II SA/Kr 863/04

Dnia 12 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Protokolant: osobiście po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2004 roku [...] w przedmiocie niezałatwienia sprawy w obowiązującym terminie postanawia: odrzucić skargę. S.K. złożył w dniu 1 lipca 2004 roku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 czerwca 2004 roku ([...]) uznające za nieuzasadnione jego zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy działki nr [...] – K. w jednostce ewidencyjnej K., położonej przy ul. Z., w celu budowy budynku mieszkalnego. W myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Od rozstrzygnięcia organu administracji publicznej wydanego w wyniku rozpoznania zażalenia, przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., nie służy środek odwoławczy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2004 roku IV SA 228/03 LEX nr 160589). Stanowisko organu administracji publicznej wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma, bowiem charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje zażalenie. Nie kończy ono postępowania w sprawie ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 czerwca 2005 roku SA/Wa 941/04 LEX nr 179056). Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż wymienione powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz bezczynność organów w zakresie wydawania wymienionych decyzji, postanowień oraz aktów i czynności. Postanowienie wydane w trybie art. 37 kpa nie należy do żadnej z wymienionych w art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kategorii aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Postanowienie to bowiem nie jest kończącym postępowanie w sprawie, nie służy na nie zażalenie, jak również nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Wobec powyższego, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 nr 153 poz. 1270) Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną.