II SA/Kr 890/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2007 r. sprawy ze skargi S.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w w przedmiocie przyznania zasiłku celowego na zakup środków czystości skargę oddala. Sygn. akt II SA / Kr 890 / 07. Uzasadnienie Decyzją [....] Kierownik Działu Bezdomnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. przyznał - na podstawie art.104 , 107 i 108 k.p.a. oraz art. 3 ust.3 i 4 , 4 , 8, 14 , 17 ust. l pkt 5 , 39 , 102 , 104 , 106 i 109 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej – S.C. zasiłek celowy w kwocie 30,00 zł na zakup środków czystości i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji wskazano , iż na podstawie wywiadu środowiskowego i zebranej dokumentacji dotyczącej sytuacji materialnej i rodzinnej wnioskującego ustalono , ze prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe , a uzyskiwany dochód nie przekracza ustalonego kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Wnioskujący znajduje się w trudnej sytuacji bytowej i nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić niezbędnych potrzeb bytowych. Wysokość świadczenia została ustalona przy uwzględnieniu potrzeb wnioskującego i możliwości finansowych Ośrodka. Na skutek odwołania S.C. od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzja [....] w oparciu o art. 8 ust. l i 39 ustawy z 12.03. 2004 r. o pomocy społecznej oraz art. 138 § l pkt l k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium podzielając argumentację organu pierwszej instancji wskazało , że strona jest już objęta pomocą Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej , który wielokrotnie przyznawał jej zasiłki celowe jako osobie bezdomnej. Odwołujący otrzymał zatem stosowną pomoc przeznaczoną na pokrycie niezbędnych potrzeb życiowych. Wszelkie jej potrzeby w miarę możliwości ośrodka są realizowane. Odwołujący podaje , że jego potrzeby są większe ; należy jednak zwrócić uwagę , że nie wszystkie żądania strony mogą być zrealizowane w pełnej wysokości — pomoc społeczna ma bowiem stanowić jedynie wsparcie , a w sytuacji gdy wnioskujący posiada własne środki finansowe pomoc społeczna może jedynie dofinansować wydatki. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego respektując przy tym treść art. l ust. l ustawy o pomocy społecznej. W skardze od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. S.C. wyraził niezadowolenie z jej treści artykułują pretensje względem osób zajmujących się jego sprawą i zarzucił, że z racji swego statusu osoby bezdomnej jest przez pomoc społeczną lekceważony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosiło o oddalenie skargi, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje ; Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej , przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem t.j. legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracyjnego ( art. 3 . ustawy z 30. 08. 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. - Dz. U. nr 153 póz. 1270 z póżn. zm. ) Orzekanie w myśl art.135 powołanej ustawy następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze ,a także zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy , tudzież przebieg postępowania przed organami administracji publicznej - zarzuty wyartykułowane w skardze uznać należy za bezzasadne. Sąd nie będąc związany skargą i orzekając w granicach sprawy nie dopatrzył się również żadnych innych naruszeń prawa czy uchybień - nie podniesionych w środku zaskarżenia - o jakich mowa w art. 145§ l ustawy o.p.p.s.a. Odnosząc się do artykułowanych przez skarżącego zarzutów przedstawić należy poniższe argumenty. Organy obu instancji uczyniły zadość przepisom k.p.a. , w szczególności wszystkim stronom został zapewniony czynny udział w postępowaniu stosownie do art. l O k.p.a. , zaś przeprowadzone postępowanie wyjaśniające odpowiada w ocenie Sądu przepisom art. 7 i 77 § l k.p.a. Nadto dokonana ocena materiału zgromadzonego w aktach nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów , odpowiadając zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego , co oznacza zgodność z dyspozycją art. 80 k.p.a. Jej istota sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy (stanu faktycznego) i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zasada ta nie oznacza jednak, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według dowolnych kryteriów; swój ą ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonywających podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. W nauce podkreśla się, że swobodna ocena dowodów musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów (E. Iserzon (w:) E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks..., s. 155). Zasada swobodnej oceny dowodów jest ściśle związana z zasadą prawdy obiektywnej . Uznanie przez organ określonej okoliczności za udowodnioną stanowi podstawową przesłankę, na której organ ten opiera swoje rozstrzygnięcie sprawy. Dokonując swobodnej oceny dowodów, organ administracji publicznej winien mieć na uwadze, że czynność ta winna znaleźć swe odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Zadaniem uzasadnienia faktycznego jest więc wskazanie faktów i dowodów, które legły u podstaw wydania decyzji, a także ewentualne wskazanie przyczyn, z powodu których innym dowodom organ ten odmówił wiarygodności (art. 107 § 3). Innymi słowy, jeżeli organ administracji w uzasadnieniu faktycznym powoła się na pewne okoliczności, to muszą one wynikać ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego i muszą mieć w nim swoje umocowanie. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organy słusznie przyjęły , iż wnioskujący dysponuje własnym dochodem i stale korzysta z różnorodnych form pomocy społecznej. Należy mieć na uwadze , że przyznanie zasiłku na podstawie art. 39 ust. l i 2 ustawy o pomocy społecznej jest uprawnieniem , a nie obowiązkiem organów administracji. W ramach uznania administracyjnego decydują one , biorąc pod uwagę zarówno sytuację osoby wnioskującej jak i własne możliwości finansowe , czy i w jakim zakresie powinien zostać przyznany specjalny zasiłek celowy. Jeżeli postępowanie poprzedzające wydanie decyzji było prowadzone w sposób prawidłowy , a motywy orzeczenia zostały wyjaśnione w uzasadnieniu , to nie jest rzeczą sądu administracyjnego kwestionowanie rozstrzygnięcia podjętego w ramach tego uznania . Organy pomocy społecznej słusznie wskazały w swoich decyzjach , że świadczenia przez nie wypłacane mają stanowić pomoc dla danej osoby w ponoszeniu niezbędnych ciężarów , nie zaś doprowadzić do całkowitego przejęcia ich ponoszenia przez system pomocy społecznej. W realiach niniejszej sprawy nie sposób nie dostrzec , że sytuacja skarżącego jest ciężka. Z drugiej jednak strony otrzymywał on pomoc finansową między innymi w postaci zasiłków celowych na inne potrzeby. Organy pomocy społecznej mają obowiązek w taki sposób gospodarować posiadanymi środkami , aby były w stanie pomóc wszystkim potrzebującym , tym zwłaszcza wobec których z uwagi na kryterium dochodowe udzielenie pomocy jest obligatoryjne. Organy dały temu wyraz w uzasadnieniach rozstrzygnięć , akcentując , iż udzielona pomoc musi być adekwatna również w relacji do posiadanych przez pomoc społeczną zasobów . Niezależnie od powyższego wskazać należy , że organy orzekały mając na uwadze stan rzeczy istniejący w czasie rozstrzygania sprawy , a przyznana kwota na zakup środków czystości nie pozostaje w dysproporcji do przeciętnych w tym zakresie potrzeb , stąd późniejsze zmiany w ich obrębie po stronie wnioskującego mogą być rozpoznane w oparciu o jego kolejne wnioski o udzielenie pomocy. Wobec powyższego, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie przekracza granic uznania administracyjnego i brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy o p. p. s. a.