II SA/Kr 872/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi S. K., K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] r, znak: [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, póz. 717 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. R. i K. R., Prezydent Miasta [...] ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "budowa budynku mieszkalno - usługowego z podziemnym parkingiem wraz z infrastrukturą techniczną i drogową (wjazd, wewnętrzna droga dojazdowa), na działkach nr [...],[...],[...] obr. [...] przy ul. [...] w [...] ". W piśmie z dnia [...] r. S. K. i K. K. wnieśli, aby korespondencję kierowaną do nich wysyłać na adres przy ul. [...] w [...], (k. [...] akt sprawy). Wskazali, że z nieznanych im powodów decyzję wysłano na adres przy ul. [...] a nie przy ul. [...] Tymczasem zawiadomienie o wszczęciu postępowania w tej sprawie otrzymali na właściwy adres. Pozbawiło ich to możliwości wniesienia odwołania od decyzji. Wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Jak wynika z prezentaty umieszczonej na odwołaniu S. i K. K. od decyzji Prezydenta Miasta [...], z dnia [...] r., znak[...], ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, ten środek zaskarżenia, kierowany przez nich do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], wpłynął do Urzędu Miasta [...], w dniu [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 59 § 1 w zw. z 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania S. i K. K. W uzasadnieniu tego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że przedmiotowa decyzja została "(...) doręczona w trybie art. 41 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, iż w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu." Kolegium podniosło, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w tej sprawie zostało stronie skutecznie doręczone w dniu [...] r., co potwierdza podpis K. K. na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej przesyłki. Z rozdzielnika zawiadomienia wynika, że adres, pod który skutecznie i do rąk adresata wysłano korespondencję to ul. [...] w [...]. W treści zawiadomienia pouczono o postanowieniach art. 41 k.p.a. W związku z tym Kolegium stanęło na stanowisku, że S. i K. K. powinni byli poinformować organ prowadzący postępowanie o zmianie adresu lub powinni podać adres do korespondencji. Tymczasem S. i K. K. dopiero w piśmie z dnia [...] r. poinformowali organ o zmianie adresu do korespondencji wskazując, że wszelkie przesyłki od organu powinny być kierowane do nich na adres przy ul. [...] w [...]. W takim stanie rzeczy Kolegium uznało za słuszne wysłanie przez organ l instancji decyzji na adres, na który organ skutecznie doręczył zawiadomienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie. Fakt adnotacji na kopercie "adresat pod wskazanym adresem nieznany" w świetle dyspozycji art. 41 § 2 k.p.a. nie może być, zdaniem Kolegium, uznany za uchybienie procesowe po stronie organu l instancji. W ocenie Kolegium nie można więc przyjąć, że uchybienie terminu było przez S. i K. K. nie zawinione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., znak: [...], S. i K. K. twierdzą, że postanowienie to jest sprzeczne z prawem. Brak jest bowiem jakiegokolwiek dowodu, że chociażby jedna przesyłka była doręczona na ul. [...] Są zdania, że "rozdzielnik" nie może tego potwierdzać. Zwrotne potwierdzenia odbioru nie zawierają nawet adresu, co uprawdopodabniałoby, że pod taki adres korespondencja została wysłana. Uważają, że nie można było się zatem opierać na informacjach z "rozdzielnika", lecz należało przeprowadzić dowód w tym zakresie. Nie ma też domniemania, że jest to adres ich zamieszkania. Wypis z rejestru gruntów, znajdujący się w aktach na k. [...] pochodzi z [...] r. i był już nieaktualny w dacie pierwszego pisma. Przedłożyli pismo Urzędu Pocztowego [...], dowodzące pod jakie adresy była doręczana do nich korespondencja od organu. Wnieśli o przeprowadzenie dowodu na okoliczność miejsca doręczenia przesyłki poleconej [...] tożsamej z przesyłką, której dotyczy potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Skoro zawiadomienie o wszczęciu postępowania jak i późniejsze pisma zostały im doręczone na ul. [...], to wskutek tego mieli uzasadnioną podstawę oczekiwać, że wszystkie kolejne przesyłki kierowane do nich będą pod ten adres im doręczane, tym bardziej, że organ pouczył ich o konieczności zawiadamiania o każdorazowej zmianie adresu. Tym samym bez własnej winy nie odebrali decyzji kierowanej na adres przy ul. [...]. Decyzja ta nie została im nigdy skutecznie doręczona. Wydając zaskarżone postanowienie Uważają, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] bezpodstawnie odmówiło im przywrócenia terminu naruszając tym samym przepisy art. 59 § 1 w zw. z art. 58 § 2 w zw. z art. 41 k.p.a. Wnieśli zatem o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W odpowiedzi na tę skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, póz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub / została prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. nawiązuje do przesłanek dopuszczalności zaskarżenia w węższym znaczeniu (sensu stricto). W tym węższym znaczeniu przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki podmiotowe jak i przedmiotowe, tzn. określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. T. Woś w: T. Woś /red./, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lewis Nexis, Warszawa 2008, wyd. 2, s. 315). Stosownie do postanowień art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Patrząc pod tym kątem na zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., znak: [...], stwierdzić należy, że z całą pewnością nie jest ono postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Istotę sprawy administracyjnej stanowi bowiem konkretyzacja stosunku administracyjnego pomiędzy danym podmiotem a kompetentnym do tego organem administracji. W postanowieniu tym nie nastąpiło zatem orzeczenie co do praw i obowiązków określonego podmiotu. Do rozważenia pozostało zatem, czy na postanowienie tego rodzaju służy zażalenie w administracyjnym toku instancji oraz, czy jest to postanowienie kończące postępowanie. Z treści art. 59 § 2 k.p.a. wynika, że o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Z powyższego wynika, że na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, tak jak w tym wypadku, nie przysługuje zwykły środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Postanowienie to jest bowiem ostateczne. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że tego rodzaju postanowienie, jak kwestionowane w skardze S. i K. K., nie jest postanowieniem kończącym postępowanie. Istotnie wpływa ono na dalszy bieg postępowania, ale postępowanie to finalizuje dopiero postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania (art. 134 k.p.a.). Konsekwencją bowiem odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest stwierdzenie przez organ odwoławczy wniesienia odwołania z uchybieniem terminu do jego wniesienia, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, brak jest przesłanki dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto tego rodzaju postanowienia. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. postanowienie niezaskarżalne zażaleniem, nie kończące postępowania ani nie rozstrzygające sprawy co do istoty nie podlegają kontroli sądowej. Stwierdzenie tego obligowało Sąd do odrzucenia skargi, gdyż przesłanki sensu stricto mają charakter merytoryczny, a co za tym idzie, prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi dotkniętej tego rodzaju brakami. Wskutek tego nie może ona uruchomić postępowania sądowoadministracyjnego, jest bowiem niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.