II SA/Kr 865/96

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Ewy K.-B. i Andrzeja B. na decyzję Wojewody (...) z dnia 24 kwietnia 1996 r. w przedmiocie zatwierdzenia planu realizacyjnego oraz pozwolenia na budowę i na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu instancji, a także - zgodnie z art. 55 ust. 1 tej ustawy - zasądził od Wojewody (...) na rzecz skarżących dziesięć złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt Gminy K. decyzją z dnia 6 marca 1996 r., po wznowieniu postępowania na wniosek Ewy K.-B.: 1/ stwierdził, iż decyzja Burmistrza Gminy /../ w Z. z dnia 7 listopada 1990 r. w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego i udzielenia pozwolenia na budowę kontenerowej oczyszczalni ścieków dla D.W. "K." w K.-N., stanowiącego własność kopalni "K." w K., została wydana z naruszeniem prawa; 2/ odstąpił od uchylenia decyzji wymienionej w pkt 1, ponieważ od chwili jej wydania upłynęło 5 lat /art. 146 par. 1 Kpa/. Inną decyzją z dnia 6 marca 1996 r. Wójt Gminy K. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku Ewy K.-B. i Andrzeja B. o wstrzymanie robót budowlanych przy budowie oczyszczalni ścieków. Od decyzji Wójta Gminy K., stwierdzającej naruszenie prawa przez decyzję z dnia 7 listopada 1990 r. w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego i udzielenia pozwolenia na budowę oczyszczalni ścieków oraz odstępującej od uchylenia decyzji z dnia 7 listopada 1990 r., odwołali się sąsiedzi oczyszczalni: Ewa K.-B. i Andrzej B., lecz zaskarżona przez nich decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody (...) z dnia 26 kwietnia 1996 r. znak GPA 3756-IV-Kość-2/96; w uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, iż skoro decyzja z dnia 7 listopada 1990 r., objęta wznowieniem postępowania, została doręczona stronie ponad 5 lat temu, to uchylenie jej nie mogło nastąpić. Na decyzję Wojewody (...) złożyli skargę Ewa K.-B. i Andrzej B., wnosząc o jej uchylenie wraz z utrzymaną przez nią w mocy decyzją organu instancji oraz zarzucając, iż decyzja z dnia 7 listopada 1990 r. została wydana bez przedstawienia przez inwestora planu realizacyjnego, co naruszało obowiązujące wówczas przepisy art. 20- 25 prawa budowlanego z 1974 r. oraz par. 12- 14, 17 i 18 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego /Dz.U. nr 8 poz. 48 ze zm./. Ponadto, ich zdaniem, decyzja z dnia 7 listopada 1990 r. została wydana bez określenia kategorii uciążliwości, a co za tym idzie - minimalnych odległości inwestycji od sąsiednich budynków mieszkalnych, co narusza par. 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /skarżącym chodziło prawdopodobnie o rozporządzenie wydane przez Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska - Dz.U. nr 17 poz. 62 ze zm./. Ponadto według skarżących decyzja narusza art. 53 prawa wodnego, art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 prawa budowlanego z 1974 r. i art. 107 par. 1- 3 Kpa. Skarżący zarzucili również, że we wznowionym postępowaniu wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz ich wniosek nie został dotychczas załatwiony, a ponadto decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w tej sprawie została uznana za nieważną przez Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym w (...) w dniu 19 maja 1993 r., a zatem decyzja o pozwoleniu na budowę, wydana na podstawie nieważnej decyzji, powinna być wzruszona. Odmowa uchylenia decyzji nie mogła znaleźć uzasadnienia w art. 146 Kpa, skoro spóźnione rozpatrzenie wniosku o wznowienie postępowania zostało spowodowane wyłącznie opieszałością organu instancji. Sprzeczne z prawem - zdaniem skarżących - jest stanowisko organu II instancji, że braki w dokumentacji i brak stanowiska innych organów w sprawie pozwolenia na budowę nie mogły być przedmiotem rozpatrzenia w niniejszym postępowaniu o wznowienie postępowania, lecz mogą być rozpoznane w toczącym się postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie. Wojewoda (...) wniósł o oddalenie skargi, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i nadmienił, że wbrew odmiennym twierdzeniom skarżących wniosek ich został załatwiony decyzją Wójta z dnia 6 marca 1996 r. umarzającą postępowanie. Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uzasadniony jest wniosek skargi o wydanie wyroku kasatoryjnego co do decyzji organów obu instancji, aczkolwiek nie z przyczyn powołanych w skardze, albowiem poza prawidłowym uzasadnieniem podstawy z art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa, przytoczonej w postępowaniu przed organami obu instancji przez skarżących, ewentualne naruszenia przez te organy powołanych przez nich przepisów prawa materialnego nie należą do kręgu podstaw z art. 145 par. 1 Kpa. Nie można jednak wykluczyć dodatkowo przesłanki z art. 145 par. 1 pkt 8 Kpa, jeśliby została uwzględniona z urzędu /art. 147 Kpa/. Zgodnie z art. 146 par. 1 Kpa uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 par. 1 pkt 3- 8 Kpa nie następuje, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat. Ponieważ nie zachodziła w sprawie okoliczność wymieniona w art. 14 par. 2 Kpa, przeto ustne ogłoszenie decyzji objętej wznowionym postępowaniem nie mogło nastąpić /art. 109 par. 2 Kpa/, powinno natomiast nastąpić doręczenie jej stronom, ówcześnie w sprawie występującym, na piśmie /art. 109 par. 1 Kpa/ i taki był zamiar organu instancji, co wynika z treści zarządzenia o doręczeniu na odwrotnej karcie formularza decyzji. W aktach administracyjnych sprawy brak jest potwierdzenia otrzymania decyzji z dnia 7 listopada 1990 r. zgodnie z tym zarządzeniem przez jakąkolwiek stronę. Dopóki więc jej doręczenie nie zostanie wykazane, dopóty każda decyzja o odstąpieniu od uchylenia decyzji z mocy art. 146 par. 1 Kpa musi być uznana za co najmniej przedwczesną. Nie można bowiem - jak to uczynił organ instancji - postawić znaku równości między ustawowym pojęciem "doręczenia decyzji" według art. 146 par. 1 Kpa a użytym przez ten organ pojęciem "wydania decyzji" (...). Nie można także przyjąć, jak to uczynił organ II instancji, iż nastąpiło doręczenie decyzji, skoro okoliczność ta w postępowaniu wyjaśniającym nie została wykazana żadnym dowodem, a faktu takiego się nie domniemywa. W tym stanie rzeczy zarówno decyzja organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu instancji podlegały uchyleniu /art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm. w związku z art. 7 i 77 par. 1 Kpa/. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 55 ust. 1 powyższej ustawy.