II SA/Kr 860/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Towarzystwa "[...]" w N. S. zs. w P. na postanowienie Wojewody z dnia [...] maja 2017 roku, znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala Sygn. akt II SA/Kr [...] Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 149 § 3 kpa, Starosta [...] z uwagi na niezachowanie przez wnioskodawcę terminu określonego w art. 148 kpa do wznowienia postępowania, odmówił Towarzystwu "[...]" w N. S. zs. w P. wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w N. S. z dnia 10 września 1993 r. znak: [...] stwierdzającą, że nieruchomość położona w miejscowości P. stanowiąca parcele: pb. [...], pgr [...], pgr [...], pgr [...] w gm. kat. P. , objęta księgą wieczystą nr [...] - P. , prowadzoną przez Sąd Rejonowy w N. S. VI Wydział Ksiąg Wieczystych, figurująca w dacie wydania decyzji jako własność Skarbu Państwa Państwowy Fundusz Ziemi — przeszła w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości do zasobów gruntów państwowych. Zaskarżone postanowienie Starosty [...] zostało wydane w wyniku ponownego rozpoznania sprawy wskutek uchylenia postanowieniem Wojewody znak: [...] z dnia 29 września 2016 r. uprzednio wydanego przez Starostę [...] postanowienia z dnia 5 kwietnia 2016 r. znak: [...] Organ odwoławczy wskazał wówczas na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy Towarzystwo "[...]" w N. S. zs. w P. złożyło wniosek o wznowienie postępowania na podstawie w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa z zachowaniem określonego w art. 148 kpa terminu, tj. w jakiej dacie wnioskodawca powziął wiedzę o decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia 10 września 1993 r., jak również o nowej, istotnej okoliczności w sprawie stanowiącej podstawę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji powinien również wezwać wnioskodawcę do doprecyzowania wskazanej przez niego przesłanki art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Jak wynika z zaskarżonego postanowienia wnioskiem z dnia 21 lipca 2015 r. radca prawny P. K. działający w imieniu Towarzystwa [...] w N. zs. w P. zwrócił się do Starosty [...] o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w N. S. z dnia 10 września 1993 r. znak: [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5kpa. W ponownie prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, organ I instancji wezwał wnioskodawcę pismem z dnia 24 października 2016 r. o podanie informacji, kiedy powziął on wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w N. S. z dnia 10 września 1993 r. Organ I instancji pozyskał również z akt sprawy Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w K. sygn. akt SA/Kr [...] wybrane dokumenty. Pismem z dnia 16 listopada 2016 r. radca prawny P. K. działający w imieniu Towarzystwa [...] w N. zs. w P. poinformował organ I instancji, że towarzystwo wprawdzie posiada wiedzę na temat wydania decyzji Urzędu Rejonowego w N. S. z dnia 10.09.1993r., jednak wiedza ta nie obejmuje treści decyzji, a w szczególności jej rozstrzygnięcia. Towarzystwo, które nie brało udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji, nie dysponowało tą decyzją (nie posiadało jej w formie dokumentu), a jedynie poszukując informacji na jej temat, zdobywało wiedzę na temat jej poszczególnych elementów. Decyzja ta do dnia dzisiejszego nie została doręczona towarzystwu, więc nie można uznać, iż towarzystwo posiada wiedzę na temat rozstrzygnięcia, a tym bardziej niemożliwe jest precyzyjne wskazanie dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Kwestią istotną jest bowiem dowiedzenie się o decyzji w sensie materialnym czyli o rozstrzygnięciu w sprawie i skutkach prawnych związanych z wydaną decyzją. Odnosząc się do przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa tj. nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, wnioskodawca zauważył, iż towarzystwo również stopniowo zdobywało wiedzę na ten temat. Trudno określić datę kiedy towarzystwo dowiedziało się o tym fakcie. Z uwagi na to, że nie było stroną toczącego się postępowania, uzyskując dostęp do równych dokumentów lub informacji, stopniowo zdobywało wiedzę na temat rzeczywistego stanu prawnego nieruchomości". W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji z dnia 16 grudnia 2016 r. o doprecyzowanie wskazanej podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa przez wnioskodawcę, wnioskodawca poinformował, że podtrzymuje wszystkie twierdzenia i wyjaśnienia złożone w poprzednich pismach w zakresie spełnienia przesłanek określonych wart. 145 § 1 pkt 5 kpa. Zażalenie wniosło towarzystwo, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 149 § 3 kpa poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy nie istniały przesłanki do wydania postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania, naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 10 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, czym została naruszona podstawowa zasada postępowania administracyjnego, tj. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu. Wojewoda postanowieniem z dnia 13 maja 2017 roku nr [...], na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015, póz. 1774 ze zm.) oraz art.138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wg organu wnioskodawca powołał się na dwie przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa - nie branie udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w N. S. z dnia 10 września 1993 r., jak również, że Kierownik Urzędu Rejonowego w N. S. w dacie wydania decyzji "nie zdawał sobie sprawy z faktu, że mienie, które było przedmiotem postępowania stanowiło w rzeczywistości mienie prywatne, a nie państwowe". W kolejnych pismach składanych w ramach ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego pełnomocnik wnioskodawcy nie doprecyzowywał okoliczności stanowiącej w jego ocenie podstawę do wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W zakresie zachowania zaś terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa - biegnie on od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Natomiast miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 5 kpa (na którą również powołał się wnioskodawca postępowania), tj. gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Pomimo wezwań wnioskodawca nie wskazał daty, w jakiej powziął wiedzę o treści decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. S. z dnia 10 września 1993 r., stwierdzając jedynie, że wiedzę tę pozyskiwał stopniowo, a ponieważ nie otrzymał przedmiotowej decyzji w formie dokumentu, nie miał możliwości zapoznać się z jej istotną treścią. Podobnie w przedmiocie drugiej okoliczności stanowiącej w ocenie wnioskodawcy podstawę wznowienia postępowania - wiedzę o tej okoliczności pozyskiwał stopniowo. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji zasadnie ustalił w jakim terminie o decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. S. i okoliczności, stanowiącej podstawę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa wnioskodawca już wiedział na podstawie dokumentów pozyskanych z akt sprawy Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w K. sygn. akt SA/Kr [...]. Jak wynika z ww. dokumentów Towarzystwo "[...]" w N. S. zs. w P. w dniu 24 marca 1994 r. wniosło do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Urząd Rejonowy w N. S., który: "1. Decyzją z dnia 10 .09.1993 r. znak: [...] dokonuje zmian w księgach wieczystych zapisu własności Skarbu Państwa - Państwowy Fundusz Ziemi na zapis Skarbu Państwa - zał. Nr [...]. W decyzji tej podstawę prawną jest art. 92 ustawy z dn. 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, a który to artykuł został skreślony jako nie istniejący ustawą z dnia 29.09.1990 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. nr 78 z dn. 20 listopada 1990 r.), gdzie podaje się, iż art. 92 i 93 skreśla się. 2. O powyższej sprawie nie powiadomiono Towarzystwa "ZBK" mimo, iż w toku jest sprawa o rewindykację tego majątku, który został w latach 50- tych zabrany ustawą z dn. 20 marca 1950 r. - o przejęciu przez Państwa martwej ręki - która to ustawa co do tego majątku nie miała prawnego zastosowania - zał. Nr [...]. 3. Wątpliwość prawnego przejęcia spornego majątku Towarzystwa " [...]" (była [...] Szkoła Rolnicza w P. ) w trybie ustawy z dn. 20 marca 1950r. o przejęciu przez Państwo dóbr martwej ręki podaje w piśmie z dn. 10 kwiecień 1991 r. znak: [...] Urząd Wojewódzki w N. S. Dyrektor Wydziału Spraw Obywatelskich mgr J. P. - za. Nr [...] 6. Negatywne stanowisko co do postanowień Urzędu Rejonowego oraz Wojewody [...] zajmuje Rada Gminy w P. jako urząd terenowy znający doskonale sprawę — zał. Nr [...]. Nadmienia się, iż Towarzystwo "[...]" w N. S. z/s w P. jest w posiadaniu wielu innych dokumentów przeczących samym sobie lecz przedkłada tylko powyższe prosząc o spowodowanie, aby w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1-7 KPA (...) organ administracji państwowej stwierdził nieważność decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Ponieważ zdelegalizowane w latach 50 — tych Towarzystwo jak wiele innych nie miało możliwości odwoławczej w tym okresie. Aktualnie jest reaktywowanym Towarzystwem zarejestrowanym w sądzie i posiadającym osobowość prawną. W świetle powyższego należy wnioskować, że Urząd Rejonowy w N. S. w sposób świadomy formułuje dokumenty, utrudniając zwrot bezprawnie zabranego majątku i robi się wszystko przy poparciu Wojewody by sprzedawać cały majątek i pokryć zobowiązania będącego w zarządzie komisarycznym Państwowego Ośrodka [...], który jest w chwili obecnej użytkownikiem tego majątku." Z treści cytowanej skargi złożonej do NSA Ośrodek Zamiejscowy w K., wynika, iż wnioskodawca co najmniej już w dacie 24 marca 1994 r. miał wiedzę o podstawowych elementach decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. takich jak: data i oznaczenie decyzji, nieruchomość, której decyzja dotyczy i księga wieczysta ją obejmującą oraz podstawa prawna decyzji. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że wystarczające już dla stwierdzenia, że strona dowiedziała się o decyzji jest pozyskanie podstawowych informacji dotyczących organu, który ją wydał jak również przedmiotu decyzji. Nie jest natomiast konieczne doręczenie tej decyzji wnioskodawcy postępowania. Skoro już w wówczas złożonej skardze do NSA, wnioskodawca formułował te same zarzuty, które podniósł jako okoliczności wypełniające podstawy wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa tj. że towarzystwo nie brało udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. S. z dnia 10 września 1993 r. znak: [...], jak również, że nieruchomość, której dotyczyła decyzja nie stanowiła nieruchomości Skarbu Państwa — Państwowy Fundusz Ziemi, lecz reaktywowanego Towarzystwa "[...], czy że kwestionowana decyzja została wydana na podstawie nieobowiązującego już przepisu art. 92 ustawy z dn. 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, to zarówno o ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. S.,, jak również o fakcie, że nieruchomość w dacie wydania decyzji nie stanowiła własności Państwowego Funduszu Ziemi, wnioskodawca wiedział już co najmniej 24 marca 1994 r. Zatem wnioskodawca złożył wniosek o wznowienie postępowania z naruszeniem art. 148 kpa. Organ odwoławczy odniósł się także do pozostałych zarzutów w zakresie art. 10 kpa nie uwzględniając ich. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tą decyzję wniosło Towarzystwo "[...]" w N. S. zs. w P. powtarzając zarzuty co do naruszenia art. 149 § 3 kpa poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy nie istniały przesłanki do wydania postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania, jak i naruszenia art. 10 § 1 kpa. W uzasadnieniu podkreślono, iż wnioskodawca wiedzę o wydaniu decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. S. z dnia 10 września 1993 r. pozyskiwał stopniowo, biorąc pod uwagę poszczególne elementy składowe decyzji jak i najbardziej istotne rozstrzygnięcie w znaczeniu konkretyzacji prawa lub obowiązku wynikającego z danej normy prawnej. O pełnym kształcie rozstrzygnięcia, w tym o skutkach prawnych. W tym znaczeniu skarga złożona do NSA z 24.03.1994r. zawierała jedynie szczątkowa wiedzę o rozstrzygnięciu i nie można tego utożsamiać z dowiedzeniem się w sensie materialno prawnym o decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu wskazano także na brak zawiadomienia strony skarżącej o zakończeniu fazy postępowania wyjaśniającego, a ni o zebranych dowodach i możliwości zapoznania się z nimi. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Zarzuty podniesione w skardze są, w ocenie Sądu, niezasadne, stąd skarga została oddalona. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 148 § 1 i 2 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zatem termin do złożenia podania o wznowienie postępowania przez stronę skarżącą w kontrolowanej sprawie zaczął biec od dnia, w którym dowiedziała się ona o decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. S. z dnia 10 września 1993 r. Z uwagi na to, że pomimo wezwań wnioskodawca nie wskazał konkretnej daty, w jakiej powziął wiedzę o treści decyzji, zasadnie organy dokonały ustalenia tej okoliczności na podstawie dostępnych informacji i dowodów, w tym oparły się na obiektywnych aktach sprawy Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w K. sygn. akt SA/Kr [...]