II SA/Kr 898/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska WSA Renata Czeluśniak Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2008 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki skargę oddala Decyzją z dnia [...].01.2005 r. (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., działając na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 138 poz. 895 z późniejszymi zmianami), w związku z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 z późniejszymi zmianami) w sprawie zgłoszonej przez M. C. a dotyczącej wybudowania szopy w miejscowości L. bez pozwolenia przez J. B. nakazał J. B. dokonania rozbiórki szopy drewnianej wybudowanej na działce nr [...] w miejscowości L. W uzasadnieniu organ l instancji, wywiódł, że : - postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek M. C. a jego przedmiotem było wybudowanie przez J. B. na nieruchomości położonej w L. oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz.ewid. [...] - bez pozwolenie na budowę - szopy o konstrukcji drewnianej na betonowym fundamencie o wymiarach 2,25 x 4,65 m w odległości 0,9 m od granicy działki dobudowanej do budynku mieszkalnego i przykrytej dachem jednospadowym w kierunku własnej działki inwestora. - od początku postępowania wystąpiła rozbieżność w określeniu przez strony daty powstania przedmiotowej szopy. J. B. twierdzi, że powstała ona w roku 1994, natomiast M. C., oraz współwłaścicielka nieruchomości na której znajduje się szopa, że powstała ona w roku 1996 r., a fakt ten ma istotne znaczenie dla zastosowania właściwej podstawy prawnej, gdyż w roku 1995 zmianie uległo prawo budowlane. Przesłuchani w sprawie świadkowie których wskazani przez J. B. - M. S. i E. C. potwierdzili jej wersję, że szopa powstała w roku 1994 r., natomiast świadkowie wskazani przez M. C. nie stawili się dwukrotnie na wezwanie, l tak św. M. G. (współwłaścicielka nieruchomości na której zrealizowana została szopa - uznana za stronę postępowania) przysłała wyjaśnienie, że nie może przybyć na wezwanie z uwagi na jej podeszły wiek i stan zdrowia, jednocześnie wyjaśniła, że w roku 1994 J. B. rozebrała jej starą szopę, a następnie na jej miejscu postawiła nową. "Wobec powyższych ustaleń przyjęto, że szopa powstała w roku 1994 r.,..."., - w trakcie innego postępowania prowadzonego w sprawie studni na sąsiedniej działce przeprowadzono w dniu [...].09.2005 r. oględziny przedmiotowej szopy i stwierdzono, że jest ona wykorzystywana jako ubikacja (zbiornik na nieczystości). W jej południowo-zachodnim narożu został usytuowany ustęp drewniany. Ustęp ten nie posiada dołu kloacznego a J. B. oświadczyła, że kloaka gromadzona jest w blaszanym wiadrze, a następnie wylewana na gnojownię usytuowaną ponad 50 m w kierunku wschodnim. Szopa ta nie posiada w środku ścian działowych. Narożnik w którym usytuowany jest ustęp znajduje się w odległości 10 m od studni kopanej M. C. Natomiast szopa (drugi narożnik) znajduje się w odległości 6,80 m od tej studni. Zgodnie z informacją Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2004 r. teren działki J. B. zgodnie z Planem Przestrzennego Zagospodarowania Gminy. Który obowiązywał w czasie budowy przedmiotowej szopy położony był w terenach budownictwa mieszkalno-zagrodowego. W chwili Gmina nie posiada ważnego planu przestrzennego zagospodarowania. Szopa usytuowana jest w odległości 0,9 m od granicy działki, oraz w odległości 6,80 m od studni M. C., -taka lokalizacja jest niezgodna z aktualnie obowiązującymi przepisami tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r., 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr .75 poz. 690 z późn. zm.), jak i obowiązujących w czasie jej budowy tj. rozporządzeniem Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. (Dz. U. nr 17 poz. 62), tym bardziej jeszcze, że dotyczy także zlokalizowanego w szopie ustępu (zbiornika na nieczystości), Na skutek odwołań J. B. i M. C. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., decyzją z dnia [...] r. (znak: [...]) uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł, na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., (tekst jednolity z 2003 Dz. U. Nr 207 poz. 2016 z późniejszymi zmianami) o nakazaniu J. B. dokonanie rozbiórki szopy drewnianej wybudowanej na działce nr [...] w miejscowości L. W uzasadnieniu podniesiono co następuje. 1. w sprawie wydano następujące decyzje : - z dnia [...].06.2002 r. (znak: [...]) w której na podstawie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 24.10.1974 r. nakazano J. B. -wykonanie czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem ale w wyniku postępowania odwoławczego WINB decyzją z dnia [...].10.2003 r. (znak: [...]) uchylił zaskarżoną decyzję w całości, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji, - z dnia [...].09.2004 r. (znak: [...]) w której na podstawie art. 37 ustawy Prawo budowlane z dnia 24.10.1974 r., odmówiono wydania nakazu rozbiórki przez J. B. przedmiotowej szopy ale i ta decyzja została uchylona przez organ II instancji decyzją z dnia [...].06.2005r. (znak: [...]), a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji, - decyzję z dnia [...].01.2005 r. (znak: [...]) która jest przedmiotem postępowania odwoławczego w sprawie niniejszej. 2. analizując materiał dowodowy, w tym oświadczeń świadków złożonych do protokołu rozprawy administracyjnej oraz oświadczeń M. G. współwłaścicielki działki na której znajduje się szopa wskazuje, nie udowodniono, ze obiekt powstał w 1994 r. Świadkowie nie podali wystarczających dowodów na potwierdzenie iż po rozbiórce wcześniej istniejącej w tym miejscu szopy w 1994 r. ( nikt tego nie kwestionuje) przedmiotowy obiekt powstał w tym samym roku. Zdaniem organ II instancji, obecnie istniejąca szopa powstała w okresie obowiązywania ustawy Prawo Budowlane z 1994 r. 3. zgodnie z przepisami Prawo Budowlane z 1994 r., art. 48 ust. 2 umożliwił legalizację obiektu budowlanego w sytuacji tylko i wyłącznie gdy budowa: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W postępowaniu organ l instancji zbadał powyższe okoliczności. W aktach sprawy znajduje się -informacja Wójta Gminy z dnia [...].06.2004 r., w której zapisano ..." Gmina w chwili obecnej nie posiada prawnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu"... Inwestor J. B. - nie legitymuje się decyzją o pozwoleniu na budowę przedmiotowej szopy. Dodatkowo z pisma - oświadczenia J. G. inspektora Urzędu Gminy z dnia [...].07.2004 r., wynika, że w UG była prowadzona przez niego sprawa dotycząca szopy drewnianej J. B. w L. na działce nr ewid. [...]. 4. analiza usytuowania przedmiotowej szopy (z ustępem w środku szopy w jej narożu pd.-zach.) względem granicy działki sąsiedniej wskazuje, że przepisy wykonawcze do ustawy Prawo budowlane zostały naruszone, bowiem odległość przedmiotowej szopy od granicy działki sąsiedniej wynosi 0,9 m. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość budynku na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną w winna wynosić zgodnie z § 12. 1 nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Zatem obiekt w obecnej lokalizacji narusza w/w przepis. 5. okoliczności te decydując konieczności nakazania rozbiórki przedmiotowej szopy, Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła M. C. i nie precyzując żądania skargi, zarzuciła, że decyzja narusza przepisy szczególnie artykuły 108,145, 156, 79,art.10 Kpa i zawiera "krętactwa i matactwa oraz układy A. B. z Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w B.". Będąc w K. w WINB w K. i przeglądając akta stwierdziła, że jej odwołanie nie zawierało spiętych 7 dowodów. Brak było również odwołania J. B., oświadczono jej, że to jest skarga do Sądu i nie wolno jej tego czytać. Sprawa narusza przepisy "Prawa Własności i Ochrony Środowiska" i celowo była przewlekana. W niezbyt zrozumiałym uzasadnieniu - podobnie jak w odwołaniu - stała na stanowisku, że decyzja winna określać termin wykonania obowiązku rozbiórki. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione z w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269 z póź. zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem więc dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm. zwaną dalej w skrócie p.o.p.s.a ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak można sądzić skarga jest wynikiem niezrozumienia jej treści przez skarżącą. Zaskarżoną decyzją orzekł organ II instancji o nakazaniu J. B. dokonanie rozbiórki szopy drewnianej wybudowanej na działce nr [...] w miejscowości L. Decyzja taka jest wykonalna z chwila jej ostateczności a organ nie jest uprawniony do określania terminu jej wykonania. Gdyby taki termin określił - dopuściłby się naruszenia prawa bowiem orzekłby w tym zakresie bez podstawy prawnej. Również Sąd nie ma uprawnienia określenia terminu wykonania decyzji o co skarżąca wnosiła na rozprawie w dniu 16.07.2008 r. W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja naruszała prawo, na podstawie art. 151 p.o.p.s.a. - należało orzec jak w sentencji