II SA/Kr 896/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie WSA Piotr Głowacki (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2008 r. sprawy ze skargi [....] Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody z dnia [....] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy; skargę oddala. Decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...] znak: [...] Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z. 2000 r. nr 106 poz. 1126 z późn. zm.) zmienionej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80 poz. 718) oraz art. 104 k.p.a. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych przez B. K., [...] spółka z o.o. w K. polegających na budowie [...] o powierzchni 9,84 m2 na terenie działki nr [...] obręb [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgłoszone jako budowa [...] o powierzchni 9,84 m2 roboty budowlane mają w rzeczywistości polegać na budowie obiektu budowlanego o funkcji użytkowej, stanowiącego również miejsce pracy, trwale związanego z gruntem, wydzielonego z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadającego fundamenty i dach. Takie roboty nie mieszczą się w katalogu obiektów i robót wymienionych w art. 29 prawa budowlanego, zatem zgodnie z art. 30 ust. 6 prawa budowlanego przed przystąpieniem do ich realizacji inwestor ma obowiązek uzyskania decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę. Z decyzją tą nie zgodził się inwestor [...] spółka z o.o. domagając się jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania l instancji ze względu na rażące naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 1 prawa budowlanego przez wydanie decyzji bez zaistnienia żadnej z obligatoryjnych jej przesłanek oraz błędne wskazanie strony postępowania tj. inwestora w zaskarżonej decyzji przez umieszczenie osoby fizycznej obok osoby prawnej. Strona odwołująca wskazała, że jedynymi kryteriami wymienionymi dla budynków gospodarczych, wiat i altan, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego jest powierzchnia zabudowy nie przekraczająca 10 m2 oraz liczba tych obiektów na każde 1.000 m2 powierzchni działki. W ocenie skarżącego spełnienie przez niego obu kryteriów wynika bezspornie z przedłożonej do zgłoszenia kompletnej dokumentacji. Kwestionując uzasadnienie decyzji skarżący zwrócił uwagę, że praktycznie każdy budynek gospodarczy pełni funkcję użytkową, stanowi rodzaj miejsca pracy, jest związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiada rodzaj fundamentów i dach. Uznanie, że planowany obiekt ma być trwale związany z gruntem i posiadać fundamenty stanowi nadużycie, ponieważ ze zgłoszenia wynika, że [...] ma lekką drewnianą konstrukcję szkieletową opartą na szeregu stóp fundamentowych zagłębionych w gruncie do 1 m. Decyzją z dnia [...] r. znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 wzw. z art. 104 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 89 poz. 414 z późn. zm.), Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że sprzeciw jest zasadny, bowiem oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożył adwokat M. N. - pełnomocnik inwestora i użytkownika wieczystego nieruchomości. Brak jest więc oświadczenia złożonego przez inwestora zgodnie z zapisem art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego. Ponadto zgłoszony zamiar budowy [...] wykracza poza wykaz robót zwolnionych na podstawie art. 29 ust. 2 prawa budowlanego z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego nie jest to budynek gospodarczy, wiata ani altana w myśl art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, ani obiekt tymczasowy nie wymagający pozwolenia na budowę art. 29 ust. 1 pkt 12. Nie wszystkie tymczasowe obiekty budowlane wymienione w art. 3 pkt 5 prawa budowlanego mogą być zwolnione z uzyskania pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła [...] sp. z o. o w K., domagając się jej uchylenia w całości oraz zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: - art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego - poprzez przyjęcie, iż w przypadku, gdy w zgłaszanym obiekcie inwestor zamierza stworzyć pomieszczenie służące do wykonywania pracy powyższy przepis nie znajduje zastosowania i konieczne staje się uzyskanie pozwolenia na budowę, - art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 ust. 5 prawa budowlanego - poprzez przyjęcie, iż zgłoszenie inwestora obejmowało swym zakresem tymczasowy obiekt budowlany szczegółowo określony w tym przepisie, - art. 30 ust. 6 i 7 prawa budowlanego - poprzez pominięcie w swojej ocenie wynikających z tego przepisu zasad i wprowadzenie dodatkowej, nieznanej ustawie, przesłanki wniesienia przez organ sprzeciwu (wymieniony przepis nie dopuszcza możliwości zgłoszenia sprzeciwu ze względu na fakt, że w zgłaszanym obiekcie ma być stworzone miejsce pracy), - § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy - poprzez jego niezastosowanie. Ponadto skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie tj. - art. 6 k.p.a. - poprzez wniesienie przez organ administracyjny sprzeciwu wobec zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych będących przedmiotem zgłoszenia, pomimo braku podstawy normatywnej, - art. 7 k.p.a. - poprzez zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, - art. 107 k.p.a. - poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji na jakich dowodach oparł się organ przyjmując, iż w przedmiotowym budynku zostanie stworzone pomieszczenie pracy szczegółowo określone przepisami prawa pracy, lakoniczne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, nie przeprowadzenie analizy szeregu przepisów prawa budowlanego oraz przepisów prawa pracy znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie, - art. 64 § 2 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2007 r./sygn. akt II SA/Kr 2870/03, oddalił w/w skargę [...] sp. z o. o wskazując, że żaden z zarzutów skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Następnie jednak wyrokiem z dnia 23 czerwca 2008r. sygn. akt II OSK 693/07 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej [...] sp. z o. o uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W motywach rozstrzygnięcia NSA wskazano, że naruszony został art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., to jest wydano wyrok w postępowaniu dotkniętym nieważnością, z tego względu, iż strona skarżąca powiadomiona o terminie rozprawy nie miała możliwości wzięcia w niej udziału, gdyż jak wynika z dowodu doręczenia zawiadomienia sądowego i treści protokołu z rozprawy, rozprawa rozpoczęła się i zakończyła przed czasem, wskazanym w zawiadomieniu doręczonym stronie. W związku z tym NSA nie odniósł się do pozostałych kwestii merytorycznych podniesionych w skardze, pozostawiając ich ocenę prawną sądowi l instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ponownie rozpoznając sprawę zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, odpowiadają przepisom prawa. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, iż Sąd nie dopatrzył się uchybień w stosowaniu przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie, poprzedzające wydanie kontrolowanych aktów administracyjnych, zostało przeprowadzone w sposób zgodny z przepisami procesowymi, zawartymi w k.p.a. Stronom zapewniono możliwość czynnego udziału w sprawie, zaś postępowanie wyjaśniające czyni zadość wymogom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Podstawą materialnoprawną do wydania rozstrzygnięcia przez organy administracyjne w niniejszej sprawie jest art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który stanowi, że organ administracji budowlanej wnosi sprzeciw jeśli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ ma zatem obowiązek zgłoszenia sprzeciwu, chyba, że stwierdzi iż przedmiotowa budowa lub roboty budowlane nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu zarówno Prezydent Miasta wydając decyzję o sprzeciwie, jak i Wojewoda utrzymując ją w mocy prawidłowo ustalili, że zgłoszona inwestycja nie mieści się w wyliczeniu z art. 29 prawa budowlanego, w tym nie dotyczy wzniesienia [...], o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego i w związku z tym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Należy mieć przy tym na uwadze, że o tym, czy planowany obiekt mieści się w którejś z wymienionych w tym przepisie kategorii nie decyduje samodzielnie inwestor określając dany obiekt mianem "[...]" lecz istnieją obiektywne kryteria pozwalające ocenić tę kwestię. Organy obu instancji w sposób prawidłowy zatem dokonały tej klasyfikacji przyjmując, że powierzchnia zabudowy oraz liczba tych obiektów na każde 1.000 m2 powierzchni działki nie jest jedynym kryterium oceny. W ocenie sądu istotnym kryterium jest trwałość związania budynku z gruntem, w szczególności za pomocą fundamentów. Jak wynika z dokonanego zgłoszenia planowany obiekt wymaga wykonania wykopu o głębokości do 1 m w gruncie oraz wylania stóp fundamentowych 0,5 m3 betonu. Budynek o takiej konstrukcji bez względu na powierzchnię zabudowy wymaga zatem uzyskania pozwolenia na budowę. Analiza przedstawionych przez stronę skarżącą zarzutów prowadzić musi do konstatacji, iż są one nieuzasadnione. Przede wszystkim bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 30 ust. 7 prawa budowlanego, ponieważ przepis ten dotyczy sytuacji, kiedy obiekt nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, a organ administracji nakłada obowiązek uzyskania takiego pozwolenia ze względu na określone tym przepisem czynniki. Prawidłowo zastosowany natomiast przez organy administracyjne ust. 6 art. 30 wyklucza zastosowanie ust. 7, ponieważ przepisy te wzajemnie się wykluczają. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut nie zakwalifikowania przedmiotowego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego nie wymagającego pozwolenia na budowę (zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 prawa budowlanego), ponieważ jak wyżej wskazano powodem wydania decyzji o sprzeciwie była ocena planowanej konstrukcji obiektu jako nie mieszczącej się w katalogu obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ze względu na trwałość związania budynku z gruntem. Nieistotne dla rozstrzygnięcia jest również powoływanie przez stronę skarżącą okoliczności stworzenia w obiekcie miejsca pracy jako przyczyny wniesienia sprzeciwu, ponieważ bez względu na to czemu budynek taki miałby służyć, jego konstrukcja, planowany sposób wykonania i rodzaj użytych materiałów wskazują, że nie mieści się on w katalogu obiektów zwolnionych z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z tym zarzut niezastosowania § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy nie może odnieść skutku, ponieważ przeznaczenie budynku nie stanowi kryterium oceny. Nie zasługuje w związku z tym również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 k.p.a., w zakresie nie ustalenia okoliczności związanych z przeznaczeniem przedmiotowego budynku, ponieważ kwestia ta jest nieistotna w tej sprawie. Dokumenty zgromadzone w sprawie, w tym projekt dołączony do zgłoszenia wskazują na konieczność uzyskania pozwolenia na budowę i ustalanie innych okoliczności było zbędne. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.