowania terenu na stronie 189 podano, że "wzdłuż zachodniej części dłuższego boku budynku zlokalizowano naziemny parking dla samochodów osobowych dedykowany zarówno klientom budynku, jak również stanowiący ogólnodostępne miejsca postojowe dla różnego rodzaju interesantów". Pozostaje to w sprzeczności z informacjami podanymi na stronie 199: "budynek biurowy nie będzie prowadził działalności związanej bezpośrednio z klientami". W opisie projektu zagospodarowania terenu (k.199) podano również, że wg kryterium osób zatrudnionych w projektowanym budynku i zatrudnionych w budynku biurowym nr [...] wymaganych planem jest 55 miejsc postojowych (220:4= 55). Liczbę miejsc postojowych wyliczono również według Programu obsługi parkingowej dla Miasta K. stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] z dnia 29 sierpnia 2012 roku, zgodnie z którym powinna ona wynosić 30 na każde 1 000 m2 powierzchni użytkowej. Rzecz jednak w tym, że program ten ma jedynie walor poglądowy. Nadto, jak wynika z uchwały, na obszarach, dla których obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego wskaźników tych (z tabeli 10) nie stosuje się. Organy obydwu instancji nie dokonały również odpowiedniego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a w szczególności z przepisami dotyczącymi zacieniania i nasłonecznienia. Pozytywna ocena projektu w tym zakresie jest nieprawidłowa, gdyż projekt budowlany w tym zakresie jest wadliwy. W tomie I projektu budowlanego, na karcie 191 podano, że analizę zacieniania i nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynkach sąsiednich oparto na założeniu, że wolnostojące budynki mieszkalne jednorodzinne mogą być traktowane jak mieszkania wielopokojowe, co oznacza, że normatywne nasłonecznienie pomieszczeń może być spełnione co najmniej dla jednego pokoju. Jak już wcześniej wskazano, założenie to zostało przyjęte przedwcześnie, bez ustalenia z ilu mieszkań składa się dom skarżącej. Organ bezkrytycznie przyjął to założenie. To samo odnieść należy do braku właściwej oceny rysunku "Schemat zacieniania i nasłonecznienia" z karty 211. Na rysunku wpisano, że budynek skarżącej "C" traktowany jest jako mieszkanie wielopokojowe. Brak jest w aktach sprawy dowodu potwierdzającego to założenie. Wadliwy jest także rysunek "Schemat przesłaniania" z k.212. Podano w nim, że wysokość projektowanego budynku, potrzebna do wyliczenia wysokości przesłaniania wynosi 12,15 m. Dokumentacja została uzupełniona przez przedłożenie do akt administracyjnych nowej analizy zacieniania i nasłonecznienia (str.97). Powtarza ona jednakże błędy poprzedniej. Skoro nie wiadomo, czy dom jednorodzinny skarżącej T. B., oznaczony lit. "C", składa się z jednego mieszkania, to przedwczesne jest wybranie do analizy jedynie okna południowego i południowo-zachodniego, najbardziej zbliżonego do południowo-zachodniego rogu budynku. Nie wiadomo bowiem, czy w północnej części domu, która pozostaje w cieniu rzucanym przez budynek projektowany, nie znajduje się odrębny lokal mieszkalny. Nieprawidłowy jest także, a oceniony pozytywnie przez organy, schemat przesłaniania z k.96 akt administracyjnych. Na rysunku, pomimo wpisania na nim treści § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, sprzecznie z tym przepisem wyliczono wysokość przesłaniania. Wysokość przesłaniania mierzy się, stosownie do § 13 ust.2 rozporządzenia, od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Jak już wcześniej podano, z rysunku z k.66 II tomu projektu budowlanego wynika, że najwyższa zacieniająca krawędź obiektu przesłaniającego (żelbetowa attyka) jest na poziomie 16,05 m. Organ nie wypowiedział się dlaczego nie widział potrzeby określenia w decyzji szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, w szczególności głębokich wykopów w zbliżeniu z granicą nieruchomości skarżącej oraz terminu rozbiórki budynku oznaczonego nr [...] Ustosunkowując się do zarzutów skargi, stwierdzić należy, że zasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności , w szczególności art. 7, art. 10, art. 11 k.p.a., a także art. 77 § 1, art. 81 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. I tak, zgodnie z art.7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jak stanowi z kolei przepis art.77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis art.10 § 1 k.p.a. ustanowił "zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu" - organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W następnym przepisie kodeksu (art.11) zawarta została "zasada przekonywania", w myśl której organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Zgodnie zaś z przepisem art.77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wreszcie, stosownie do przepisu art.81 k.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zaś ( art. 107 § 3 k.p.a.) w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Konieczność, takiego sformułowania treści rozstrzygnięcia związana jest z jednej strony z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.), a z drugiej strony z koniecznością umożliwienia sądowi administracyjnemu, do którego kierowana jest skarga, przeprowadzenia kontroli legalności decyzji. Strony mają bowiem prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem w złożonej do sądu skardze. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1245/08, publ. LEX nr 475217). Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji (postanowień) w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 k.p.a. skutkuje wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 16 lutego 2017 r., sygn.. II OSK 1441/15, LEX nr 2292197 ). U strony bowiem może pojawić się przeświadczenie o tym, że organ lekceważy jej twierdzenia, załatwia sprawy bez uwzględnienia całokształtu ich okoliczności, jest stronniczy i niesprawiedliwy" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 sierpnia 1984 r., II SA 742/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 67). Zasada przekonywania łączy się więc ściśle z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Podkreślenia wymaga, że nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie argumentów przemawiających za zasadnością stanowiska organu, bowiem z treści powołanych na wstępie uzasadnienia przepisów procedury wynika, że sądy administracyjne powołane są do kontroli działań organów administracji publicznej, a tym samym nie mogą ich w tych działaniach zastępować. Obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie oraz możliwości wypowiedzenia się co do dowodów, materiałów i żądań ciąży na organach administracji na każdym stadium postępowania, a zatem zarówno na organie pierwszej instancji, jak i na organie odwoławczym. Dotyczy to w szczególności sytuacji, gdy organ drugiej instancji uzupełniał materiał dowodowy. Brak zawiadomienia strony o zakończeniu gromadzenia dowodów i możliwości odniesienia się do nich przed wydaniem decyzji oznacza ewidentne naruszenie dyspozycji art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a. Realizacja zasady czynnego udziału strony w postępowaniu powinna być udokumentowana w aktach sprawy poprzez potwierdzenie, że strona została pouczona o prawie zajęcia stanowiska wobec całości dowodów zawartych w aktach. Naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 22.08.2017 r. sygn. II SA/Kr 678/17, LEX nr 2379337). W rozpatrywanej sprawie, organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania pismem z dnia 9.12.2016 r. W aktach brak jest dowodu doręczenia skarżącej tego zawiadomienia. Z aktami sprawy zapoznała się ona 21.12.2016 r. (k.39). Pismem z dnia 22.12.2016 r. (data wpływu do organu – 27.12.2016 r.) T. B. złożyła zastrzeżenia do projektowanej inwestycji. Odpowiedział na nie pełnomocnik inwestora, składając wyjaśnienia do zarzutów strony w piśmie z dnia 29.12.2016 r. Organ nie wystosował do stron zawiadomienia w trybie art.10 § 1 k.p.a. i w dniu 10.01.2017 r. wydał decyzję w sprawie. Uznać zatem należy, że brak zawiadomienia strony o zakończeniu gromadzenia dowodów i możliwości odniesienia się do nich przed wydaniem decyzji oznacza ewidentne naruszenie dyspozycji art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a. Nie jest natomiast zasadny zarzut naruszenia art.9 k.p.a., wyrażającego "zasadę informowania stron", zgodnie z którą organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Nie może on być jednak utożsamiony z udzielaniem stronom pomocy prawnej czy zastępowaniem ich aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania". Organ administracji publicznej nie jest również obowiązany do informowania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach czy konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów (wyrok NSA z dnia 20 listopada 2012 r., II OSK 1301/11, LEX nr 1291899) czy też zastępowania aktywności strony poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania (wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., II GSK 1507/12, LEX nr 1457647). Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru " [...]", stwierdzić należy, że: - nie jest zasadny zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją § 17 ust.1 pkt 1 planu zagospodarowania przestrzennego "[...] Nieprawidłowe jest twierdzenie skarżącej, że plan dopuszcza na obszarze oznaczonym symbolem MN/U1 jedynie zabudowę jednorodzinną z usługą wbudowaną, a nie same usługi komercyjne. Jak wprost wynika z ustaleń planu podstawowym przeznaczeniem obszaru MN/U.1 jest dwojakiego rodzaju zabudowa: zabudowa jednorodzinna z usługami wbudowanymi (pkt 1) oraz zabudowa usługowa wolnostojąca (pkt 2). - nie jest zasadny zarzut naruszenia § 17 ust. 3 pkt 2 planu, stanowiącego, że maksymalny udział powierzchni zainwestowanej obiektami, o których mowa w ust. 2 (możliwość lokalizacji garaży) nie może przekroczyć 5 % powierzchni działki budowlanej. Przepis ten nie może dotyczyć przedmiotowego garażu podziemnego, skoro usytuowany jest on w całości pod powierzchnią terenu. - nie jest usprawiedliwiony również zarzut naruszenia § 13 ust. 5 pkt 1 lit a) planu. Przepis ten dotyczy zasad obsługi parkingowej dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Inwestycja zaplanowana jest na terenie o innym przeznaczeniu - zabudowy jednorodzinnej z usługami wbudowanymi oraz zabudowy usługowej wolnostojącej. W rozpatrywanej sprawie winien być stosowany przepis § 13 ust. 5 pkt 1 lit c) planu, zgodnie z którym dla zabudowy usługowej określa się wymagane minimalne ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych w następujący sposób: 1 miejsce na 4 zatrudnionych i dodatkowo w usługach z użytkownikami (klientami) – 1 miejsce na każde rozpoczęte 50 m˛ powierzchni użytkowej. Sąd z powodów wskazanych wyżej nie odnosi się do zarzutu naruszenia § 8 ust. 2 planu w zakresie ochrony zieleni (nakaz wkomponowania istniejącego drzewostanu na działce budowlanej), gdyż stanowiska w tej sprawie nie zajęły organu, pomijając zarzuty strony. Powyższe przesądza o konieczności uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Organy przede wszystkim nie przeprowadziły wystarczającej analizy przedłożonej dokumentacji projektowej oraz, nie dostrzegając wadliwości przedłożonego projektu budowlanego, nie wezwały inwestora do jego uzupełnienia. Powyższe powoduje, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa, a to art.35 ust.1 i 3 prawa budowlanego oraz art.7, 77 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć i miał istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, uwzględniając skargę T. B., na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit a) i c) oraz art.135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę H. W. na podstawie art.58 § 1pkt 3 p.p.s.a. ponieważ skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia Sąd odmówił skarżącej przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Skarżąca H. W. złożyła w dniu 19 września 2017 r. zażalenie na to postanowienie, ale następnie pismem z dnia 5 października 2017 r. je cofnęła. Dlatego też postanowieniem z dnia 9 listopada 2017 r. Sąd umorzył postępowanie zażaleniowe.