II SA/Kr 883/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie : WSA Grażyna Firek WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2008 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia; skargę oddala. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. na podstawie art.20 §1 pkt 4, art.64, 64d §1 pkt1, art.122 § 1 i 2 w związku z art.119 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji / jednolity tekst Dz.U. Nr 229 z 2005 r. poz. 1954 z późniejszymi zmianami/ oraz na podstawie art.80 ust.2 pkt1 i 83 ust.1 prawa budowlanego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nałożył na J. J. grzywnę w wysokości 5 000 zł celem przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym oraz obowiązek wniesienia opłaty za wydanie postanowienia w wysokości 68 zł. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, iż na J. J. ciąży obowiązek wykonania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, objętego ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...].02.2007 r. W dniu 8.03.2007 r. organ wezwał w upomnieniu J. J. do wykonania ww. obowiązku w terminie 7 dni. Obiekt nie został rozebrany, wobec czego po ponownym rozpoznaniu sprawy w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, po doręczeniu tytułu wykonawczego oraz upomnienia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nałożył na J. J. ww. grzywnę. Przy orzekaniu jej wysokości organ egzekucyjny orzekł na podstawie art. 121 § 2 i 4 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym tj. mając na uwadze, że grzywna nie może przekraczać 5 000 zł, a ponieważ egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna ta jest jednorazowa. Celem przymuszenia zobowiązanej do wykonania rozbiórki, oceniając, iż zobowiązana, jako właścicielka działek położonych w B. o pow.1,89 ha, prowadząca na nich działalność gospodarczą z wykorzystaniem maszyn i innego sprzętu, nie jest w złej sytuacji materialnej, organ nałożył grzywnę w maksymalnej wysokości. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono dlaczego uznano ten środek egzekucyjny za łagodniejszy od wykonania zastępczego oraz pouczono o treści art. 125 i 126 cyt. ustawy. Zażalenie od powyższego postanowienia wniosła zobowiązana J. J. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, w szczególności art.7 i 124 § 2 kpa w zw. z art.18 i 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art.123 w zw. z art.144 kpa w zw. z art. 18, 23 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji / jednolity tekst Dz.U. Nr 110 z 2002 r poz. 968 z późn. zm./ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu stwierdził, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało w toku postępowania egzekucyjnego zgodnie z przepisami art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 112 o Państwowej Inspekcji Pracy (ustawa z 13.04.2007 r. Dz.U. 2007 r. Nr 89 poz.589). Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że grzywna w celu przymuszenia jest w nin. sprawie łagodniejszym środkiem egzekucyjnym od wykonania zastępczego, którego koszty, na podstawie zgłoszonych ofert na wykonanie rozbiórki za zobowiązaną, to nie - jak twierdzi zobowiązana - 1000 zł, ale – [...] zł i [...] zł. Oceniając zarzuty odwołania co do braku uzasadnienia wysokości nałożonej grzywny, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, że PINB w stosownym zakresie i w miarę posiadanych możliwości dokonał niezbędnych ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji materialnej zobowiązanej, oceniając ją jako dobrą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. J. powtórzyła zarzuty odwołania w stosunku do decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 24.10.2008 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, iż 12 września 2008 r. przystąpiła ona do wykonania nałożonego na nią obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/. W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono naruszenia przepisów prawnych, a zatem skarga jako niezasadna nie została uwzględniona. Zgodnie z art. 122 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32, 2) postanowienie o nałożeniu grzywny. § 2 ww. przepisu stanowi, że postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Skarżąca pomimo, że została zobowiązana do wykonania rozbiórki nie wykonała ww. obowiązku, wskutek czego, po bezskutecznym upływie zakreślonego w upomnieniu terminu, wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne. Skarżąca otrzymała postanowienie o nałożeniu grzywny wraz z odpisem tytułu wykonawczego. Postanowienie o nałożeniu grzywny zawierało wezwania, o których mowa w cyt. przepisie. Zarówno organ I, jak i II instancji szczegółowo uzasadniły swoje stanowisko, co do wyboru środka egzekucyjnego, jak i wysokości nałożonej grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia je poprzedzającego uznał je za zgodne z prawem. Zarzuty skargi nie są zasadne – organ egzekucyjny prawidłowo zastosował łagodniejszy środek egzekucyjny, co wynika z analizy zgłoszonych ofert wykonania zastępczego oraz prawidłowo i wyczerpująco dla ustalenia wysokości grzywny mającej na celu przymuszenie wykonania obowiązku ustalił i ocenił sytuację materialną skarżącej. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.