II SA/Kr 889/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 26 maja 2025 r. znak WI-I.7840.7.30.2025.AR w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę. W dniu 4 marca 2025 r. do Starostwa Powiatowego w Krakowie wpłynęło zgłoszenie W. K. dotyczące robót budowlanych dotyczących rozbiórki dwóch obiektów na dz. nr [...] w miejscowości I.. Po dokonaniu analizy przedmiotowego zgłoszenia Starosta Krakowski wydał w dniu 14 marca 2025 r. decyzję znak: AB-III-W.6743.119.2025.EM, którą wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego zamierzenia budowlanego "Rozbiórka drewnianej stodoły na działce nr [...] usytuowanej przy granicy z działką nr [...] oraz obiektu gospodarczego na działce [...] w miejscowości I., gmina [...]". W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że do zgłoszenia nie przedłożono wszystkich wymaganych dokumentów m.in.: zgody wszystkich współwłaścicieli, mapy z zaznaczonym budynkiem wraz z odległościami od granic działki, a także opisu planowanej inwestycji. Niemniej jednak wskazano również, że z treści zgłoszenia wynika, iż budynek przeznaczony do rozbiórki znajduje się w granicy działki inwestycyjnej, a w takim przypadku rozbiórka tego obiektu budowlanego będzie wymagała uzyskania decyzji pozwolenia na rozbiórkę zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2025.418) – zwanej dalej Pb. W związku z powyższym Starosta Krakowski odstąpił od nakładania na zgłaszającego obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów i wniósł sprzeciw do zgłaszanego zamierzenia budowlanego w drodze decyzji. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł inwestor, podnosząc, iż organ I instancji nie dopełnił obowiązku wniesienia sprzeciwu w terminie 21 dni od daty zgłoszenia, ponieważ decyzję o sprzeciwie otrzymał w dniu 3 kwietnia 2025 r., a nadana została 2 kwietnia tj. 8 dni po terminie. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 26 maja 2025 r. Znak sprawy: WI-I.7840.7.30.2025.AR, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 Kpa oraz art. 82 ust. 3 Pb, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podkreślono, iż zgodnie z treścią art. 30 ust. 6a Pb za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora pocztowego, o którym mowa w art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, albo, w przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, dzień wystawienia dowodu wysłania, o którym mowa w art. 40 tej ustawy, albo, w przypadku skorzystania z publicznej usługi. hybrydowej, o której mowa w. art. 2 pkt 7. tej ustawy, dzień odebrania dokumentu elektronicznego przez operatora wyznaczonego". Ustawodawca zatem wprost wskazuje, że za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora pocztowego. Znajduje to również potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądowo-administracyjnym, gdzie wskazuje się, że dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Pb konieczne jest wydanie i nadanie decyzji sprzeciwu u operatora pocztowego. Przyjęcie, że data wniesienia sprzeciwu jest data jego doręczenia stronie w rzeczywistości skróciłoby termin dla organu i umożliwiłoby stronie unikania skutków prawnych sprzeciwu przez m.in. opóźnianie daty odbioru wysłanej korespondencji (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt. II OSK 2125/12). W niniejszej sytuacji należy uznać, że organ I instancji nadał decyzję w dniu 17 marca 2025 r. (tj. w ustawowym terminie do wniesienia sprzeciwu), co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu stanowiącego zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki pocztowej nr [...] (karta nr 16 akt organu i instancji). Na kopercie tej znajduje się adnotacja - "podany adres nie istnieje", a jako dokument wytworzony przez operatora pocztowego w ramach realizacji ustawowych obowiązków, stanowi dowód urzędowy, którego prawdziwości organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może podważać. Organ ten nie może również ponosić odpowiedzialności za sposób realizacji usług doręczeniowych przez operatora pocztowego, działającego na podstawie ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t.j. Dz.U.2025.366). Po nadaniu przesyłki zgodnie z obowiązującymi przepisami, organ nie ma wpływu na dalszy przebieg procesu doręczenia. Ponadto organ odwoławczy dokonał weryfikacji tego, czy w sposób poprawny zaadresowano przesyłkę z omawianą decyzją. Ustalono, że adres widniejący na kopercie (karta nr 16) to ten sam adres, który został podany przez Wnioskodawcę we wniosku zgłoszeniowym PB-4 w punkcie 2.1 – Dane Inwestora (karta nr 4). Dla porządku należy dodać, że w punkcie 2:2 – Dane Inwestora (do korespondencji) nie podano innego adresu wskazującego na to, żeby Wnioskodawca chciał otrzymywać korespondencję na inny adres niż podany tj. ul. J., [...]. Nadto wskazano na art. 41 Kpa podkreślając spoczywanie obowiązku na stronie oraz jej przedstawicielach i pełnomocnikach zawiadomienie organu administracji publicznej o każdej zmianie adresu. W potocznym rozumieniu "adres" to miejsce zamieszkania lub pobytu osoby albo znajdowania się Instytucji, przedsiębiorstwa; oznaczenie tego miejsca" (Słownik języka polskiego..., 1.1, s. 9-10). Można przyjąć, choć tylko co do zasady, że art. 41 k.p.a. nadaje temu pojęciu taką samą treść. Szerszego rozumienia wymagać może bowiem "adres" osoby fizycznej, w szczególności w wypadku postępowania wszczętego na żądanie strony. Ze względu na obowiązek wskazania w podaniu adresu osoby, od której ono pochodzi (art. 63 §2 k.p.a.), adresem będzie miejsce wskazane przez stronę, nawet jeśli ona w nim nie przebywa. Można tu zatem mówić o "adresie do doręczeń", jako adresie wskazanym. Organ nie posiada uprawnienia do badania zgodności podanego adresu z adresem faktycznego zamieszkania strony. Spoczywa na nim obowiązek doręczania pism stronie pod tak wskazany adres. Reguły tej nie zmienia przepis art. 42 §1 k.p.a., ustalający obowiązek doręczania pism osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Adres wskazany w podaniu jest adresem mieszkania lub miejsca pracy strony." Zatem, w świetle powyższego skoro Wnioskodawca wskazał konkretny adres do korespondencji w treści złożonego wniosku zgłoszeniowego z 4 marca 2025 r., to organ był zobowiązany do kierowania korespondencji pod ten właśnie adres. Organ na tym etapie nie miał podstaw do podważenia prawdziwości podanego przez Inwestora adresu. Zgodnie z zasadą zaufania do obywatela oraz obowiązkiem działania na podstawie danych przedstawionych przez stronę, organ prawidłowo skierował korespondencję na ten właśnie adres. Ponadto, w tym samym wniosku Inwestor oświadczył, że nie wyraża zgody na korespondencję za pomocą komunikacji elektronicznej. Należy podkreślić, że to Inwestor jest dysponentem swojego zgłoszenia i to on decyduje jakie informacje podaje we wniosku zgłoszeniowym i w jaki sposób ma być kierowana do niego dalsza korespondencja. Wobec tego, że organ I instancji prawidłowo i w terminie nadał decyzję sprzeciwu w placówce pocztowej (art. 30 ust 6a Pb) to decyzja ta weszła do obiegu prawnego bez względu na fakt, że przesyłka ta została do organu zwrócona po nieskutecznym doręczeniu do strony. Natomiast, w związku z tym, że Starosta Krakowski, po otrzymaniu zwrotu przesyłki pocztowej, ponownie wysłał decyzję do Inwestora - tym razem na adres podany w ewidencji gruntów - a przesyłka ta została doręczona w dniu 3 kwietnia 2025 r., to w okolicznościach niniejszej sprawy tutejszy organ odwoławczy uznaje, że Inwestor nie uchybił terminowi na wniesienie odwołania. W tej szczególnej sytuacji należy zastosować interpretację z korzyścią dla Inwestora i uznać, że zapoznał się on z treścią zaskarżanej decyzji dopiero w dniu 3 kwietnia 2025 r., a więc od tej daty winno się liczyć termin na wniesienie odwołania. Niemniej nie zmienia to faktu, iż decyzja Starosty Krakowskiego z 14 marca 2025 r. została wydana w ustawowym terminie do wniesienia sprzeciwu, gdyż nadano ją w dniu 17 marca 2025 r.. zgodnie z art. 30 ust. 6a Pb, i to wtedy weszła do obiegu prawnego. Ponowne wysłanie decyzji przez Starostę Krakowskiego nie stanowiło ponownego nadania zgodnego z art. 30 ust. 6a Pb, lecz miało charakter techniczny i informacyjny, mający na celu umożliwienie stronie zapoznania się z rozstrzygnięciem organu. Czynność ta nie wywołała skutków prawnych w zakresie wniesienia sprzeciwu, ponieważ decyzja ta pozostawała w obiegu prawnym od momentu jej nadania w dniu 17 marca 2025 r. Przechodząc do oceny merytorycznej wniesionego sprzeciwu wskazano, że kwestie robót budowlanych polegających na rozbiórce obiektu budowlanego zostały uregulowane w art. 30b - 31a Pb. Co do zasady rozbiórkę można rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę (art. 30b Pb). Wypadki szczególne, niepodlegające ww. zasadzie, zostały określone w art. 31 ust. 1 i 1a Pb, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1b Pb. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, właściwy do rozpatrzenia zgłoszenia, zobowiązany jest do oceny zamierzenia pod względem przyporządkowania go do katalogu robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na rozbiórkę, bądź uznania, że zgłaszane roboty wykraczają poza zakres ww. wypadków szczególnych oraz do oceny przedsięwzięcia z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a także prawa miejscowego. Przedmiotowa inwestycja polega na rozbiórce dwóch obiektów tj. jak to określił Inwestor, cyt.: "drewnianej stodoły usytuowanej przy granicy z działką [...] o wysokości nie przekraczającej 8m oraz obiektu gospodarczego o wysokości nie przekraczającej zlokalizowanych na dz. nr [...] w miejscowości I.. Do zgłoszenia nie dołączono żadnego dokumentu przedstawiającego dokładne usytuowanie ww. obiektów przeznaczonych do rozbiórki, rysunków i szkiców, czy też opisu robót rozbiórkowych. Ponadto przedłożono zgodę na rozbiórkę tylko jednego współwłaściciela nieruchomości. W aktach sprawy organu I instancji znajduje się wydruk z systemu IntraEWID (karta nr 11), który jednoznacznie potwierdza informację podaną przez Inwestora o tym, że jeden z budynków usytuowany jest w granicy działki. Drugi z obiektów natomiast jest usytuowany w bezpośredniej styczności z pierwszym, zatem nie są to budynki wolnostojące. Potwierdzają to również pozostałe mapy dostępne w innych systemach elektronicznych np. w systemie geoportal.gov.pl, czy też Systemie Informacji Przestrzennej Gminy [...]. Na podstawie powyższych danych należy uznać, iż zamierzenie nie mieści się w katalogu robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na rozbiórkę z uwagi na to, iż odległość od granicy działki nie jest mniejsza niż połowa jego wysokości. Zgodnie bowiem z ww. art. 31 ust. 1 pkt 1 Pb nie wymaga decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, ale wymaga zgłoszenia: rozbiórka budynków i budowli o wysokości poniżej 8 m. jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości. Aby możliwe było objęcie zgłoszeniem rozbiórki, muszą zostać spełnione wszystkie wymienione w powyższym przepisie warunki. Art. 31 ust. 1 Pb z zastrzeżeniem art. 31 ust 1b Pb, dopuszcza możliwość zastosowania przez inwestora trybu zgłoszenia, który jest procedurą uproszczoną, w sytuacji gdy wystąpią łącznie wszystkie przesłanki określone w ww. przepisie, tj. obiekt ten jest niższy niż 8 m oraz jego odległość od granicy działki jest równa co najmniej połowie jego wysokości. W sytuacji gdy nie spełni się choćby jedna z przesłanek zawartych w ww. przepisie, rozbiórka będzie wymagała uzyskania pozwolenia w formie decyzji. W obliczu braku jakichkolwiek szkiców, czy rysunków nie można jednoznacznie stwierdzić jaką wysokość posiadają przedmiotowe obiekty. Inwestor posługuje się jedynie określeniami o tym, że jeden z tych obiektów posiada wysokość "nie przekraczającą 8 m", a drugi posiada wysokość "nie przekraczającą 4 m", a więc deklaruje, że spełnia pierwszy warunek ww. przepisu. W niniejszej sprawie kluczowa kwestia dotyczy natomiast odległości budynku od granic działki inwestycyjnej z działkami o nr [...] w miejscowości I.. Z uwagi na niewielkie odległości budynku od granic działki, możliwość ich weryfikacji poprzez zwymiarowanie na mapie (nawet elektronicznej) jest ograniczona, a pomiary nieprecyzyjne. Niemniej jednak zgodnie z analizą wykonaną przez tutejszy organ i pomiarami własnymi wykonanymi przy pomocy ogólnodostępnych map interaktywnych (www.mapy.geoportal.gov.pl, dostęp: 23.OS.ZOZSn) wynika, że północno-wschodni narożnik budynku znajduje się w bezpośredniej styczności z granicą działki, a narożnik północno-zachodni - w odległości ok. 65 cm. Należy zauważyć, że Inwestor sam podał informację o tym, że budynek znajduje się "przy granicy z działką [...]". Dlatego w sposób oczywisty należy uznać, że odległość ta nie spełnia drugiego warunku ww. przepisu tj. odległości od granicy działki nie mniejszej niż połowy wysokości. Ponadto przedmiotowe obiekty są ze sobą połączone (styczne), a więc w związku z tym dla obu tych obiektów wymagany jest projekt rozbiórki sporządzony przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami z przedstawieniem szczegółowego opisu rozbiórki. Wojewoda Małopolski stoi na stanowisku, że z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia, ze względu na usytuowanie tych budynków bezpośrednio przy sobie, a jednocześnie bezpośrednio przy granicy działki, niezbędny jest opracowany projekt rozbiórki Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył inwestor zarzucając wydanie sprzeciwu poza ustawowym terminem. Wskazano na art. 35 § 3 kpa oraz art. 36 § 1 i 2 kpa. Decyzja została wydana dopiero w dniu 26 maja 2025r. czyli po przekroczeniu ustawowego terminu, co narusza zasadę niezwłoczności i terminowości postępowania administracyjnego Bezpodstawne było też stwierdzenie Poczty Polskiej SA oraz starosty mówiące, że wskazany w złożonym zawiadomieniu adres nie istnieje. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisku, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do meritum sprawy należy wskazać, że zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, ale wymaga zgłoszenia rozbiórka budynków i budowli o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości (podkreślenie własne). O ile zgodzić się należy z organem, że zgłoszenie nie zawierało wszystkich wymaganych informacji, to jednak w okolicznościach niniejszej sprawy nie było konieczności wzywania skarżącego do uzupełniania jego braków. Z pozyskanych przez organ map dostępnych w formie elektronicznej, a także z treści samego zgłoszenia jednoznacznie bowiem wynika, że w niniejszym wypadku nie jest spełniony warunek minimalnej odległości od granicy działki sąsiedniej, który nie może być mniejszy niż połowa wysokości obiektu przeznaczonego do rozbiórki. Z akt sprawy wynika, że budynek stodoły usytuowany jest jednym narożnikiem w granicy z działką sąsiednią, a w największym od niej oddaleniu, w odległości ok. 65 cm. od tej działki. Natomiast budynek określony jako gospodarczy usytuowany jest w bezpośredniej styczności ze stodołą, a zatem nie są to budynki wolnostojące i od siebie wyodrębnione. W tym stanie rzeczy nie został spełniony warunek aby przedmiotowej rozbiórki można było dokonać w oparciu o zgłoszenie, a koniecznym jest uzyskania pozwolenia na rozbiórkę. Przechodząc do kwestii formalnych tj. terminu do wniesienia sprzeciwu, to został on zachowany. Zgodnie z art. 30 ust. 6a prawa budowlanego, za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora pocztowego, o którym mowa w art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Ustawodawca zatem wprost wskazuje, że za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora pocztowego. Znajduje to również potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądowo-administracyjnym, gdzie wskazuje się, że dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 prawa budowlanego konieczne jest wydanie i nadanie decyzji sprzeciwu u operatora pocztowego. W niniejszej sprawie organ I instancji nadał decyzję w dniu 17 marca 2025 r. tj. w ustawowym terminie do wniesienia sprzeciwu (karta nr 16 akt organu i instancji). Przesyłka została też prawidłowo zaadresowana, na istniejący adres, wskazany przez skarżącego w zgłoszeniu. W tej sytuacji organ nie może ponosić odpowiedzialności za sposób realizacji usług doręczeniowych przez operatora pocztowego, działającego na podstawie ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t.j. Dz.U.2025.366). Wobec tego, że organ I instancji prawidłowo i w terminie nadał decyzję sprzeciwu w placówce pocztowej, to decyzja ta weszła do obrotu prawnego bez względu na fakt, że przesyłka ta została do organu zwrócona po nieskutecznym doręczeniu do strony. Natomiast, w związku z tym, że Starosta Krakowski, po otrzymaniu zwrotu przesyłki pocztowej, ponownie wysłał decyzję do Inwestora - tym razem na adres podany w ewidencji gruntów - a przesyłka ta została doręczona w dniu 3 kwietnia 2025 r., to w okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy prawidłowo uznał, że Inwestor nie uchybił terminowi na wniesienie odwołania. Takie stanowisko organu należy uznać za prawidłowe. Skoro bowiem to z przyczyn leżących po stronie operatora pocztowego nie doszło do doręczenia pierwszej przesyłki, która została nadana prawidłowo i na prawidłowy adres, to z jednej strony decyzja ta weszła do obrotu prawnego, natomiast dla skarżącego należy zastosować interpretację, że zapoznał się on z treścią zaskarżanej decyzji dopiero wtedy kiedy faktycznie było to możliwe tj. w dniu 3 kwietnia 2025 r. i od tej daty winno się dla niego liczyć termin na wniesienie odwołania. Podkreślić jednak należy, że nie zmienia to faktu, iż decyzja Starosty Krakowskiego z 14 marca 2025 r. została wydana w ustawowym terminie do wniesienia sprzeciwu, gdyż nadano ją w dniu 17 marca 2025 r. zgodnie z art. 30 ust. 6a prawa budowlanego i to wtedy decyzja ta weszła do obrotu prawnego. Ponowne wysłanie decyzji przez Starostę Krakowskiego nie stanowiło zatem nadania w rozumieniu i o skutkach o jakich stanowi art. 30 ust. 6a prawa budowlanego. Z tych przyczyn zachodziły przesłanki do merytorycznego rozpoznania odwołania, które zaskarżało decyzję o sprzeciwie wniesioną w terminie. Co się natomiast tyczy samej skargi to nie zawiera ona uzasadnionych zarzutów. Rozpoznanie odwołania z naruszeniem terminu o jakim mowa w art. 35 § 3 k.p.a. (co nie było przedmiotem ustaleń i oceny w niniejszym postępowaniu) nie czyni decyzji wydanej przez organ II instancji decyzją, która nie wywołuje skutków prawnych. Natomiast jeśli w ocenie skarżącego doszło do bezczynności lub przewlekłości w postępowaniu odwoławczym, to mógł on zainicjować stosowne w tym zakresie postępowanie. Co się natomiast tyczy terminu do wniesienia samego sprzeciwu, to został on zachowany z przyczyn wskazanych powyżej. Z tych przyczyn skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.