II SA/Kr 885/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. w M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 6 czerwca 2016 r., znak [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o zawieszeniu postępowania p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. [...] Spółka z o.o. w M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 6 czerwca 2016 r., znak [...], w przedmiocie uchylenia postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie rozbiórki kanalizacji opadowej. Następnie odrębnym pismem strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 67 czerwca 2016 r. - ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków, wskazując, że postępowanie w sprawie rozbiórki kanalizacji opadowej będzie prowadzone w dalszym ciągu. W obszernym uzasadnieniu tego wniosku wskazano między innymi, że odmowa wstrzymania wykonania dokonana 20 lipca 2016 r. przez organ nie stoi na przeszkodzie wstrzymaniu wykonania przez Sąd. Z akt sprawy wynika, że zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia 6 czerwca 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 marca 2016r. Nr [...] znak: [...], którym na podstawie art.97 § 1 pkt 4 K.p.a. zawieszono cyt. "na wniosek Spółki [...] z dnia 1 marca 2016r. prowadzone postępowanie administracyjne w sprawie rozbiórki kanalizacji opadowej zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w miejscowości M., Gm. M., do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd w przedmiocie: * sfałszowania Aktu Własności Ziemi nr [...] z dnia 5 września 1974r. * poświadczenia nieprawdy na mapie ewidencyjnej z dnia 31 lipca 2009r. * uzgodnienia treści księgi wieczystej nr [...] ". |Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: | |Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016r., poz. 718| |- zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § | |3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi | |niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3| |p.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na | |skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Wniosek strony skarżącej o wstrzymanie zmierza więc do zastosowania przez sąd | |wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. | Wstrzymanie wykonania może jednak dotyczyć wyłącznie tych zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). Orzeczenia organów administracji o skutkach wyłącznie procesowych, które nie przyznają stronom praw, ani nie nakładają na nie obowiązków, ze swej istoty nie podlegają wykonaniu, a co za tym idzie nie można wstrzymać ich wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taki właśnie charakter ma zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie kasatoryjne, które nie posiada ze swej istoty przymiotu wykonalności. Poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia nie nastąpiło merytoryczne "załatwienie sprawy", lecz uchylenie postanowienia organu I instancji w przedmiocie zawieszenia postępowania. Należy więc stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie przyznaje żadnych uprawnień, ani też nie nakłada obowiązków, których wykonanie mogłoby, w razie uchylenia postanowienia przez Sąd, doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy też zaakcentować, że dalsze prowadzenie postępowania przez organ I instancji, wskutek uchylenia zawieszenia, nie jest wykonywaniem zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze Sąd stoi na stanowisku, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. i nie może do niego mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w tym przepisie. Jednakże Sąd rozważył również podgląd wyrażony przez NSA (vide: postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II OZ 859/11, postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r. II OZ 1376/14), że przedstawionej wyżej zasady, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania, nie można stosować bez pełnej analizy stanu prawnego i faktycznego sprawy. NSA wskazał, że w okolicznościach konkretnej sprawy można bowiem rozważać wstrzymanie wykonania decyzji w takim znaczeniu, że wstrzymaniu podlegać będą skutki prawne, które decyzja ta wywołuje, o ile stanowią one bezpośrednie i pewne następstwo danego rozstrzygnięcia. O możliwości przyznania ochrony, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie decyduje zatem rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, ale to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w graniach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona strony, przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Odnosząc to do realiów niniejszej sprawy tut. Sąd stwierdził, że nawet przyjęcie tego stanowiska także nie dawałoby podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia WINB. Rozważając argumentację przywołaną przez wnioskodawcę w uzasadnieniu wniosku należy stwierdzić, że sam fakt, iż postępowanie w sprawie rozbiórki kanalizacji opadowej będzie prowadzone w dalszym ciągu nie stanowi okoliczności skutkującej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wskazana przez stronę skarżącą argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania sprowadza się w swej istocie do skutków, jakie mogłaby wywołać decyzja nakazująca rozbiórkę kanalizacji opadowej. Przywołane przez wnioskodawcę okoliczności dotyczą zatem skutków decyzji rozbiórkowej, o ile taka zostałaby wydana. Jedynym bezpośrednim skutkiem zaskarżonego postanowienia jest wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia organu I instancji w przedmiocie zawieszenia postępowania. Należy przyznać wnioskodawcy rację, że rozstrzygnięcie takie oznacza kontynuowanie przez organ postępowania w sprawie rozbiórki kanalizacji opadowej, ale to dopiero w razie wydania decyzji nakazującej rozbiórkę strona będzie mogła domagać się ochrony tymczasowej według przesłanek przewidzianych przez stosowne przepisy procesowe, w tym również z art. 61 § 3 p.p.s.a.. Zatem należy stwierdzić, że postanowienie zaskarżone w niniejszej sprawie nie powoduje bezpośrednio skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Mając na uwadze powyższe rozważania, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia należało oddalić, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.