II SA/Kr 882/21

Kraków, dnia 12 października 2021r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 12 października 2021r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. J. na pismo Burmistrza Miasta i Gminy N. w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zawarcie umowy dzierżawy postanawia: odrzucić skargę. H. J. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na pismo Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 21 maja 2021 r. odmawiające jej wyrażenia zgody na zawarcie umowy dzierżawy części działki nr [...] w N. w dniach 28-31 grudnia 2021 roku. Wg skarżącej działanie Burmistrza odmawiające zawarcia umowy dzierżawy zgodnie z wnioskiem z 19 maja 2021 roku jest działaniem sprzecznym z prawem, z dotychczasową praktyką udzielania takich zgód i zawierania umów dzierżawy, stanowiąc tym samym złamanie przepisów prawa administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że sprawa ma charakter cywilny, a nie administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270.) zwanej dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Ponadto, stosownie do treści art. 4 p.p.s.a, sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach, gdyż wynika z nich że skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć wyłącznie takich aktów lub bezczynności w ich wydaniu, a także innych czynności, które mają charakter publicznoprawny. W ocenie Sądu charakteru takiego nie ma żądanie skarżącej, odnoszące się do zawarcia przez Burmistrza Miasta i Gminy N. umowy dzierżawy ze skarżącą, ponieważ żaden przepis prawa nie kreuje takiego obowiązku jako publicznoprawnego. Zatem w ocenianym przypadku, nie zaistniała w ogóle sprawa w rozumieniu przepisów k.p.a. Burmistrzowi Miasta i Gminy N. nie przysługiwała kompetencja do rozstrzygnięcia wniosku skarżącej w drodze decyzji administracyjnej, zaś umowa dzierżawy z samej swojej natury dotyczy sfery cywilnoprawnej a nie publicznoprawnej. Zatem zaskarżone w niniejszej sprawie pismo dotyczy stosunku cywilnoprawnego i nie mieści się w katalogu spraw wskazanych w art. 3 i art. 4 p.p.s.a. Skoro więc sprawa objęta skargą nie mieści się w ustalonym przepisami zakresie kontroli sądowoadministracyjnej, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i orzec jak w sentencji.