II SA/Kr 869/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik- Dobosz Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi J. K.j na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych postanawia: oddalić wniosek skarżącej J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji . postanowienia z dnia 27 września 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., decyzją z dnia 8 maja 2018 r., znak [...], nałożył na J. K. obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na zamurowaniu na pełną grubość ściany, cegłą ceramiczną pełną na zaprawie cementowo wapiennej otworu okiennego o wymiarach 105 x 48cm zlokalizowanego w ścianie zachodniej budynku mieszkalnego na działce ewid. nr [...] w J. (od strony granicy z działką ewid. nr [...] w miejscowości J.) – w terminie do dnia 31 lipca 2018 r. Pismem z dnia 12 czerwca 2018 r. J. K. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a następnie pismem z dnia 24 sierpnia 2018 r. – przekazanym do Sądu w dniu 7 września 2018 r. – wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie zawiera uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ 363/14, CBOSA). Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy, dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Łd 996/16, CBOSA). Transponując powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że skarżąca – reprezentowana obecnie przez profesjonalnego pełnomocnika – w istocie nie sformułowała uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast wskazywane w skardze okoliczności warunkujące – zdaniem skarżącej – zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, w tym także postępowanie organów administracji w zakresie ustalania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, nie mogą być na tym etapie badane i nie determinują możliwości udzielenia ochrony tymczasowej. Ocena tych okoliczności może nastąpić dopiero w orzeczeniu odnoszącym się do istoty sprawy sądowoadministracyjnej. W ocenie Sądu niedopuszczalne jest też uznanie, iż każdy przypadek nałożenia na stronę obowiązku wykonania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części tudzież wykonania określonych robót budowalnych uzasadnia, niejako automatycznie, wstrzymanie wykonania decyzji będącej przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 9 listopada 2017 r., II SA/Po 917/17, CBOSA). Także w takim przypadku konieczne jest wykazanie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.