II SA/Kr 894/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara – Dubiel WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Spółdzielni [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 22 marca 2019 r. znak: [...], na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 i art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.) w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 z późn. zm.), ustalił na wniosek Firma B. w K. lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa osiedlowej sieci cieplnej 2 ř 323, [...] w technologii rur preizolowanych na dz. Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] na odcinku od osiedlowej sieci cieplnej 2 x Dn250 zlokalizowanej w rejonie ul. [...] do sieci cieplnej 2xDn 300 w rejonie ul. [...] w K.". W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił rys historyczny sprawy ukazujący wcześniejszy przebieg postępowania przed Prezydentem Miasta K., który w dniu 2 stycznia 2018 r. wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego znak: [...] utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 kwietnia 2018 r. znak: [...] Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 13 września 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 803/18 uchylił powyższą decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. WSA w Krakowie wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji powinien uzasadnić, czy w przedmiotowej sprawie zostały spełnione warunki pozwalające na uznanie, że realizacja planowanej sieci stanowi realizację celu publicznego. Organ winien ustalić, czy w sąsiedztwie planowanej inwestycji istnieje sieć cieplna, jaka jest to sieć i w jakiej technologii oraz określić, czy istnieje potrzeba jej budowy w technologii rur preizolowanych na odcinku od osiedlowej sieci cieplnej 2xDn250 zlokalizowanej w rejonie ulicy [...] do sieci cieplnej 2xDn 300 w rejonie ul. [...] w K.. Organ winien również określić krąg potencjalnych podmiotów, którym może służyć planowane zamierzenie inwestycyjne. W ocenie WSA, jeżeli beneficjentem inwestycji ma być nie społeczność, która dostęp do takiej infrastruktury cieplnej już posiada (Spółdzielnia Mieszkaniowa im. T. K. w K. nie występowała o realizację takiego przedsięwzięcia) a jedynie wykonanie przyłącza cieplnego do działek nr [...] i [...] obr. [...], to w takim przypadku planowanego zamierzenia nie będzie można uznać za inwestycję celu publicznego. Organ I instancji przed wydaniem decyzji nr [...] zastosował się do powyższych zaleceń WSA. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie zasadne było przeprowadzenie postępowania w oparciu o art. 50 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ teren na którym jest planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o treść art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz treść art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami organ I instancji stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie posiada cechy inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, gminnym. Zwrócono uwagę, że stosownie do wiążących zaleceń WSA zawartych w wyroku z dnia 13.09.2018 r. sygn. akt II SA/Kr 803/18 przeprowadzono uzupełniające postępowanie wyjaśniającego, zmierzające do wykazania, że planowana sieć stanowi inwestycję celu publicznego. W szczególności ustalono w oparciu o dodatkowe wyjaśnienia inwestora, że pomimo istnienia już w sąsiedztwie planowanej inwestycji sieci cieplnej, istnieje potrzeba budowy zawnioskowanego zamierzenia. Ustalono też, że planowane zamierzenie służyć będzie lokalnej społeczności - mieszkańcom K. osiedli: [...]. Sieć posiada znaczenie szersze, lokalne, bowiem umożliwi systemowe spięcie sieci ciepłowniczej w K. [...], w rejonie ulic: [...]. Następnie wskazano na dokonaną w toku postępowania analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się inwestycję. Wymieniono pozyskane w toku postępowania opinie i uzgodnienia w odniesieniu do sporządzonego przez osobę uprawnioną w myśl art. 50 ust. 4 ustawy projektu decyzji. Do decyzji dołączono załącznik nr 1 - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz załącznik nr 2 - część graficzną (linie rozgraniczające teren inwestycji). W odwołaniu od powyższej decyzji Spółdzielnia Mieszkaniowa im. T. K. w K. wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji powołując się na naruszenie: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania, - art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek m.in. ingerencji w strefę cudzej własności. Nie ustalono, czy otoczenie terenu inwestycji zawiera infrastrukturę z zakresu sieci cieplnej i jaki jest rzeczywisty krąg potencjalnych beneficjentów planowanej inwestycji - art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak dokładnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, - art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak uzgodnienia z zarządcą drogi w odniesieniu do działki nr [...] obr. [...], która jest w wieczystym użytkowaniu tut. Spółdzielni. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że będąc właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym przedmiotowych działek Spółdzielnia nie występowała o realizację przedmiotowej inwestycji, ani nie zgłaszała w tym zakresie zapotrzebowania podniesienia bezpieczeństwa cieplnego w obrębie swoich nieruchomości. Planowana inwestycja nie ma znaczenia lokalnego, ponieważ wiąże się jedynie z utrudnieniami, degradacją istniejącej infrastruktury i zieleni. Wyznaczona trasa przebiegu rurociągu jest dla Spółdzielni najbardziej niekorzystna, ponieważ ogranicza możliwości zagospodarowania działek w przyszłości. Otoczenie zawiera już infrastrukturę sieci cieplnej. Organ nie ustalił natomiast, jakiej konkretnie zbiorowości ta sieć będzie służyć. Przeprowadzona w sprawie analiza nie została zweryfikowana pod kątem przyjętych w niej założeń i prawidłowości. W sprawie niedostatecznie wykazano należytą obsługę komunikacyjną inwestycji. W decyzji nie zostały podane wymagania, jakie inwestor musi spełnić, aby zabezpieczyć wjazd do garażu podziemnego wielostanowiskowego w budynku przy ul. [...], choć zachodzi prawdopodobieństwo że realizacja przedsięwzięcia może uniemożliwić wjazd do garażu w trakcie wykonywania robót. Strona zastrzegła, że nie wyrazi zgody na wykonywanie jakichkolwiek prac ingerujących w zjazd do tego garażu, a na kolejnym etapie inwestycyjnym wnioskodawca będzie musiał wykazać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Lakonicznie też określono zakres planowanej inwestycji oraz nie określono jakie ograniczenia w możliwości zagospodarowania terenu spowoduje inwestycja na przyszłość. Przebieg magistrali koliduje przede wszystkim z planowaną rozbudową osiedla przez Spółdzielnię. Zarzucono też, że zapisy decyzji nie wprowadzają dostatecznych zapisów dotyczących ochrony zieleni. Reasumując, Spółdzielnia oświadczyła, że nie wyraża zgody na realizację inwestycji w takim kształcie. Twierdziła, że inwestor powinien zaplanować inwestycję uwzględniając działki gminne. Ze względu na powyższe wniosła o uchylenie decyzji i orzeczenie o odmowie ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 maja 2019 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. SKO w K. jako podstawę prawną swojej decyzji podał: art. 2 pkt 5, art 4 ust. 2, art. 50 ust. 1 i art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz.1945 t.j.) w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z Dz.U. z 2018 r. póz. 121 t.j.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się z całością akt w sprawie stwierdziło, że przedmiot planowanej inwestycji: "Budowa osiedlowej sieci cieplnej 2 ř 323, [...] w technologii rur preizolowanych na dz. Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] na odcinku od osiedlowej sieci cieplnej 2 x Dn250 zlokalizowanej w rejonie ul. [...] do sieci cieplnej 2xDn 300 w rejonie ul. [...] w K.." niewątpliwie mieści się w katalogu celów publicznych wymienionych w art. 6 pkt 1-10 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zapis wymienionego wyżej przepisu zawarty w art. 6 pkt 2 tej ustawy wprost wskazuje, że celem publicznym jest m.in.: budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary. gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W ocenie Kolegium przedmiotowa inwestycja stanowi jednocześnie działanie o znaczeniu lokalnym. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji, wykonał wiążące zalecenia WSA w Krakowie zawarte w wyroku z dnia 13 września 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 803/18 i wykazał, że budowa przedmiotowej osiedlowej sieci ciepłowniczej o długości 260 m - na odcinku od osiedlowej sieci cieplnej 2x Dn 250 zlokalizowanej w rejonie ul. [...] do sieci cieplnej 2xDn 300 w rejonie ul. [...] będzie służyć na przyszłość zaspokajaniu zwiększających się potrzeb społeczności lokalnej tej części miasta K. w zakresie odbioru tych mediów. Budowa tej sieci, służy zabezpieczeniu i urzeczywistnieniu konkretnego interesu publicznego mieszkańców tej części K., jakim jest także zwiększenie dostępu do sieci tychże mediów i ułatwienie korzystania z mediów. Wskazać należy, że osiedla zlokalizowane przy ul [...] i na obszarze dzielnicy [...] podlegają dalszym przekształceniom, w tym rozbudowie, a zatem rozbudowa i wzmocnienie istniejących sieci jest uzasadnione społecznie i lokalnie. W tym stanie rzeczy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stwierdziło, że przedmiotowa decyzja pozostaje prawidłowa i jako taka podlega utrzymaniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółdzielnia Mieszkaniowa im. T. K. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności braku ustalenia faktycznego zakresu zamierzenia inwestycyjnego, co skutkowało ograniczeniem obszaru przyjętego do analizy, a także poprzez brak analizy trasy optymalnej (przykładowa wzdłuż granicy działek [...] lub [...]), niewykorzystanie zakresu działania Głównego Architekta Miasta oraz zespołu doradczego oraz art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania. Nadto zarzucono naruszenie przepisów art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak dokładnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu poprzez posadowienie inwestycji przy wjeździe do garażu podziemnego budynku przy ul. [...]. Wskazano, że przebieg magistrali cieplnej koliduje przede wszystkim z planowana na tym terenie rozbudową osiedla przez Spółdzielnię. oraz naruszenie przepisów art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak uzgodnienia z zarządcą drogi w odniesieniu do działek nr [...], [...] i [...] obr. [...], które są w wieczystym użytkowaniu Spółdzielni. Spółdzielnia wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K.. Nadto o: przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego w zakresie budownictwa, w specjalności instalacje sanitarne, w przedmiocie ustalenia optymalnego ze względów technicznych i ekonomicznych przebiegu sieci cieplnej oraz zasądzenie dla skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W odpowiedzi na zarzuty skargi Kolegium podtrzymało swoje stanowisko o zaistnieniu podstaw do wydania pozytywnej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Na wstępie zatem należy przytoczyć wiążące wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do sygn. akt II SA/Kr 803/18. Organy miały ustalić, czy w przedmiotowej sprawie spełnione zostały warunki pozwalające na uznanie, że realizacja planowanej sieci stanowi realizację celu publicznego. Obowiązkiem organu było dokładne ustalenie, czy w sąsiedztwie planowanej inwestycji istnieje sieć cieplna, jaka jest to sieć i w jakiej technologii, czy istnieje potrzeba jej budowy w technologii rur preizolowanych na odcinku od osiedlowej sieci cieplnej 2xDn 250 zlokalizowanej w rejonie ulicy [...] do sieci cieplnej 2xDn 300 w rejonie ul. [...] w K.. Następnie zadaniem organu było określenie potencjalnego kręgu podmiotów, którym może służyć planowane zamierzenie inwestycyjne. Jeśli bowiem beneficjentem tej inwestycji ma być nie społeczność, która dostęp do takiej infrastruktury cieplnej już posiada (w uzasadnieniu zarzutów skargi wskazano, że planowana budowa osiedlowej sieci cieplnej w swoim zakresie obejmuje 12 działek stanowiących własność, bądź użytkowanie wieczyste S. K.; podkreślono, że skarżąca Spółdzielnia nie występowała o realizację takiego przedsięwzięcia oraz nie zgłaszała potrzeby podniesienia bezpieczeństwa cieplnego w obrębie swoich nieruchomości), a jedynie wykonanie przyłącza cieplnego do działek nr [...] i [...], to w tym wypadku planowanego zamierzenia nie będzie można uznać za inwestycję celu publicznego. Przechodząc dalej stwierdzić należy, że zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zatem w przypadku braku planu – decyzja o lokalizacji celu publicznego służy temu, aby móc wskazać miejsce i przebieg inwestycji celu publicznego. Ustawodawca w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. zawarł definicję legalną inwestycji celu publicznego, przez którą należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Celami publicznymi w rozumieniu ustawy zgodnie z art. 6 u.g.n. jest między innymi budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Nie ulega