II SA/Kr 896/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia J.J. reprezentowanego przez pełnomocnika B.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 896/05 p o s t a n a w i a zażalenie odrzucić. Pismem datowanym na dzień [....] 2009 r. skarżący J.J. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 896/05. Z uwagi jednak na to, że taką samą datą i tą samą sygnaturą opatrzone zostały dwa postanowienia WSA w Krakowie, tj. postanowienie odrzucające zażalenie J.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lutego 2009 r. (k-373 akt sądowoadministracyjnych) oraz postanowienie o odrzuceniu zażalenia skarżącego na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 20 marca 2009 r. w przedmiocie odrzucenia skarg kasacyjnych na postanowienie z dnia 28 lutego 2008 r. (k-379), przeto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał pełnomocniczkę skarżącego J.J. - B.J. o uzupełnienie braków formalnych zażalenia poprzez sprecyzowanie w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia, które z powyższych postanowień zaskarża. Pomimo prawidłowo doręczonego w dniu 21 października 2010 r. wezwania, skarżący nie wyjaśnił swego stanowiska i nie sprecyzował przedmiotu zaskarżenia (nie określił zaskarżonego orzeczenia w sposób wyraźny, pozwalający na jego identyfikację), podając jedynie w piśmie z dnia [....] listopada 2010 r., że zaskarżone zostało odpowiednie postanowienie. Mając na uwadze, że w wyznaczonym terminie nie zostały usunięte braki formalne zażalenia, należało je odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zgodnie z którymi sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę kasacyjną (odpowiednio zażalenie), której braków strona nie uzupełniła w terminie. Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji