II SA/Kr 893/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Magda Froncisz WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 czerwca 2019 r. znak [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 7 czerwca 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 18, art. 33 § 1, art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 czerwca 2016 r., nr [...], o uznaniu wniesionych zarzutów w sprawie toczącego się postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego numer [...] z dnia 23 marca 2016 r. w zakresie: "nieistnienia obowiązku", "odroczenia terminu wykonania obowiązku albo braku wymagalności obowiązku z innego powodu", "określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4", "niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym", "niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego" oraz "zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego" za nieuzasadnione – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Powyższe postanowienie, które jest przedmiotem skargi, zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Prezydent Miasta Krakowa, postanowieniem z dnia 10 czerwca 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 5, 6 oraz 8, art. 34 § 4 oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 124 k.p.a., po rozpoznaniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wniesionych przez [...] Sp. z.o.o. z siedzibą w K., uznał wniesione zarzuty w sprawie toczącego się postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 23 marca 2016 r. w zakresie nieistnienia obowiązku, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo braku wymagalności obowiązku z innego powodu, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia o którym mowa w art. 3 i 4, niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowania środka egzekucyjnego oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego – za nieuzasadnione. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał w szczególności, że w dniu 16 maja 2016 r. zobowiązany – [...] Sp. z.o.o. – złożył zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego. Organ stwierdził, że art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym zawiera enumeratywnie wyliczone podstawy składanych zarzutów. Podstawy te mają charakter wyłączny i nie mogą być przez uczestników postępowania rozszerzane. Odnosząc się do podniesionych zarzutów organ stwierdził, że z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wynika obowiązek doręczenia zobowiązanemu wniosku wierzyciela (będącego w tym przypadku jednocześnie organem egzekucyjnym, w rozumieniu ustawy) o wszczęcie egzekucji, a zatem sugestia rzekomego pozbawienia zobowiązanego czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym jest bezpodstawna. Okoliczność rzekomego otrzymania dotacji z funduszu rozwoju regionalnego, podobnie jak argumenty o sprzeczności z logiką i "podejściem biznesowym", nie mają żadnego znaczenia dla postępowania egzekucyjnego mającego na celu wykonanie obowiązku o charakterze niepieniężnym. Prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie jest przedwczesne, ponieważ obowiązek nie został dobrowolnie wykonany pomimo doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że obowiązek zobowiązanego wynika z decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 października 2012 r., zatwierdzającej projekt budowlany zamienny oraz zmieniającej decyzję pozwolenia na budowę z dnia 30 stycznia 2009 r. Zgodnie z tą decyzją określony został czas użytkowania wszystkich obiektów objętych pozwoleniem na budowę sezonowo, do końca 2015 r. – co oznacza, że przedmiotowe obiekty budowlane miały charakter tymczasowy i powinny być rozebrane w określonym terminie. Zatem nie było podstaw do wydania decyzji o nakazaniu przymusowej rozbiórki. W tym zakresie argumentacja zobowiązanego jest wewnętrznie sprzeczna, ponieważ z jednej strony stwierdził, że nie została wydana decyzja o nakazaniu przymusowej rozbiórki, a z drugiej strony twierdzi, że niewłaściwy organ nakazał przymusową rozbiórkę. Obowiązek rozbiórki obiektów w określonym terminie (do końca 2015 r.) jest jednym z warunków decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem zobowiązany mógł kwestionować decyzję w tym zakresie w postępowaniu administracyjnym dotyczącym decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zmieniającej decyzję pozwolenia na budowę, jednakże nie złożył wówczas odwołania od tej decyzji, a zatem jego twierdzenia są niezrozumiałe. Organ uznał, że również zarzut odroczenia terminu wykonania obowiązku albo braku wymagalności obowiązku z innego powodu jest bezpodstawny. Z pisma zobowiązanego oraz dołączonej do niego korespondencji z Wydziałem Skarbu Miasta UMK wynika zainteresowanie zobowiązanego zawarciem kolejnej umowy dzierżawy ze Skarbem Państwa oraz Gminą Miejską Kraków (w imieniu których działa Prezydent Miasta Krakowa przez Wydział Skarbu Miasta UMK). Jednakże z pism wynika, że wydzierżawiający nie tylko nie wyraził woli kontynuowania dzierżawy, ale podkreślił konieczność wydania przedmiotu dzierżawy po wygaśnięciu umowy, w stanie uporządkowanym, opróżnionym z wszelkich obiektów i ruchomości. Podjęcie przez Radę Miasta Krakowa uchwały z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bulwary Wisły II" nie oznacza, że taki plan miejscowy zostanie uchwalony, zastępując obecnie obowiązujący plan miejscowy. Odnośnie zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa Prezydent Miasta Krakowa podkreślił, że nie wydawał żadnej decyzji o przymusowej rozbiórce. Zupełnie niezrozumiałe jest stwierdzenie zobowiązanego, że przymusowa rozbiórka "wymagałaby uprzedniego pozwolenia lub zgłoszenia". Bezpodstawne są również twierdzenia zobowiązanego, że przymiot wierzyciela w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym przysługuje Wojewodzie Małopolskiemu, a nie Wydziałowi Architektury i Urbanistyki, ponieważ bulwary wiślane "niewątpliwie spełniają ważny funkcję przeciwpowodziową na podstawie art. 82 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego". Przedmiotowa decyzja zatwierdzająca projekt budowlany zamienny i zmieniająca pozwolenie na budowę została wydana przez Prezydenta Miasta Krakowa, a nie przez Wojewodę Małopolskiego, ponieważ przedmiotowe zamierzenie budowlane nie podlegało właściwości Wojewody Małopolskiego na podstawie art. 82 ust. 3 i 4 ustawy – Prawo budowlane, w szczególności przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę nie dotyczyła obiektów i robót budowlanych hydrotechnicznych piętrzących, upustowych, regulacyjnych, melioracji podstawowych oraz kanałów i innych obiektów służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, wraz z obiektami towarzyszącymi (art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane). W tej sytuacji nie ma podstaw do przyznania przymiotu wierzyciela – Wojewodzie Małopolskiemu. Zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym jest, zdaniem organu I instancji, niezasadny. Minęło już kilka miesięcy od upływu terminu, w którym obiekty budowlane tzw. plaży powinny zostać rozebrane. Zobowiązany powinien podjąć stosowne działania przed upływem terminu (tj. przed 31 grudnia 2015 r.) albo przynajmniej po otrzymaniu upomnienia. Zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego jest również niezasadny. Wbrew twierdzeniu zobowiązanego egzekwowany obowiązek nie stał się bezprzedmiotowy. Zobowiązany pomija okoliczność, że obowiązek rozbiórki obiektów tzw. plaży wynika z warunku przedmiotowej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę (z dnia 18 października 2012 r.), a zatem przystąpienie do procedury planistycznej nie czyni tego obowiązku bezprzedmiotowym. Okoliczność, że Rada Miasta Krakowa przystąpiła do sporządzenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który ma zastąpić obecnie obowiązujący, nie oznacza, że taki plan miejscowy zostanie uchwalony, a jego treść będzie zgodna z oczekiwaniami zobowiązanego. Zresztą nawet gdyby został uchwalony nowy plan miejscowy zgodny z oczekiwaniami zobowiązanego, to nie uchylałoby to ciążącego na zobowiązanym obowiązku rozbiórki. Nowy plan miejscowy zgodny z oczekiwaniami zobowiązanego mógłby ewentualnie pozwolić zobowiązanemu na uzyskanie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczącej nowego zamierzenia inwestycyjnego, o ile zobowiązany uzyskałby prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, którym i tak aktualnie nie dysponuje. Odnośnie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego poprzez nałożenie grzywny w celu przymuszenia zamiast wykonania zastępczego Prezydent Miasta Krakowa wyjaśnił, że zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego spowodowałoby konieczność wydania środków publicznych o znacznej wysokości przez Gminę Miejską Kraków. Wynikałoby to z konieczności przeprowadzenia procedury wynikającej z ustawy Prawo zamówień publicznych. Przeprowadzenie przetargu niewątpliwie wydłużyłoby postępowanie i w końcowym efekcie spowodowałoby poniesienie przez zobowiązanego znacznie wyższych kosztów niż w przypadku wykonania obowiązku bez pośrednictwa organu egzekucyjnego. Pismem z dnia 21 czerwca 2016 r. [...] Sp. z o.o. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1) art. 7 § 2 i 3 u.p.e.a. poprzez jego błędne zastosowanie, 2) art. 34 § 4 u.p.e.a poprzez jego błędne zastosowanie, 3) art. 45 § 1 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie, 4) art. 59 § 1 u.p.e.a . poprzez jego niezastosowanie, 5) art. 121 § 2 i § 5 u.p.e.a. poprzez ich błędne zastosowanie, 6) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w prowadzonym przez organ egzekucyjny postępowaniu doszło do sytuacji przewidzianej w art. 33 § 1 pkt 2, pkt 3, pkt 5, pkt 6 i pkt 8 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem zobowiązanego, organ egzekucyjny błędnie uznał, iż wszystkie wniesione zarzuty są nieuzasadnione i konsekwencji błędnie zastosował art. 34 § 4 u.p.e.a. Nawiązując do art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. i zarzutu nieistnienia obowiązku, zobowiązany podniósł, że organ egzekucyjny usiłuje marginalizować fakt, że Prezydent Miasta Krakowa udzielił stosownego pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 30 stycznia 2009 r., które nadal obowiązuje (przewiduje ono w pkt 5 możliwość i działania kompleksu w sezonie letnim do 2018 r.), albowiem w pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 18 października 2012 r. (zmieniające to poprzednie w okresie do końca 2015 r.) wyraźnie ustala, że pozostałe warunki decyzji Prezydenta Miasta Krakowa pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 30 stycznia 2009 r. pozostają bez zmian. W cytowanym przez organ egzekucyjny fragmencie pozwolenia na budowę z dnia 18 października 2012 r. nr [...] (w przeciwieństwie do poprzedniego pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 30 stycznia 2009 r.) nie ma mowy o rozbiórce, a jedynie o tym, że należy zdemontować obiekty tym objęte. Obiekty tymczasowe objęte pozwoleniem na budowę z dnia 18 października 2012 r. nr [...] stanowią nie tylko pawilon, który błędnie został zostaje uznany przez organ jako budynek, ale i plac zabaw dla dzieci, tarasy, piasek, terenowe urządzenia sportowe, itp. Z art. 3 pkt 5 ustawy Prawa budowlanego wynika, że ilekroć w ustawie jest mowa o tymczasowym obiekcie budowlanym, należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, pokrycie namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy obiekty kontenerowe. W związku z powyższym obiekty tymczasowe nie są koniecznie (tak jak usiłuje udowodnić organ egzekucyjny) obiektami przeznaczonymi do rozbiórki. Nigdy nie została wydana odpowiedna decyzja przez właściwy organ w celu przymusowej rozbiórki budynku, skoro fakt ten potwierdza sam organ na stronie 7 ostatecznego postanowienia z dnia 10 czerwca 2016 r. Przyjmując nawet, iż takie pozwolenie na rozbiórkę nie byłoby konieczne, to i tak roboty zabezpieczające, rozbiórkowe i wyburzenia można rozpocząć przed ich zgłoszeniem, które nigdy nie wystąpiło. Uzasadniając zarzut dotyczący art. 33 § 1 u.p.e.a. pkt 2 wobec odroczenia terminu wykonania obowiązku albo braku wymagalności obowiązku z innego powodu, zobowiązany stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż rzeczą organu było wyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, a taką okolicznością niewątpliwie było złożenie przez zobowiązanego wniosku o przedłużenie okresu umowy dzierżawy terenów niezbędnej, aby uzyskać nowe pozwolenie na budowę, który de facto był wnioskiem o odroczenie terminu wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 33 pkt 2 u.p.e.a. Po drugie, w niniejszej sprawie organ egzekucyjny bezpodstawnie pominął znany mu z urzędu fakt, że na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXXVII/639/16 z dnia 17 lutego 2016 r. w procedowaniu jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bulwary Wisły II". Zgodnie z uzasadniającą ten projekt uchwałą (druk 715) zasadne jest skorygowanie niektórych parametrów i ustaleń, które w dotychczasowym planie miejscowym "Bulwary Wisły" utrudniają funkcjonowanie zarówno obecnego budynku usług gastronomiczno-turystyczno-rekreacyjnych, obsługujących Plażę, jak i zacumowanych już na Wiśle barek. Zdaniem zobowiązanego, doszło do swoistego odroczenia terminu wykonania obowiązku; organ egzekucyjny, przestrzegając obowiązków przewidzianych w rozdziale drugim k.p.a., powinien zawiesić postępowanie administracyjne do czasu rozpoczęcia obowiązywania nowego planu zagospodarowania przestrzennego Bulwary Wisły II, pozwalającego na utrzymanie kompleksu wielofunkcyjnego Plaża zgodnie ze stanem obecnym w przeciwieństwie do podstawy wydania decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki tych obiektów. Odnosząc się do zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. wobec określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, zobowiązany wskazał, że Wydział Architektury i Urbanistyki Miasta Krakowa nie posiada kompetencji pozwalającej, aby nakazać przymusową rozbiórkę, która po pierwsze nie jest w niniejszej sprawie zgodna z przepisami prawa budowlanego, a po drugie nawet gdyby była, i tak wymagałaby uprzedniego pozwolenia lub zgłoszenia. Nawet przyjmując, że takie pozwolenie na rozbiórkę nie byłoby konieczne, to i tak roboty zabezpieczające, rozbiórkowe i wyburzenia można rozpocząć przed ich zgłoszeniem, które nigdy nie wystąpiło. Z kolei odnosząc się do zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., tj. zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, zobowiązany wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane rozbiórka jest to jeden z rodzajów robót budowlanych, co z kolei rodzi pewne konsekwencje prawne szczegółowo opisane w zarzutach zobowiązanego z dnia 16 maja 2016 r. Nawiązując do zarzutu określonego w art. 33 § 1 u.p.e.a pkt 6 wobec niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego – zobowiązany wskazał, że po pierwsze Prezydent Miasta Krakowa udzielił stosownego pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 30 stycznia 2009 r., które nadal obowiązuje (przewiduje ono w pkt 5 możliwość i działania kompleksu w sezonie letnim do 2018 r.), albowiem w pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 18 października 2012 r. (zmieniającym te poprzednie w okresie do końca 2015 r.) wyraźnie ustala, że pozostałe warunki decyzji Prezydenta Miasta Krakowa pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 30 stycznia 2009 r. pozostają bez zmian, a tym samym przedmiotowe obiekty mogą legalnie zajmować tereny w sezonie letnim do 2018 r. W związku z powyższym bezprzedmiotowe jest żądanie rozbiórki obiektów, które mogą legalnie stać na przedmiotowym terenie na podstawie ważnego pozwolenia na budowę. Po drugie, w niniejszej sprawie organ egzekucyjny bezpodstawnie pominął znany mu z urzędu fakt, że na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXXVII/639/16 z dnia 17 lutego 2016 r. jest w procedowaniu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bulwary Wisły II". Organ I instancji powinien zawiesić postępowanie administracyjne do czasu rozpoczęcia obowiązywania nowego planu zagospodarowania przestrzennego Bulwary Wisły II pozwalającego na utrzymanie kompleksu wielofunkcyjnego Plaża zgodnie ze stanem obecnym w przeciwieństwie do podstawy wydania decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki tych obiektów. Wbrew stwierdzeniu organu egzekucyjnego istnieją przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na postawie art. 56 § 1 ust. 1 i 5 u.p.e.a. Organ egzekucyjny bezpodstawnie pominął znany mu z urzędu fakt, że w związku ze swoją charakterystyką demontaż obiektów objętych w pozwoleniu na budowę z dnia 18 października 2012 r nr [...] jest czasochłonny i nie może być fizycznie wykonany w nałożonym 14 dniowym terminie. Organ egzekucyjny, zamiast zakładać, że wystarczy 14 dni na wykonanie takich robót budowlanych oraz uzyskanie wszystkich zgód w tym zakresie, powinien wnikliwe się poinformować co do realnego możliwego terminu, chociażby poprzez uzyskanie od ewentualnego wykonawcy zastępczego kosztorysu i harmonogramu prac przy wykonywaniu takich robót budowlanych. Zobowiązany nie zgadza się ze stanowiskiem organu, który w swoim postanowieniu z dnia 10 czerwca 2016 r. stwierdził, że niewątpliwe takie czynności wydłużyłyby postępowanie i podniosłyby znacznie koszty. Organ zdaje się zapominać, że celem egzekucji administracyjnej nie jest wyrządzenie zobowiązanemu dolegliwości, ale bezpośrednie zapewnienie wykonania obowiązków administracyjnych. W ocenie zobowiązanego wadliwe jest zarówno wezwanie do wykonania rozbiórki, jak i postawa prawna tytułu egzekucyjnego, która nakłada obowiązek rozbiórki niewynikający z pozwolenia na budowę z dnia 18 października 2012 r. nr [...], które przewiduje jedynie demontaż obiektów, a tym samym organ egzekucyjny błędnie zastosował art. 15 § 1 u.p.e.a. skoro ewentualny obowiązek zobowiązanego polega na demontażu obiektów, a nie przymusowej rozbiórce budynku. Zdaniem zobowiązanego, myli się organ egzekucyjny, twierdząc, że warunek czasowy do końca 2015 r. opisany w pozwoleniu na budowę z dnia 18 października 2012 r. nr [...] jest wynikiem art. 36 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy – Prawo budowlane, albowiem jest on wynikiem art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawa budowlane, który nie implikuje konieczności rozbiórki. Zobowiązany zaznaczył, że organ użył słowa rozbiórka w punkcie 5 pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 30 stycznia 2009 r., natomiast w pozwoleniu na budowę z dnia 18 października 2012 r. nr [...] słowa demontaż obiektów. Zdaniem zobowiązanego, kuriozalne jest w tym kontekście stwierdzenie organu egzekucyjnego, że organy samorządowe nie mają obowiązku wydawania decyzji zgodnie z nazewnictwem używanym w ustawach, skoro organy państwowe powinny działać wzbudzając zaufanie obywateli – tym bardziej, że zgodnie z obecnym stanem prawnym nie istnieje jednoznaczna definicja rozbiórki. Zobowiązany podkreślił, że zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy – Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o tymczasowym obiekcie budowlanym, należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, pokrycie namiotowa i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy obiekty kontenerowe. W związku z powyższym obiekty tymczasowe nie są koniecznie (tak jak usiłuje udowodnić organ egzekucyjny) obiektami przeznaczonymi do rozbiórki. Obiekty tymczasowe objęte tytułem wykonawczym do rozbiórki stanowią nie tylko pawilon (który i tak został błędnie uznany przez organ jako budynek), ale i plac zabaw dla dzieci, tarasy, piasek, terenowe urządzenia sportowe, itp. które niewątpliwe nie mogą zostać uznane za budynki. Wobec tego brak podstaw do zastosowania art. 121 § 5 u.p.e.a.; ewentualną podstawą ustalenia wysokości grzywny winien być art. 121 § 2 u.p.e.a., w myśl którego grzywna nie może przekroczyć 50.000 złotych. W kontekście zarzutu opartego na art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. wobec zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego zobowiązany wskazał, że art. 7 § 2 u.p.e.a. nakłada na organ egzekucyjny obowiązek wyboru środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego dla zobowiązanego. W niniejszej sprawie za środek taki organ egzekucyjny uznał wymierzenie grzywny w wysokości 479.635,00 zł, przy czym grzywna w tej wysokości może jedynie doprowadzić spółkę do upadłości, a w tym samym zaprzecza instytucji przymuszenia zobowiązanego do wykonania swojego obowiązku o charakterze niepieniężnym. Stosując środek egzekucyjny niewłaściwy ze względu na nadmierną uciążliwość dla zobowiązanego, nieprawidłowo została zastosowana zasada skuteczności. Zobowiązany wskazał, że organ egzekucyjny zamiast zakładać, iż wystarczy 14 dni na wykonanie takich robót budowlanych oraz uzyskanie wszystkich zgód w tym zakresie, powinien wnikliwe się poinformować co do realnego możliwego terminu i kosztów z tym związanych chociażby poprzez uzyskanie od ewentualnego wykonawcy zastępczego kosztorysu i harmonogramu prac przy wykonywaniu takich robót budowlanych. Zdaniem zobowiązanego, organ zdaje się zapominać, że celem egzekucji administracyjnej nie jest wyrządzenie zobowiązanemu dolegliwości, ale bezpośrednie zapewnienie wykonania obowiązków administracyjnych. Grzywnę nakłada się, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 119 § 2 u.p.e.a.). Zawarte w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienie wyboru tego środka egzekucyjnego jest zdawkowe i szablonowe, co świadczy o tym, że organ egzekucyjny w rzeczywistości nie rozważył kwestii wyboru środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego dla zobowiązanego. Ponadto zobowiązany wskazał, że organ egzekucyjny oprócz wspomnianej grzywny informuje zobowiązanego o tym, że jeśli w nierealnym terminie 14 dni nie wykona swojego rzekomego obowiązku, będzie orzeczone wykonanie zastępcze będące dodatkowym środkiem egzekucyjnym stosowanym w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, a tym samym wykluczające tezę, że nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków niż grzywna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 12 lipca 2016 r. utrzymało w mocy przedmiotowe postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w przepisie art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zostało wprowadzone rozróżnienie między podstawą prawną egzekwowanego obowiązku (art. 27 § 1 pkt 3) i podstawą prawną prowadzenia egzekucji (art. 27 § 1 pkt 6). Przez wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku należy rozumieć powołanie decyzji lub postanowienia albo innego rodzaju rozstrzygnięcia, z mocy których na zobowiązanym ciąży egzekwowany obowiązek, a w przypadku gdy egzekwowany obowiązek wynika wprost z przepisu prawa – wskazanie aktu prawnego, miejsca jego publikacji oraz numeru (oznaczenia) przepisu nakładającego obowiązek. W rozpatrywanej sprawie egzekwowany obowiązek wynika z decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 października 2012 r., zatwierdzającej projekt budowlany zamienny oraz zmieniającej decyzję pozwolenia na budowę z dnia 30 stycznia 2009 r., stosownie do art. 36 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, zgodnie z którym w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby określa terminy rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych. Ponadto organ II instancji wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje ugruntowana linia orzecznicza, zgodnie z którą brak uprawnienia do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym oznacza, że zarzut zobowiązanego oparty na twierdzeniu, że obowiązek nie istnieje (art. 33 § 1 pkt 1), nie może być uwzględniony przez organ egzekucyjny w sytuacji, gdy wierzyciel w wypowiedzi udzielonej w trybie art. 34 § 1 nie potwierdzi tego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w treści zażalenia, w tym w szczególności zarzutu niewykonalności obowiązku, organ wskazał, iż w orzecznictwie powołuje się sytuacje, kiedy obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia czy koszty. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że w ramach postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów, organ nie rozpoznaje sprawy od strony merytorycznej, ani nie może dokonywać oceny innych postępowań dotyczących decyzji, będącej podstawą tytułu wykonawczego. Na skutek skargi [...] Sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1104/16, uchylił powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lipca 2016 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wyjaśnił zakres zastosowania przepisów k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym i ocenił, że proste porównanie treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego przez nie w mocy postanowienia organu I instancji pozwala na stwierdzenie, iż w zakresie ustaleń faktycznych nie zawiera ono jakichkolwiek własnych ustaleń bądź rozważań organu II instancji, lecz sprowadza się do prostego i bezrefleksyjnego powielenia odpowiedniego fragmentu uzasadnienia postanowienia organu I instancji. Powyższe jest przy tym o tyle istotne dla sprawy, iż postanowienie organu II instancji w żadnej mierze nie odnosi się do treści zarzutów sformułowanych przez stronę skarżąca w tym postępowaniu. Skarżąca spółka już w piśmie z dnia 16 maja 2016 r. podniosła szereg zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 23 marca 2016 r. W piśmie tym stwierdzono między innymi, że w sprawie nie rozważono możliwości zastosowania mniej uciążliwego środka egzekucyjnego, ponadto strona podniosła, że sprawę prowadził niewłaściwy organ, a także podniesiono zarzut niedopuszczalności egzekucji. Tymczasem organ II instancji w ogóle nie odniósł się do tych zarzutów, czym naruszył między innymi zasadę dwuinstancyjności. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w żadnej mierze nie odnosi się do treści pism skierowanych do organów w niniejszym postępowaniu. Fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego wynikającą z art. 7 k.p.a. jest spoczywający na organie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Właściwe ustalenie stanu faktycznego – niezbędne dla prawidłowości podejmowanych rozstrzygnięć - wymaga z kolei wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego (art. 77 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). Zasadniczą przesłanką faktyczną wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie podania strony zgłaszającej zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym jest zaś ustalenie treści tych zarzutów. Nawet bowiem gdy treść pisma budzić może wątpliwości, to organ administracji ma obowiązek, stosownie do postanowień powołanych wyżej przepisów, wyjaśnić rzeczywistą wolę strony i treść jej żądania. W ocenie Sądu, w sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności poprzez brak poczynienia przez organ II instancji jakichkolwiek własnych ustaleń zarówno co do treści zgłoszonych przez stronę zarzutów, jak i stanu faktycznego sprawy i oparcie się w tym zakresie jedynie na ustaleniach organu I instancji. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Samorządowego Kolegium Odwoławczego będzie rozpoznanie zażalenia strony skarżącej po wyeliminowaniu wskazanych uchybień. W szczególności organ winien uwzględnić faktyczną treść zarzutów skarżącej spółki oraz samodzielnie prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy. Skarga kasacyjna od tego wyroku został oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 522/17. Rozpoznawszy sprawę ponownie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisane na wstępie postanowienie z dnia 7 czerwca 2019 r., znak [...], którym utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 czerwca 2016 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ zwrócił uwagę na związanie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 października 2016 r., przytoczył i wyjaśnił relewantne przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym art. 33 § 1, zreferował zarzuty zobowiązanego, a nadto zauważył, że w niniejszej sprawie Prezydent Miasta Krakowa jest równocześnie wierzycielem oraz organem egzekucyjnym – okoliczność ta, zdaniem organu, nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, powoduje jednak, że nie ma zastosowania regulacja z art. 34 § 1 u.p.e.a. Dalej organ szczegółowo odniósł się do poszczególnych twierdzeń i zarzutów zobowiązanego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zakresie "nieistnienia obowiązku" oraz "określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4" – art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.e.a., organ zauważył, że decyzja stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego z dnia 23 marca 2016 r. nr [...], tj. decyzja Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 18 października 2012 r., znak: [...], zatwierdzająca projekt budowlany zamienny oraz zmieniająca decyzję pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia 30 stycznia 2009 r., znak: [...] ma charakter ostateczny i podlega wykonaniu. Decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, a tym samym obowiązek, objęty tytułem wykonawczym istnieje i jest wymagalny. W sytuacji gdy zobowiązany nie zgadzał się z nałożonym obowiązkiem, powinien był zakwestionować to na etapie administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego, wnosząc w ustawowym terminie odwołanie. Nieistnienie obowiązku, o której to przesłance jest mowa w art. 33 § pkt 1 u.p.e.a., dotyczy okoliczności, które wpłynęły na byt prawny egzekwowanej decyzji jurysdykcyjnej, nakładającej obowiązek. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że istnieje w obrocie prawnym decyzja ostateczna, z której organ egzekucyjny wywodzi ciążący na zobowiązanym obowiązek wskazany w tytule wykonawczym. W tytule wykonawczym wskazano treść obowiązku podlegającego egzekucji i podstawę prawną tego obowiązku. Powyższego dokonano zgodnie z treścią decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 18 października 2012 r. znak: [...] Zarzut oparty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. uznać należy, zdaniem organu, za nieuzasadniony. Zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 października 2012 r. "określony został czas użytkowania wszystkich obiektów objętych pozwoleniem na budowę sezonowo, do końca 2015 r.". W świetle powyższego, zgodzić się należy z organem I instancji, że wszystkie przedmiotowe obiekty budowlane miały charakter tymczasowy i powinny być rozebrane w określonym terminie. Zatem nie było podstaw do wydania odrębnej decyzji o nakazaniu przymusowej rozbiórki. Obowiązek rozbiórki obiektów w określonym terminie (do końca 2015 r.) jest jednym z warunków decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie w decyzji tej oznaczono czas użytkowania obiektów budowlanych – do końca 2015 r. oraz wskazano, że "po zakończeniu tego okresu obiekty objęte niniejszym pozwoleniem na budowę należy zdemontować, a obszar bulwaru zajęty pod zabudowę poddać rekultywacji, zgodnie z Pozwoleniem Nr [...] z 25 września 2012 r., znak [...], Miejskiego Konserwatora Zabytków". Obowiązek dokonania rozbiórki wynikał wprost z ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 18 października 2012 r. Obiekty budowlane wzniesione na okres czasowy podlegają bowiem rozbiórce z mocy prawa, ze względu na upływ czasu oznaczonego w pozwoleniu na budowę. Obowiązek rozbiórki przedmiotowych obiektów stał się wymagalny wraz z upływem wskazanego w decyzji terminu użytkowania obiektu. Ze względu na upływ czasu oznaczonego w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 października 2012 r. obiekty budowlane podlegają rozbiórce z mocy prawa. Obowiązek rozbiórki obiektów (wzniesionych na czas oznaczony) staje się wymagalny wraz z upływem wskazanego w decyzji terminu i to z mocy tego właśnie pozwolenia bez konieczności podejmowania przez organ jakichkolwiek działań. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 października 2016 r., organ wskazał, że obiekty budowlane wzniesione na okres czasowy podlegają rozbiórce z mocy prawa, ze względu na upływ czasu oznaczony w pozwoleniu na budowę. Pozwolenie zaś na budowę, w tym określenie czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych i terminu ich rozbiórki, należy do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej. Zobowiązanym do dobrowolnego wykonania obowiązku wynikającego z decyzji jest jej adresat wraz z upływem wskazanego w niej terminu. W takiej sytuacji uznać należy, że z upływem wskazanego w decyzji terminu powstał obowiązek po stronie inwestora dokonania rozbiórki przedmiotowych obiektów tymczasowych. Gdy zgodnie z obowiązującym prawem podmiot zobowiązany uchyla się od wykonania ciążącego na nim obowiązku, wówczas przepisy zobowiązują organ administracji architektoniczno-budowlanej do przeprowadzenia stosownego postępowania w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem organu, niezasadne jest zatem stanowisko zobowiązanego, że niewłaściwy organ nakazał przymusową rozbiórkę. W tym kontekście organ zwrócił uwagę na postanowienie z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II O W 180/11, którym NSA wyjaśnił, że rozbiórka obiektu tymczasowego wskazanego w pozwoleniu na budowę jest obowiązkiem niepieniężnym inwestora, którego podstawą jest pozwolenie na budowę, określające termin rozbiórki. Stanowisko to, jak zaznaczył organ, znajduje uzasadnienie również w doktrynie. Zdaniem organu, nie ma podstaw prawnych do przyjęcia, iż w rozpatrywanym przypadku to powiatowy inspektor nadzoru budowlanego jest upoważniony do wydania decyzji o przymusowej rozbiórce. Nie sposób też zgodzić się z tezą, że wierzycielem powinien być Wojewoda Małopolski, a nie Prezydent Miasta Krakowa (Wydział Architektury i Urbanistyki UMK). Decyzja zatwierdzająca projekt budowlany zamienny i zmieniająca pozwolenie na budowę została bowiem wydana przez Prezydenta Miasta Krakowa, a nie przez Wojewodę Małopolskiego. Zamierzenie budowlane nie podlegało właściwości Wojewody Małopolskiego na podstawie art. 82 ust. 3 i 4 ustawy – Prawo budowlane, w szczególności przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę nie dotyczyła obiektów i robót budowlanych hydrotechnicznych piętrzących, upustowych, regulacyjnych, melioracji podstawowych oraz kanałów i innych obiektów służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, wraz z obiektami towarzyszącymi (art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane). W tej sytuacji nie ma podstaw do przyznania przymiotu wierzyciela Wojewodzie Małopolskiemu. Zobowiązany nie wniósł odwołania od decyzji stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego. W tytule wykonawczym prawidłowo wskazano podstawę prawną obowiązku. Odnosząc się do podniesionej przez zobowiązanego konieczności rozróżnienia pojęcia "rozbiórki", użytego w tytule wykonawczym, oraz pojęcia "demontażu obiektów", użytego w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, organ wskazał, że zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy – Prawo budowlane w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby określa terminy rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy – Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o tymczasowym obiekcie budowlanym – należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Warunek określony w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 18 października 2012 r., znak: [...], został określony na podstawie powołanego art. 36 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy – Prawo budowlane, w którym ustawodawca posługuje się terminem "rozbiórka", podobnie jak w powołanym art. 3 pkt 5 ustawy – Prawo budowlane. Prawo budowlane nie zawiera legalnej definicji pojęcia rozbiórka. W świetle definicji budowy z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane stwierdzić należy, że celem rozbiórki jest likwidacja skutków procesu budowy. Za rozbiórkę wybudowanego w określonym miejscu obiektu należy uznać usunięcie tego obiektu z miejsca, w którym został wybudowany. Wykonanie rozbiórki polega na usunięciu obiektu z terenu, na którym został posadowiony. W ocenie organu, nie sposób zgodzić się z zobowiązanym, że z decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 października 2012 r. nie wynika obowiązek określony w tytule wykonawczym. Posłużenie się w decyzji pojęciem "demontażu", a nie pojęciem "rozbiórka" nie może stanowić podstawy do uwzględnienia zarzutu zobowiązanego. Nakaz "zdemontowania obiektów" oznacza ich rozbiórkę. Odnosząc się do twierdzenia zobowiązanego, że tzw. pawilon jest obiektem tymczasowym, a nie budynkiem, organ wskazał, że w decyzji Nr [...] z dnia 18 października 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zmieniającej decyzję pozwolenia na budowę wyraźnie wskazano, że pozwolenie na budowę dotyczy "Zagospodarowania Bulwaru [...] w Krakowie poprzez budowę tymczasowego (do końca 2015 roku) budynku usługowo-gastronomicznego z zapleczem socjalnym, drewnianym podestem oraz montażem plaży (z wykorzystaniem istniejącej infrastruktury technicznej) na działkach nr: [...], [...], [...], [...] obr. [...] w rejonie ul. L. , K. w Krakowie". Określenie "budynek" było zawarte również we wniosku zobowiązanego z dnia 24 września 2012 r. o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i w załączonym do wniosku projekcie budowlanym zamiennym (sporządzonym przez mgr inż. architekt A. L.) zatwierdzonym przedmiotową decyzją. Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o budynku – należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Tymczasowy obiekt budowlany nie stanowi odrębnej kategorii obiektu budowlanego (obok budynku, budowli, obiektu małej architektury – art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego – tymczasowy obiekt budowlany może być budynkiem albo budowlą (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 11/13). Charakter obiektu tymczasowego mogą mieć także budynki, a będą one obiektem tymczasowym nie przez wzgląd na brak związania z gruntem, ale w oparciu o przesłankę przeznaczenia do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej (wyrok WSA w Gdańsku z 5 września 2018 r., I SA/Gd 669/18, CBOSA). Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że zarzut "nieistnienia obowiązku", zarzut "określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa", jak i twierdzenie zobowiązanego, iż "niewłaściwy organ nakazał przymusową rozbiórkę" – nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu odroczenia terminu wykonania obowiązku albo braku wymagalności obowiązku z innego powodu (art. 33 § 1 pkt 2 ustawy), organ stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Okoliczności wskazywane przez zobowiązanego, tj. wola kontynuowania umowy dzierżawy, jak i podjęcie przez Radę Miasta Krakowa uchwały nr XXXVII/639/16 z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bulwary Wisły II" nie stanowią podstawy do stwierdzenia przesłanek określonych w art. 33 § 1 pkt 2 ustawy. Obowiązek rozbiórki obiektów wynika bowiem z decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę (nr [...] z dnia 18 października 2012 r.), zaś przystąpienie do procedury planistycznej nie ma wpływu na istnienie obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji. Nawet jeśli zostałby uchwalony nowy plan miejscowy zgodny z oczekiwaniami zobowiązanego (co nadal nie ma miejsca), to nie oznaczałoby to uchylenia ciążącego na zobowiązanym obowiązku rozbiórki. Jak trafnie zauważył organ I instancji nowy plan miejscowy zgodny z oczekiwaniami zobowiązanego mógłby ewentualnie pozwolić na uzyskanie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczącej nowego zamierzenia inwestycyjnego, o ile zobowiązany uzyskałby prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, którym i tak aktualnie nie dysponuje. Okoliczności te nie stanowią w świetle przepisów prawnych podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego (przesłanki zawieszenia postępowania zostały ściśle określone w art. 56 § 1 ustawy). Ponadto skoro przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego zostały uregulowane w ustawie, nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 1 pkt 5 ustawy), organ wskazał, że również ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Tytuł wykonawczy został wystawiony w dniu 23 marca 2016 r., a zatem po upływie kilku miesięcy od terminu, w którym obiekty budowlane tzw. plaży powinny zostać rozebrane (tj. 31 grudnia 2015 r.). Obowiązek rozbiórki wynika z decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 18 października 2012 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zmieniającej pozwolenie na budowę. W rozpatrywanym przypadku obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego na czas oznaczony powstaje z chwilą upływu terminu określonego w pozwoleniu na budowę i to z mocy tego właśnie pozwolenia. Na niewykonalność obowiązku można się powołać kiedy obowiązek jest niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Przesłanką uznania decyzji za niewykonalną nie mogą być trudności w wyegzekwowaniu decyzji, wiążące się z niezadowoleniem adresatów decyzji lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy albo uwarunkowane względami ekonomicznymi i finansowymi, a obowiązek jest niewykonalny z przyczyn faktycznych, jeżeli nie istnieją techniczne możliwości jego realizacji. A zatem bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty. Okoliczność, że rozbiórka obiektów może być czasochłonna, nie ma również żadnego znaczenia. W rozpatrywanej sprawie nie można więc w żadnym wypadku mówić o niewykonalności obowiązku. Odnosząc się do podniesionego przez zobowiązanego zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 ustawy) oraz przedstawionej argumentacji zobowiązanego uzasadniającej powyższy zarzut, organ stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy nie zasługuje on na uwzględnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych jako przykłady niedopuszczalności egzekucji wskazuje się: dopuszczalność egzekucji sądowej w stosunku do danego obowiązku czy też niemożność prowadzenia egzekucji z uwagi na posiadany przez zobowiązanego immunitet. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. Twierdzenie zobowiązanego, że tytuł wykonawczy został wystawiony przez nieuprawniony podmiot, także oznacza postawienie zarzutu niedopuszczalności egzekucji. Zdaniem organu, Prezydent Miasta Krakowa był uprawniony do wystawienia tytułu wykonawczego. Prezydent Miasta Krakowa decyzją Nr [...] z dnia 30 stycznia 2009 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego tzw. plaży z zachowaniem m.in. warunku (pkt 5) o następującej treści: "określa się czas użytkowania wszystkich obiektów objętych pozwoleniem na budowę sezonowo, do 2018 r. Po zakończeniu sezonu plażowego obiekty objęte niniejszym pozwoleniem na budowę należy każdorazowo rozebrać i przenieść w inne miejsce, poza teren objęty niniejszą decyzją pozwolenia na budowę, zgodnie z Pozwoleniem Nr [...] z dnia 08.01.2009 r., znak: [...], Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków". Zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 18 października 2012 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i zmieniającą pozwolenie na budowę (Nr [...], z 30.01.2009 r.. znak: [...]) – został określony następujący warunek (pkt 2): określa się czas użytkowania wszystkich obiektów objętych pozwoleniem na budowę sezonowo, do końca 2015 r. Po zakończeniu tego okresu obiekty objęte niniejszym pozwoleniem na budowę należy zdemontować a obszar bulwaru zajęty przez zabudowę poddać rekultywacji, zgodnie z Pozwoleniem Nr [...], z 25.09.2012 r., znak: [...], Miejskiego Konserwatora Zabytków". Z porównania treści tych warunków wynika, że dotyczą czasu użytkowania obiektów tzw. plaży. Warunek określony w decyzji z dnia 30 stycznia 2009 r. został zastąpiony warunkiem określonym w decyzji z dnia 18 października 2012 r. Zatem nie można zgodzić się z zobowiązanym, że nadal obowiązuje warunek określający "czas użytkowania obiektów" do 2018 r. Okoliczności wskazywane przez zobowiązanego, tj. wola kontynuowania umowy dzierżawy, jak i podjęcie przez Radę Miasta Krakowa uchwały nr XXXVII/639/16 z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bulwary Wisły II" – nie uzasadniają twierdzenia, że niedopuszczalna jest egzekucja administracyjna czy też niedopuszczalny jest zastosowany środek egzekucyjny. O niedopuszczalności środka egzekucyjnego będzie można mówić wtedy, jeżeli nie został on przewidziany w ustawie, a ponadto jeżeli został przewidziany w ustawie, lecz do egzekucji obowiązków innego rodzaju. Niedopuszczalne jest również stosowanie środków egzekucyjnych wobec osoby niepodlegającej jurysdykcji polskich organów administracyjnych, zwłaszcza korzystających z immunitetu dyplomatycznego lub konsularnego, z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w art. 14 u.p.e.a. W rozpatrywanym przypadku żadna z powyższych sytuacji nie ma miejsca. Odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 ustawy) poprzez nałożenie grzywny w celu przymuszenia zamiast wykonania zastępczego, organ wyjaśnił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, iż w przypadku egzekucji obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego, grzywna w celu przymuszenia, jako środek egzekucyjny mniej uciążliwy dla zobowiązanego, winna być stosowana przed wykonaniem zastępczym. Ten ostatni środek egzekucyjny (drugi z potencjalnych środków przewidzianych w doręczonym skarżącej tytule wykonawczym) może być bowiem zastosowany jedynie wyjątkowo, a mianowicie wówczas, gdy grzywna w celu przymuszenia nie może doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego. Zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego spowodowałoby konieczność wydania środków publicznych o znacznej wysokości przez Gminę Miejską Kraków. Wynikałoby to z konieczności przeprowadzenia procedury wynikającej z ustawy Prawo zamówień publicznych, co wydłużyłoby postępowanie i w efekcie spowodowałoby poniesienie przez zobowiązanego znacznie wyższych kosztów. Trudno uznać, aby rozbiórka obiektów przekraczała możliwości tak dużego przedsiębiorcy (spółki z o.o. o kapitale 4.400.000 zł). Ponadto postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 28 kwietnia 2016 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości 479 635,00 zł zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 14 lipca 2016 r. Następnie Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 6 grudnia 2016 r. nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia w kwocie [...]zł. Postanowienie to jednak zostało w ramach autokontroli uchylone przez Prezydenta Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 12 grudnia 2016 r. Prezydent Miasta Krakowa uchylił własne postanowienie z uwagi na zapadły w dniu 25 października 2016 r. wyrok WSA w Krakowie. W obrocie prawnym brak jest więc rozstrzygnięcia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia. Organ egzekucyjny, z uwagi na uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lipca 2016 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyeliminował kolejne rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożenia grzywny oraz nie podejmował działań w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzut w postaci zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie może zostać uwzględniony. Organ zaznaczył też, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku żalącego się o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia na zasadzie art. 17 § 2 ustawy. Zgodnie z powyższym przepisem wniesienie zażalenia nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ odwoławczy może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia. Pismem z dnia 12 lipca 2019 r. [...] Sp. z o.o. złożyła skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu II instancji oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów. Skarżąca podniosła w szczególności, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygając niniejszą sprawę – zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – było związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1104/16. Wskazania co do dalszego postępowania, co do którego kolegium powinno być związane, dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Zdaniem skarżącej, kolegium powielało błędy już popełnione w poprzednim zaskarżonym i uchylonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniu z dnia 12 lipca 2016 r. W w/w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie słusznie wskazał, iż na podstawie art. 18 u.p.e.a. w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym znajdą również zastosowanie przepisy k.p.a. ustanawiające zasady ogólne postępowania, w tym w szczególności zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.), zasada przekonywania (art. 11 k.p.a.) i zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Tak samo jak w uchylonym postanowieniu z dnia 12 lipca 2016 r. w niniejszej sprawie wymogom tym nie sprostano. Pomimo swojej objętości, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest tylko z pozoru wnikliwie sporządzone, albowiem zawiera w 70% swojej treści stanowisko organu I instancji (od strony 1 do strony 7 uzasadnienia) i strony skarżącej (od strony 7 do strony 13 uzasadnienia) oraz przepisy ustawy, które znajdą zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Dopiero od strony 16 uzasadnienia organ II instancji pozornie ustosunkuje się do zarzutów skarżącej, albowiem ponownie jak uczyniono w swoim poprzednim postanowieniu nie dołożono należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w szczególności w zakresie ustaleń faktycznych. Zaskarżone postanowienie sprowadza się do powielenia odpowiednich fragmentów uzasadnienia postanowienia organu I instancji. W szczególności (ostatnia strona uzasadnienia zaskarżonego postanowienia) organ nie uzasadnił, dlaczego nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku żalącego się o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia. Z ostrożności skarżąca podtrzymała wszystkie stwierdzenia zawarte w swoim zażaleniu z dnia 21 czerwca 2016 r., w szczególności w zarzutach z dnia 16 maja 2016 r. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, gdyż skarżąca wnosiła o: 1) umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 23 marca 2016 r. nr [...] wystawionego z upoważnienia Prezydenta Miasta Krakowa przez dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki miasta Krakowa załączonego do postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 28 kwietnia 2016 r. nr [...] odebranego przez spółkę w dniu 12 maja 2016 r.; 2) w przypadku nie uwzględnienia pkt 1 o zastosowanie mniej uciążliwego środka egzekucyjnego; 3) zawieszenie i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Zobowiązany wskazał i uzasadniał, iż w prowadzonym przez organ egzekucyjny postępowaniu doszło do sytuacji przewidzianej dla pkt 1, 2, 3, 5, 6 i 8 art. 33 § 1 przywołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżąca odstąpiła od powielania argumentacji już tam szczegółowo przedstawionej. Pozostaje jednak – zdaniem skarżącej – "kuriozalny" fakt, iż postanowienie z dnia 14 lipca 2016 r. o nr [...] i [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchyla zaskarżone postanowienie w całości i przekazuje sprawę organowi I instancji celem jej ponownego rozpatrzenia na postawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Kolegium uznało bowiem, że postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 28 kwietnia 2016 r. nr [...] zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze dostrzegło konieczność wyjaśnienia sprawy w związku z zażaleniem zobowiązanego na postanowienie o nałożeniu grzywny, natomiast w związku z zażaleniem zobowiązanego na postanowienie w sprawie zarzutów takiej konieczności nie dostrzegło. Fakt ten jest zaskakujący z uwagi na to, że zarówno zażalenie zobowiązanego na postanowienie o nałożeniu grzywny, jak i zażalenie zobowiązanego na postanowienie w sprawie zarzutów posiadają de facto te same uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi (w części wstępnej wskazano omyłkowo na odrzucenie skargi), podtrzymując w całej rozciągłości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Organ odniósł się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, a także czy przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Zważywszy że rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie było już przedmiotem kontroli sądowej, należy zwrócić uwagę na: art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby; art. 171 p.p.s.a., który stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia; art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W tym kontekście warto ponownie zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 25 października 2016 r. wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Samorządowego Kolegium Odwoławczego będzie rozpoznanie zażalenia strony skarżącej po wyeliminowaniu wskazanych uchybień (naruszenie zasady dwuinstancyjności poprzez brak poczynienia przez organ II instancji własnych ustaleń zarówno co do treści zgłoszonych przez stronę zarzutów, jak i stanu faktycznego sprawy i oparcie się w tym zakresie jedynie na ustaleniach organu I instancji). W szczególności organ winien uwzględnić faktyczną treść zarzutów skarżącej spółki oraz samodzielnie prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy. Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ono prawu i nie ma podstaw do pozbawienia go mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna. Istotą postępowania egzekucyjnego w administracji jest przymusowe wykonanie obowiązków wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, dalej "upea") w przypadku uchylania się zobowiązanego od wykonania tych obowiązków. Na wierzycielu ciąży powinność doprowadzenia do wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Wykonanie decyzji oznacza spowodowanie, sprowadzenie takiego stanu rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią decyzji (por. T. Woś, w: T. Woś (red.), Postępowanie administracyjne, Warszawa 2017, s. 71). W niniejszej sprawie wykonaniu podlega obowiązek wynikający z decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 18 października 2012 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany zamienny oraz zmieniającej decyzję pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia 30 stycznia 2009 r., znak: [...] Decyzja ta stanowi w szczególności, że: "określa się czas użytkowania wszystkich obiektów objętych pozwoleniem na budowę sezonowo, do końca 2015 r. Po zakończeniu tego okresu obiekty objęte niniejszym pozwoleniem na budowę należy zdemontować a obszar bulwaru zajęty przez zabudowę poddać rekultywacji, zgodnie z Pozwoleniem Nr [...], z 25.09.2012r, znak: [...], Miejskiego Konserwatora Zabytków". Przedmiotowy obowiązek jest objęty tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 23 marca 2016 r. – na podstawie tego tytułu wykonawczego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, co do którego skarżący zgłosił zarzuty. Zgodnie z art. 33 § 1 upea, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym – wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Skarżący powołał się na podstawy zarzutów określone w powołanym wyżej przepisie w punktach: 1 (nieistnienie obowiązku), 2 (odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu), 3 (określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4), 5 (niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym), 6 (niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego) i 8 (zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego). Organy obu instancji zweryfikowały te podstawy negatywnie – zdaniem Sądu, ocena ta jest zasadna; Sąd podziela także w całej rozciągłości argumentację sformułowaną na jej poparcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ II instancji prawidłowo uznał również, że Prezydent Miasta Krakowa jest równocześnie wierzycielem oraz organem egzekucyjnym, przy czym okoliczność ta nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, powoduje jednak, że nie ma zastosowania regulacja z art. 34 § 1 upea. W ocenie Sądu, nie ma podstaw do kwestionowania stanowiska organu co do tego, że egzekwowany obowiązek istnieje i że został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z odnośnej decyzji (art. 33 § 1 pkt 1 i 3 ustawy). Jakkolwiek Sąd podzielił całą zreferowaną wyżej argumentację organu w tej mierze, warto w szczególności zauważyć, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 18 października 2012 r., znak: [...], zatwierdzająca projekt budowlany zamienny oraz zmieniająca decyzję pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia 30 stycznia 2009 r., znak: [...], jest ostateczna i ma przymiot wykonalności; w tytule wykonawczym wskazano treść obowiązku podlegającego egzekucji i podstawę prawną tego obowiązku. Nie budzi również wątpliwości stanowisko organu co do tego, że obowiązek dokonania rozbiórki wynikał wprost ze wspomnianej decyzji ostatecznej – i stał się wymagalny wraz z upływem wskazanego tam terminu, bez konieczności podejmowania przez organ jakichkolwiek działań. W tym kontekście organ zasadnie wskazał też – powołując się na orzeczenia sądowe oraz poglądy doktryny – iż błędne jest stanowisko zobowiązanego, że to powiatowy inspektor nadzoru budowlanego jest upoważniony do wydania decyzji o przymusowej rozbiórce tudzież że wierzycielem powinien być Wojewoda Małopolski, a nie Prezydent Miasta Krakowa (Wydział Architektury i Urbanistyki UMK). W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze – w nawiązaniu do art. 36 ust. 1 pkt 3 oraz definicji zawartych w art. 3 pkt 2, 5 i 6 ustawy Prawo budowalne – trafnie zakwestionowało znaczenie eksponowanej przez zobowiązanego dystynkcji między pojęciem "demontażu" a pojęciem "rozbiórki", jak również formułowane przez zobowiązanego tezy, jakoby przedmiotowy pawilon był obiektem tymczasowym, a nie budynkiem. Zdaniem Sądu, rację ma organ, gdy twierdzi, że w okolicznościach niniejszej sprawy obowiązek zdemontowania obiektów jest tożsamy z obowiązkiem ich rozbiórki i że charakter obiektu tymczasowego mogą mieć także budynki, ilekroć są przeznaczone do użytkowania w określonym okresie. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu odroczenia terminu wykonania obowiązku albo braku wymagalności obowiązku z innego powodu (art. 33 § 1 pkt 2 ustawy). Okoliczności wskazywane przez zobowiązanego w tym kontekście – wola kontynuowania umowy dzierżawy oraz podjęcie przez Radę Miasta Krakowa uchwały nr XXXVII/639/16 z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bulwary Wisły II" – są pozbawione doniosłości prawej w ramach prowadzonego przez organy postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej, a w szczególności nie uzasadniają zarzutu z art. 33 § 1 pkt 2 upea ani też nie uzasadniają zawieszenia postępowania. Prawidłowo organ wyjaśnił, że samo przystąpienie do procedury planistycznej nie ma wpływu na istnienie obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji, co więcej, nawet gdyby doszło do uchwalenia nowego planu miejscowego zgodnie z oczekiwaniami zobowiązanego, to nie oznaczałoby to uchylenia ciążącego na zobowiązanym obowiązku rozbiórki. Zmiana normatywna, w tym wejście w życie aktu prawa miejscowego, co do zasady nie ma bezpośredniego wpływu do moc wiążącą wydanych uprzednio decyzji administracyjnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zinterpretowało "niewykonalność" obowiązku w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 upea i prawidłowo uznało, że w przedmiotowej sprawie przypadek taki nie zachodzi. Twierdzenia sformułowane w tym kontekście przez zobowiązanego w zażaleniu, a wcześniej w zarzutach (zwłaszcza s. 6-9), abstrahując od ich zasadności, w założeniu nie naprowadzają na okoliczności, które mogłyby stanowić o istnieniu podstawy z art. 33 § 1 pkt 5 upea. Sąd podziela przytoczone przez organ poglądy, w świetle których na niewykonalność obowiązku można się powołać jedynie wtedy, gdy obowiązek jest niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki; przesłanką uznania decyzji za niewykonalną nie mogą natomiast być trudności w wyegzekwowaniu decyzji, wiążące się z niezadowoleniem adresatów decyzji lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy albo uwarunkowane względami ekonomicznymi i finansowymi. Trafne jest – zdaniem Sądu – stanowisko organu również co do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 upea). Zostało ono poparte przekonującą argumentacją, którą Sąd podziela. W szczególności organ zasadnie w tym kontekście ponownie podkreślił, że Prezydent Miasta Krakowa był uprawniony do wystawienia tytułu wykonawczego i że również inne okoliczności wskazywane przez zobowiązanego, tj. wola kontynuowania umowy dzierżawy, jak i podjęcie przez Radę Miasta Krakowa uchwały nr XXXVII/639/16 z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bulwary Wisły II" – nie prowadzą do uznania, że niedopuszczalna jest egzekucja administracyjna czy też niedopuszczalny jest zastosowany środek egzekucyjny. Nie ulega też wątpliwości, że warunek określony w decyzji z dnia 30 stycznia 2009 r. został zastąpiony warunkiem określonym w decyzji z dnia 18 października 2012 r. – wiążący jest zatem termin "do końca 2015 r."; wbrew twierdzeniom zobowiązanego, nie jest zatem tak, że "przedmiotowe obiekty mogą legalnie zajmować tereny w sezonie letnim do 2018 r." Nie było podstaw do uwzględnienia zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 ustawy), na co trafnie wskazał organ w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto w sytuacji gdy w czasie orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w obrocie prawnym nie było już rozstrzygnięcia o nałożeniu kwestionowanego środka egzekucyjnego, w szczególności rozstrzygnięcia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia – odnośny zarzut jawił się w istocie jako bezprzedmiotowy. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada prawu; uwzględnia ono także ocenę prawną i czyni ono zadość wskazaniom zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 października 2016 r. Nie ulega wątpliwości, że organ II instancji ponownie rozpoznał sprawę (kwestię zasadności zarzutów objętą postanowieniem, od którego wniesiono zażalenie), poczynił ustalenia zgodnie z zasadą prawdy materialnej i wydał zgodne z prawem rozstrzygnięcie. Sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. jest zatem niezasadny. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie jest – wbrew twierdzeniom skargi – prawidłowo, wyczerpująco i zgodnie z regułami prawa procesowego uzasadnione. Na marginesie warto zauważyć, że w obliczu ogółu okoliczności sprawy i relewantnych przepisów kwestia suspensywności zażalenia nie wymagała szerszego rozważenia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia; poza tym jest to w istocie kwestia odrębna, która w założeniu nie lokuje się pośród faktycznych i prawnych motywów podjętego przez organ rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- +U