wątpliwości, że prowadzenie przedmiotowej inwestycji, jako polegającej na budowie osiedlowej sieci cieplnej w technologii rur preizolowanych mieści się niewątpliwie w zakresie budowy przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów. Wypełniając polecenie Sądu, inwestor podał, że w sąsiedztwie inwestycji istnieją sieci cieplne wysokich parametrów, z których część jest wykonana w technologii sieci kanałowej, a pozostała w technologii rur preizolowanych. Niemniej celem budowy przedmiotowej sieci cieplnej jest zwiększenie bezpieczeństwa dostawy ciepła do w/w rejonu miasta poprzez umożliwienie dwustronnego zasilania w czynnik grzewczy (połączenie istniejących rurociągów ciepłowniczych w rejonie ul. [...] z istniejącymi rurociągami w rejonie ul. [...]. Jest to bardzo istotne w przypadku ewentualnej awarii rurociągu wody grzewczej, zwłaszcza w sezonie zimowym /k.555 akt adm./. W ocenie Sądu, inwestor przekonywująco wyjaśnił, dlaczego, mimo istnienia pobliskich sieci, zamierza je rozbudować o nową część o nieco innym przebiegu. Trudno bowiem polemizować ze stwierdzeniem, że drugostronny odcinek, łączący dotychczas istniejące rurociągi, zwiększy bezpieczeństwo energetyczne w tej części miasta. Co się tyczy zalecenia podania, komu ma służyć przedmiotowa inwestycja, to inwestor wyjaśnił, że planowana sieć cieplna umożliwi dwustronną dostawę czynnika grzewczego do osiedli [...] Są to duże osiedla mieszkaniowe, z zabudową wielomieszkaniową blokową. Nie ulega zatem wątpliwości, że jest to inwestycja o znaczeniu lokalnym, dla tej części dzielnicy Krowodrza. Podsumowując, zostały zrealizowane zalecenia Sądu, a jednocześnie z przedstawionych wyjaśnień wynika, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Ma ona bowiem znaczenie lokalne i polega na realizacji przedsięwzięć wskazanych w art.6 u.g.n. Co się tyczy zarzutu naruszenia art.53 ust. 3 u.p.z.p. to nie jest on zasadny. Przepis ten wskazuje, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Sporządzona w sprawie analiza /k.557 akt adm/ została wykonana dla konkretnej lokalizacji sieci uzbrojenia terenu w rejonie ulic [...] w K., rozpatrując głównie bezpośrednie sąsiedztwo, a to z uwagi na niewielki zasięg oddziaływania inwestycji. Analiza ujmuje prawne uwarunkowania dla opisywanego obszaru, jak i precyzuje stan faktyczny, omawiając rodzaj zabudowy, konfigurację terenu, występującą roślinność, drogi dojazdowe. Wbrew zarzutom skargi, analiza zawiera również stwierdzenie odnośnie tego, że teren inwestycji obejmuje także wjazd do garażu podziemnego. Wskazuje się tam przyległość terenu do ul. [...] ( droga publiczna) i zaznaczenia wymaga, że na tym etapie nie bada się okoliczności stopnia dostępności do drogi z uwagi na komunikację tramwajową. "Z przepisu art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie wynika, aby analiza dotycząca cech, funkcji i parametrów istniejącej zabudowy musiała również obejmować w sposób szczegółowy układ komunikacyjny" (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r., II OSK 817/10, LEX nr 1081918). Do analizy dołączony jest szkic terenu wskazujący obszar analizowany, jak i poglądowo kopia ortofotomapy z zaznaczeniem terenu inwestycji. W ocenie zatem Sądu analiza została przeprowadzona prawidłowo, a więc zarzut naruszenia art. 53 nie jest skuteczny. Co się tyczy zarzutu braku uzgodnienia decyzji z właściwym zarządcą drogi, to rację ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazując, że w niniejszej sprawie nie było takiego obowiązku. Co się tyczy ul. [...], która jest drogą publiczną, zarządcą jest tutaj wyspecjalizowana jednostka Prezydenta Miasta K.. "W przypadku gdy do wydania głównej decyzji, jak i uzgodnienia, właściwy jest ten sam organ albo, gdy do uzgodnienia jest właściwa jednostka służbowo podporządkowana organowi prowadzącemu postępowanie główne, to obowiązek ten ulega modyfikacji, a ustalenia tego organu poczynione w związku z obowiązującym prawem materialnym, nie przybierając formy postanowienia, stanowią część orzeczenia kończącego postępowanie. Ze względu na to, że prezydent miasta, będąc właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy, stosownie do treści art. 19 ust. 5 u.d.p. pozostaje jednocześnie zarządcą drogi publicznej, choć zadania te wykonuje przez jednostkę podległą - zarząd infrastruktury komunalnej i transportu- nie było podstaw do zwracania się do tej jednostki o odrębne uzgodnienie w tym zakresie" (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 8 lutego 2019 r., II SA/Kr 1545/18, LEX nr 2627811, por. też wyrok NSA z z dnia 9 lipca 2013 r. II OSK 609/12, LEX nr 1369032). Co zaś do podnoszonego w skardze braku uzgodnienia z zarządcą ul. [...], w skład której wchodzą dwie działki w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółdzielni, to pokreślenia wymaga, że przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. wskazuje na obowiązek uzgodnienia w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego – z właściwym zarządcą drogi. Podstawę prawną stanowią tutaj przepisy ustawy o drogach publicznych. Wobec tego uzgodnieniu podlegają inwestycje w zakresie dróg publicznych, a nie innych dróg. Jest tak dlatego, bo decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu ze specjalistycznymi organami, do kompetencji których należą szczegółowe zagadnienia z zakresu prawa publicznego. Celem bowiem uzgodnień jest zapewnienie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z państwowym porządkiem prawnym ( por. A. P. F. , M. W. w: Komentarz do art. 53 u.p.z.p., publ. Lex/el). Końcowe zarzuty dotyczyły braku uwzględnienia wjazdu do garażu budynku przy ul [...] nr [...] oraz planu rozbudowy osiedla przez skarżącą, a w konsekwencji rozpatrzenia alternatywnej trasy, bardziej optymalnej. W tej kwestii trzeba wskazać, że zadaniem organów jest wyłącznie zbadanie wniosku inwestora pod kątem spełnienia przesłanek inwestycji celu publicznego oraz innych prawnych uwarunkowań wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd podziela pogląd, iż "w sytuacji, gdy we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor określił proponowany przebieg inwestycji liniowej z wykorzystaniem oznaczonych nieruchomości, to właściwy organ rozpoznający ten wniosek nie jest uprawniony do zmiany zaproponowanej w nim trasy przebiegu inwestycji liniowej ( tak NSA w wyroku z dnia 10 sierpnia 2016 r., II OSK 2874/14, LEX nr 2142392). Podobnie NSA w wyroku z dnia 3 lutego 2012 r., II OSK 2202/10, LEX nr 1138107 podsumował: "Decyzja lokalizacyjna jest tylko aktem stosowania prawa, ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma więc uprawnień kształtujących, nie może w niej wprowadzać według własnego uznania samoistnych ograniczeń dla inwestora wyprowadzonych z norm ogólnych zawartych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p.". W świetle powyższego nie można skutecznie zarzucić organom braku wzięcia pod uwagę innej wersji trasy ciepłowniczej, niż wskazana przez inwestora. Końcowo odnosząc się do zarzutów braku zgody skarżącego na realizację inwestycji, w szczególności co do dysponowania nieruchomościami Spółdzielni, wskazać trzeba, co już uczyniło SKO w swej decyzji, że rozpatrywana decyzja lokalizacyjna jest decyzją wstępną procesu inwestycyjnego i że dopiero na następnym etapie, w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę, będą szczegółowo rozpatrywane wymagania dla konkretnej inwestycji. "Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego i stanowi jedynie informację dla potencjalnego inwestora czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie i czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie przesądza o prawie do rozpoczęcia budowy. Budowę można rozpocząć dopiero na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ta z kolei może być wydana jedynie inwestorowi, który m.in wykaże się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane" (tak WSA w Gdańsku z dnia 16 października 2019 r., II SA/Gd 243/19, LEX nr 2737780). "(...)Okoliczność, że inwestor korzysta z nieruchomości w sposób bezumowny, nie wyklucza możliwości wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. To na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego (pozwolenie na budowę) organ bada prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego organy administracji nie rozstrzygają o ewentualnych roszczeniach odszkodowawczych" (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 stycznia 2018 r II SA/Łd 831/17, LEX nr 2442171). Absolutnie na marginesie zaznaczyć można, że projekt przebiegu sieci umiejscawia ją w pewnej odległości od budynku na działce nr [...], o którym mowa w skardze /k.621/. Zważywszy na powyższe, stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi nie okazały się trafne, wobec tego podlegała ona oddaleniu na zas. art. 151 p.p.s.a.