II SA/Kr 88/05

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie: WSA Ewa Rynczak WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant: Anna Fugiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2007r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 10 listopada 2004 r. nr [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu skargę oddala WSA/wyr. l - sentencja wyroku Postanowieniem z dnia 10 listopada 2004 r. organ II instancji - Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności po rozpatrzeniu wniosku L. J. – M. w sprawie syna K. J. M. z dnia [...].2004 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, iż w dniu [...].2004 r. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności wydał orzeczenie, w którym zaliczył K. J. M. do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Zostało one odebrane przez L. J. – M. w dniu 26 sierpnia 2004 r. Ponieważ termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni, to w niniejszej sprawie upłynął on w dniu 9 września 2004 r, podczas gdy L. J. – M. złożyła odwołanie wraz z prośbą o przywrócenie terminu do jego złożenia dopiero w dniu 8 października 2004 r. Powołując się na art. 58 § 1 i 2 kpa oraz orzecznictwo NSA organ stwierdził, iż dla oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu niezbędne jest uprawdopodobnienie przez osobę wnioskującą braku swojej winy, a więc zachowania należytej staranności, oraz faktu, że przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu była od niej niezależna i istniała do czasu złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Uznano, iż w przedmiotowej sprawie trudno jest nie przypisać stronie winy albowiem została ona prawidłowo pouczona o trybie wnoszenia odwołania, a jako uzasadnienie prośby o przywrócenie terminu podniosła, iż powodem złożenia odwołania po terminie był fakt, iż pozostawała w błędzie co do uzyskania na podstawie orzeczenia o lekkim stopniu niepełnosprawności prawa do pobierania zasiłku pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu wskazano też, iż strona powinna dołożyć wszelkiej staranności, aby bezzwłocznie uzyskać informację od właściwych instytucji na temat przysługujących jej uprawnień na podstawie otrzymanego orzeczenia. L. J. – M. podjęła takie kroki dopiero w dniu 10 września 2004 r., tj. jeden dzień po upływie terminu do wniesienia odwołania, składając pisemną prośbę do Powiatowego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności o wyjaśnienie treści orzeczenia i wynikających z niego uprawnień. W piśmie tym oświadczyła również, iż nie odwołuje się i nie zamierza się odwoływać od orzeczenia. Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, iż odwołująca się nie dochowała należytej staranności w dbałości o swoje sprawy i uchybienie terminowi do wniesienia odwołania było przez nią zawinione Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi L. J. – M. działającej w imieniu syna K. J. M., w której wniosła o przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Sygn. akt II SA/Kr 88/05 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie, zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Uwzględniając powyższe Sąd uznał skargę za niezasadną. Zgodnie z art. 58 §1 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wobec brzmienia powyższego przepisu słusznie Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności rozpoznając prośbę L. J. – M. rozważył, czy uprawdopodobniła ona, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanej. Powołując się na bogate i jednolite w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych prawidłowo przyjęto, iż brak winy - jako podstawa do uwzględnienia prośby o przywrócenie terminu - wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Wymóg zachowania szczególnej staranności oznacza, iż przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W konsekwencji organ prawidłowo uznał, iż nie stanowi uprawdopodobnienia braku winy w dochowaniu ustawowego terminu do wniesienia odwołania, o którym strona została prawidłowo pouczona, brak wiedzy o przysługujących uprawnieniach wynikających z decyzji, a uzyskanie informacji na ten temat po upływie terminu do złożenia odwołania nie jest uzasadnioną przesłanką do przywrócenia terminu. Wnosząc o przywrócenie terminu do złożenia odwołania L. J. – M. stwierdziła, iż 14-dniowego terminu do złożenia odwołania nie dotrzymała, gdyż była przekonana, iż przyznanie lekkiego stopnia niepełnosprawności jest jednoznaczne z otrzymaniem zasiłku pielęgnacyjnego, nie podała jednak, dlaczego dopiero w październiku, w rozmowie telefonicznej (jak podała w piśmie z dnia [...].2004 r.,k.11 akt adm.), a nie wcześniej, dowiedziała się, iż z tytułu orzeczonego stopnia niepełnosprawności nie przysługuje dodatek pielęgnacyjny, skoro, jak wynika już z pisma z dnia 9 września 2004 r., złożonego w dniu 10 września 2004 r., (po upływie terminu do złożenia odwołania), była niezadowolona z otrzymanej decyzji. W ww. piśmie L. J. – M. wyraźnie Sygn. akt II SA/Kr 88/05 zaznaczyła (k.8 akt adm.), iż nie wnosi o powtórną komisję, ale chce zrozumieć otrzymaną decyzję, w związku z tym wniosła o wyjaśnienie w sposób przystępny orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Mimo więc, iż z treści ww. pisma wynikało niezadowolenie z otrzymanej decyzji, organ - wobec jednoznacznego oświadczenia strony - nie mógł potraktować go jako odwołania. Stanowisko organu, iż L. J. – M. nie uprawdopodobniła braku swojej winy w niedochowaniu terminu jest prawidłowe, bowiem brak wiedzy, iż otrzymana decyzja nie uprawnia do otrzymania zasiłku pielęgnacyjnego - nie była niezależną od strony, obiektywną, trudną do przezwyciężenia przeszkodą w dochowaniu terminu do złożenia odwołania od decyzji, z której nie była zadowolona. W konsekwencji uznać należy, iż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zdaniem Sądu, to właśnie z winy L. J. – M. nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania, ponieważ prawidłowo pouczona o prawie i terminie do jego wniesienia, mimo niezadowolenia i niezrozumienia decyzji Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności i uprawnień z nią związanych uznała za niecelowe skorzystanie z odwołania, pisząc "Nie wnoszę o powtórną Komisję, gdyż po prostu nie mam zdrowia i nie chcę obciążać syna i siebie dodatkowym stresem przed nieuczciwymi ludźmi - traktującymi dzieci w tak okrutny sposób, ale chcę zrozumieć otrzymaną decyzję". Odnosząc się do zarzutu skargi, iż "ścisłe przestrzeganie terminów obowiązuje tylko szarego obywatela" podnieść należy, iż 14 - dniowy termin do złożenia odwołania jest terminem ustawowym, a rozpoznanie odwołania złożonego z uchybieniem terminu skutkowałoby nieważnością postępowania. Odnośnie natomiast zarzutu, iż w orzeczeniu nie podano, "że orzeczenie lekkiego stopnia niepełnosprawności nie daje nic" podnieść należy, iż brak takiej informacji nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia prośby o przywrócenie terminu. Niewątpliwe jest, iż L. J. – M. pouczona została o możliwości wniesienia odwołania, a decyzja zawierała wskazania, o których mowa w art. 6 ust.3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr123 poz.776) i elementy orzeczenia wymagane przepisami §13 ust.2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U.03.139.1328). Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.