. Skarżąca bowiem w dniu 24 marca 1994 r. wniosła do tego sądu skargę na Urząd Rejonowy w N. S. i, jak z niej wynika, już w tej dacie dysponowała wiedzą o podstawowych elementach przedmiotowej decyzji. Okoliczność ta wprost wynika z zarzutów zawartych w tej skardze tj. dacie, numerze decyzji, organie wydającym jak i co najbardziej istotne, iż doszło do zmian w księgach wieczystych w zakresie własności z zapisu Skarbu Państwa - Państwowy Fundusz Ziemi na zapis Skarbu Państwa, a także szczegółów o podstawie prawnej decyzji. Skoro zatem już w wówczas złożonej skardze do NSA, wnioskodawca formułował zarzuty, które podniósł jako okoliczności wypełniające podstawy wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa tj. że towarzystwo nie brało udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. S. z dnia 10 września 1993 r. znak: [...], jak również, że nieruchomość, której dotyczyła decyzja nie stanowiła nieruchomości Skarbu Państwa — Państwowy Fundusz Ziemi, lecz reaktywowanego Towarzystwa "[...], czy że kwestionowana decyzja została wydana na podstawie nieobowiązującego już przepisu art. 92 ustawy z dn. 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, to zarówno o ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. S.,, jak również o fakcie, że nieruchomość w dacie wydania decyzji nie stanowiła własności Państwowego Funduszu Ziemi, wnioskodawca wiedział już co najmniej 24 marca 1994 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że wystarczające dla stwierdzenia, że strona dowiedziała się o decyzji jest pozyskanie informacji dotyczących organu, który ja wydał, jak również przedmiotu decyzji. Nie jest natomiast konieczne doręczenie tej decyzji wnioskodawcy postępowania. Zwrot strona dowiedziała się o decyzji - o jakim mowa w art. 148 § 2 kpa - należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia. Jeżeli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiada informację czego dana decyzja dotyczy. Z treści w/w skargi złożonej do NSA Ośrodek Zamiejscowy w K., wynika, iż wnioskodawca co najmniej już w dacie 24 marca 1994 r. miał wiedzę o podstawowych elementach decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. takich jak: data i oznaczenie decyzji, nieruchomość, której decyzja dotyczy i księga wieczysta ją obejmującą oraz podstawa prawna decyzji. Zarówno o ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. S., jak również o fakcie, że nieruchomość w dacie wydania decyzji nie stanowiła własności Państwowego Funduszu Ziemi, wnioskodawca wiedział już co najmniej 24 marca 1994 r. Zatem prawidłowo skarżony organ ocenił, iż wnioskodawca złożył wniosek o wznowienie postępowania z naruszeniem terminu z art. 148 kpa. Niezasadne są również zarzuty w zakresie naruszenia art. 10 kpa z powodu niezawiadomienia wnioskodawcy o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim. Akta sądowe, na podstawie których organ I instancji ustalił naruszenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie, były znane wnioskodawcy. Ponadto na konieczność pozyskania tych dokumentów do akt sprawy wskazał organ odwoławczy w postanowieniu znak: [...] z dnia 29 września 2016 r. uchylającym poprzednie postanowienie Starosty [...] i przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zatem na podstawie tego zalecenia organu odwoławczego, wnioskodawca był poinformowany, że ten materiał dowodowy zostanie do akt pozyskany i mógł odnieść się do dokumentów sprawy sądowej sygn. akt SA/Kr [...] prowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w K. ze skargi "[...]" w N. S. z siedzibą w P. na decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w N. S. z dnia 10 września 1993r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia przejęcia nieruchomości do zasobów państwowych. Do wniosku o wznowienie postępowania z dnia 24 listopada 2015 r. złożonego w Starostwie Powiatowym w N. S., sam wnioskodawca załączył postanowienie NSA Ośrodek Zamiejscowy w K. sygn. akt SA/Kr [...] z dnia 23 maja 1994 r. o odrzuceniu skargi "[...]" w N. S. z siedzibą w P. . Pozyskane przez organ I instancji dokumenty z akt sądowych nie były zatem materiałem nieznanym wnioskodawcy. Nie można zatem stwierdzić, że naruszenie zasady art. 10 kpa, spowodowało w tej sprawie brak możliwości wypowiedzenia się przez wnioskodawcę w przedmiocie ww. akt sądowych i zgłoszenia ewentualnych żądań. Warunkiem uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co jest obowiązkiem wykazania związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r. sygn. akt I SA/Gd [...]). W kontrolowanej sprawie skarżąca nie wykazała, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej mogącej zakwestionować dowód w postaci akt NSA Ośrodek Zamiejscowy w K. sygn. akt SA/Kr [...]. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.