II SA/Kr 898/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski Mariusz Kotulski / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2009 r. sprawy ze skargi Z.C. na decyzję Wojewody z dnia 13 czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Z.C. kwotę 757 / siedemset pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek inwestora A. K. z dnia [...].10.2007r. w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, gazową, wod.-kan. oraz wjazdem i drogą dojazdową - I etap inwestycji, przy ul. [...], na dz. nr 1, 2 obr. [...], oraz infrastruktury technicznej (drogowej) na działkach nr: 1, 2, 3, 4, 5, 6 obr. [...] – w K. Decyzją z dnia [...].12.2007r., znak: [...], nr [...] Prezydent Miasta K. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 156, poz.1118 z 2006r. t.j.) oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu wskazano, iż projekt budowlany został sporządzony zgodnie z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...].03.2006r., a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt oceniono jako kompletny, zgodny z przepisami prawa, (posiada wymagane opinie, uzgodnienia i został sporządzony przez uprawnioną osobę). Od powyższej decyzji odwołanie złożyły A. H. i Z. C., zarzucając w nim, iż wzniesienie projektowanego budynku spowoduje zacienianie okien pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się w budynku przy ul. [...] w K. Wojewoda decyzją z dnia 13.06.2008r., znak: [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (jednolity tekst z 2000 r. - Dz.U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 81 ust.1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (tekst jednolity z 2006r., Dz. U. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż spełnione zostały wymogi niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę, zawarte w ustawie prawo budowlane (art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4). Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie stwierdził żadnego naruszenia prawa, a zatem brak było podstaw do odmówienia udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Następnie organ II instancji odniósł się do zarzutu stron odwołujących podnosząc, iż kwestię naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejących obiektach reguluje § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ wskazał, na zawartą w projekcie budowlanym informację sporządzoną przez autora części architektonicznej projektu, z której wynika, że w/w przepisy nie zostaną naruszone. Powyższe, zdaniem Wojewody [...], świadczy o braku podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie nowoprojektowany obiekt na działce nr 1 spowoduje zacienianie obiektu istniejącego na działce nr 7 i obiektów sąsiednich w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami. Wskazano, iż w toku postępowania odwoławczego postanowieniem znak: [...] z dnia [...].02.2008r. zlecono Prezydentowi Miasta K. uzupełnienie akt w sprawie. Akta sprawy zostały uzupełnione w wymaganym zakresie, m.in. przedłożono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię decyzji Prezydenta Miasta K. znak: [...] z dnia [...].05.2008r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę studni [...] przy ul. [...] w K. na działce nr 4 obręb [...] w K. W/w obiekt nie był objęty zakresem zaskarżonej decyzji pozwolenia na budowę z dnia [...].12.2007r., celem jednak zapewnienia prawidłowego funkcjonowania projektowanej drogi dojazdowej, niezbędnym było uzyskanie pozwolenia na budowę w tej drodze studni [...]. W ramach uzupełnienia akt sprawy dokonano również uwierzytelnienia projektu zagospodarowania terenu, jako sporządzonego na mapie mogącej służyć do celów projektowych i przyjętej do zasobu geodezyjnego. W ocenie organu odwoławczego analiza zgromadzonych akt sprawy wskazała, że przedmiotową inwestycja zaprojektowana została zgodnie z przepisami prawa. Stwierdzono, że inwestor przedstawił oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wskazano, iż projekt budowlany spełnia wymagania podane w art. 34 ust. 1, 2 i 3 prawo budowlane, sprawdzono zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, oraz zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, sprawdzono kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie projektu przez osoby uprawnione (art. 35 ust.1 ). Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi Z. C. na w/w decyzję Wojewody. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: - rażące naruszenie przepisów art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118) - Prawo budowlane; - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, 77, 10, 80, 15, 107 § 3 i 136 k.p.a. W uzasadnieniu zarzucono, ze organ II instancji wbrew regulacji zawartej w art. 136 k.p.a., nie zlecił organowi I instancji wykreślenia tzw. "linijki światła", pomimo zarzutów podnoszonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżąca wskazała na lakoniczność twierdzenia zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, którym ustosunkowano się do przedmiotowego zarzutu. Następnie podniesiono, iż organ odwoławczy przeprowadzając postępowanie dowodowe naruszył art. 15 k.p.a. Skarżąca wskazała, iż organ II instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie powiadomił jej o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, a nadto nie została poinformowana o zakończeniu postępowania wyjaśniającego. Ponadto zarzucono, iż mimo wskazania organowi I instancji aktualnego adresu do doręczeń dla skarżącej, cześć pism była w dalszym ciągu kierowana pod nieaktualny adres. W zakresie zarzutów merytorycznych podniesiono, iż organ odwoławczy wbrew treści art. 35 ustawy prawo budowlane nie sprawdził, że brak jest szczegółowego rozwiązania odnośnie odprowadzania wód opadowych. Wskazano także na uchybienie procedurze administracyjnej przez organ I instancji, dokonane pismem z dnia 15.07.2008r., którym wbrew dyspozycji art. 73 i 74 k.p.a. odmówiono stronie udostępnienia części akt administracyjnych. W skardze zwrócono także uwagę na pozorność i lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Zarzucono, iż w uzasadnieniu tym nie zawarto m.in. rozważań odnoszących się kwestii spełnienia wymogów techniczno-budowlanych. Skarżąca wskazała, iż nie podano z jakich przyczyn i w jakim zakresie prowadzone było postępowanie drugoinstancyjne oraz jakie poczyniono ustalenia. Ponadto zarzucono, iż projekt budowlany jest niezgodny z decyzją ustalającą warunki zagospodarowania terenu w zakresie szerokości elewacji frontowej. Zdaniem skarżącej front działki znajduje się od strony wjazdu na działkę drogą prywatną, a nie od drogi publicznej – ulicy [...]. Fatycznie, zdaniem skarżącej szerokość elewacji frontowej wynosi 16 m, co jest niezgodne z załącznikiem nr 1 do decyzji o warunkach zabudowania (szerokość elewacji frontowej wyznaczono do 11 m). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wskazano, iż przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego jest zgodne z art. 136 k.p.a., a wydane w tym trybie postanawiania nie naruszają zasady dwuinstancyjności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. nr 153 poz.1271) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W oparciu o art. 134 p.o.p.s.a Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. W przedmiotowej sprawie orany administracyjne naruszyły prawo materialne i przepisy proceduralne w sposób wpływający na wynik sprawy. Zdaniem Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, ze względu na podniesiony w niej zarzut niezgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy. Zgodnie bowiem z twierdzeniem skarżącej decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest zgodna z decyzją z dnia [...].03.2006r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a więc doszło do naruszenia art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego. Jak wynika z zapisu zawartego w punkcie II, pkt 1 lit.c załącznika nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].03.2006r. o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, określającego warunki wymagania ochrony kształtowania ładu przestrzennego w zakresie szerokości elewacji frontowej, znajdującej się od frontu działki, szerokość ta została wyznaczona do 11 m, zgodnie z § 6 ust.1 Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Przytoczony przepis stanowi, iż szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od frontu działki wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach na obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. W części opisowej projektu budowlanego przyjęto jako elewację frontową elewację wschodnią, równoległą do drogi publicznej na działce nr 5 i 6, z której - jak podano - następuje wjazd na teren działek inwestora. Wskazano, że szerokość w/w określonej elewacji frontowej wynosi 10,86 m. Po dokonaniu analizy części graficznej projektu budowlanego, tzn. mapy sytuacyjno – wysokościowej w skali 1 : 500, zdaniem Sądu front działki został błędnie określony. Stosownie bowiem do § 2 pkt 5 Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Zgodnie z tą definicją za front działki a w konsekwencji za elewację frontową należało przyjąć elewację południową, prostopadłą do drogi na działce nr 3, z której odbywa się wjazd i wejście na działkę inwestora. Szerokość tej elewacji wynosi 15,68 m i przekracza dopuszczalną szerokość wskazaną w wyżej opisanym załączniku nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].03.2006r. o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Podkreślić przy tym należy, iż prawodawca posługuje się ogólnym pojęciem "drogi" w jego najszerszym znaczeniu, a nie w zawężającym znaczeniu "drogi publicznej", "ulicy", "drogi gminnej" itp. Przedłożone przez uczestniczkę A. K. postanowienie Prezydenta Miasta K. z [...].01.2009r. zostało sporządzone już po wydaniu zaskarżonej decyzji Wojewody z 13.06.2009r. Dodać należy, iż postanowienie to nie zostało doręczone pozostałym stronom postępowania, które uczestniczyły w wydaniu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej decyzji (decyzja Prezydenta Miasta K. z [...].03.2006r., nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 13.06.2006r., nr [...]) przez co pozbawiono ich udziału w sprawie i możliwości zaskarżenia do organu II instancji – co stanowi naruszenie podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego zawartych w art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. i stanowi o jego wadliwości. Co więcej nie ulega wątpliwości, że decyzja Prezydenta Miasta K. z [...].03.2006r., nr [...] nigdy nie uzyskała waloru decyzji ostatecznej, gdyż w związku z wniesionym od niej odwołaniem została zastąpiona ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 13.06.2006r., nr [...]. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, albowiem decyzja o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji nie jest decyzją o zatwierdzeniu decyzji pierwszoinstancyjnej przez organ odwoławczy powodującą, że w obrocie prawnym pozostaje zatwierdzona decyzja organu pierwszej instancji. W sytuacji gdy przepisy szczególne przewidują obowiązek zatwierdzania decyzji organu pierwszej instancji w drodze decyzji organu wyższej instancji, to owo zatwierdzenie stanowi jedynie przesłankę prawidłowości decyzji i nie stanowi szczególnego rodzaju postępowania odwoławczego; do zatwierdzania decyzji nie mają zatem zastosowania przepisy o odwołaniach (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Komentarz do art. 138 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.). Charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji (T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147). Zwrot art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Ten skrót myślowy (techniczny) oznacza zatem, iż organ II instancji doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ I instancji (J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 2 lutego 1996 r., IV SA 846/95, OSP 1997, z. 4, poz. 83, G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Komentarz do art. 138 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), w: G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, LEX, 2007, wyd. II.). Decyzja administracyjna pierwszej instancji nie obowiązuje ("upada") z chwilą kiedy zdecydowano się na powtórzenie postępowania w sprawie, które musi się zakończyć nową decyzją (J. Zimmermann: Polska jurysdykcja administracyjna, Warszawa 1996, s. 186). "Utrzymanie w mocy" nie jest jedynie efektem kontroli decyzji pierwszej instancji, ale wynika z przeprowadzonego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej nowego postępowania w sprawie, a decyzja organu odwoławczego ma charakter merytoryczny - "dlatego nie obowiązuje decyzja "utrzymania w mocy", ale decyzja ostateczna od momentu jej wydania (doręczenia)" (J. Zimmermann: Ordynacja podatkowa. Komentarz. Postępowanie podatkowe, Toruń 1998, s. 293). Organ "utrzymuje w mocy" decyzję nie z powodu jej zalet, ale dlatego, że doszedł do takiego samego rozstrzygnięcia (J. Zimmermann: Polska jurysdykcja administracyjna, Warszawa 1996, s. 187). Dlatego decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...].03.2006r., nr [...] - jako decyzja nieostateczna i nie pozostająca samodzielnie w obrocie prawnym, wskutek wniesienie odwołania i wydania decyzji przez organ odwoławczy - nie podlegała wyjaśnieniu w trybie art. 113 k.p.a. Jak wynika z treści art. 113 k.p.a. wyjaśnienie treści decyzji może być dokonana w tym trybie "przez organ, który wydał decyzję", tj. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Wykonaniu podlegała ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 13.06.2006r., nr [...] i to ten organ jest wyłącznie uprawniony do dokonywania wyjaśnień co do treści wydanej w przedmiotowej inwestycji decyzji ustalającej warunki zabudowy. A zatem postanowienie Prezydenta Miasta K. z [...].01.2009r. w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].03.2006r., nr [...] zostało wydane przez organ z naruszeniem przepisów o właściwości. W konsekwencji przedstawione postanowienie Prezydenta Miasta K. z [...].01.2009r. nie mogło odnieść żadnych skutków prawnych przed Sądem, który i tam nie jest związany treścią takiego postanowienia. Na skutek błędnych ustaleń stanu faktycznego orzekające w sprawie organy administracyjne nieprawidłowo zastosowały prawo materialne. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ wydający pozwolenie na budowę sprawdza miedzy innymi zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i odmawia uwzględnienia wniosku inwestora w razie stwierdzenia braku takiej zgodności. Zdaniem Sadu w przedmiotowej sprawie zachodzi niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy z projektem budowlanym. Należy wskazać, że wbrew wymogom z art. 7 kpa i art. 77 § 1 k.p.a. nie został należycie wyjaśniony stan faktyczny sprawy, a przede wszystkim istotna dla jej rozstrzygnięcia okoliczność tj. poprawne ustalenie elewacji frontowej. Z urzędu Sąd stwierdził oczywiste naruszenie przez orzekające w sprawie organy administracyjne przepisów art. 7, 10, 61 § 4 oraz 77 k.p.a. Należy bowiem wskazać, iż jednym z podstawowych obowiązków organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie administracyjne w danej sprawie zgodnie z zasadą ogólną unormowaną w art. 10 K.p.a. - jest zapewnienie czynnego udziału stronom w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem postanowienia (decyzji) umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Obowiązek ten organ winien zacząć realizować od momentu wszczęcia postępowania administracyjnego, przez zawiadomienie wszystkich stron o wskazanej czynności (art. 61 § 4 k.p.a.). Uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu stanowi przesłankę do jego wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a zarazem podstawę do uchylenia decyzji kontrolowanej w postępowaniu sądowoadministracyjnym niezależnie od zaistnienia innych naruszeń przepisów postępowania administracyjnego. Ustalenie stron następuje na podstawie kryteriów określonych w art. 28 K.p.a. Warunkiem uzyskania statusu procesowego strony jest posiadanie interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczy postępowanie lub żądanie czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organy rozpoznające niniejszą sprawę bez wątpienia uchybiły zasadzie z art. 10 k.p.a. Z akt sprawy wynika, iż orzekające w sprawie organy administracyjne nie ustaliły poprawnie stanu faktycznego sprawy i nie zapewniły udziału wszystkim stronom postępowania. Z raportu z rejestru gruntów datowanego na dzień [...].11.2007r. wynikało, iż właścicielami sąsiednich, do terenu inwestycji, działek są m.in. C. S. i M. B. Z adnotacji poczty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłek – zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 9.11.2007r., decyzji z dnia [...].12.2007r. oraz zaskarżonej decyzji z dnia 13.06.2008r. wynika, iż w/w osoby nie żyją. Orzekające w sprawie organy administracyjne były zobligowane do ustalenia następców prawnych po zmarłych stronach i zapewnienia im udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Zarówno organ I instancji jak i organ II instancji nie podjęły żadnych działań w celu zabezpieczenia gwarancji procesowej stronom, polegających na zapewnieniu im czynnego udziału w sprawie i umożliwienia im przed wydaniem decyzji (postanowienia) wypowiedzenia się co do zabranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Powyższy brak stanowi naruszenie podstawowych zasad określonych w przepisach k.p.a. Tak więc naruszono zasady określone w treści art. 7 k.p.a., który zobowiązuje organ administracji do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 10 k.p.a., zgodnie z którym organ jest zobowiązany do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania jak również art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. ustanawiające obowiązek zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego oraz właściwej jego oceny. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien wydać rozstrzygniecie uwzględniając konieczność zapewnienia udziału wszystkim stronom w postępowaniu, a także dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy i dokonać poprawnej subsumcji przepisów prawa materialnego. Pozostałe zarzuty skargi uznano za bezzasadne. W szczególności zarzuty skarżącej dotyczące możliwości ponadnormatywnego zacienienia jej mieszkania, pozbawienia możliwości działania nie znajdują uzasadnienia w przedstawionym materiale dowodowym. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd stanął na stanowisku, iż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydanie z naruszeniem prawa materialnego, prawa procesowego, dającym podstawę do wznowienia postępowania oraz z mającym wpływ na wynik sprawy i jako wadliwe winny być wyeliminowane z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. Stosownie do treści art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł o niewykonywaniu zaskarżonego postanowienia do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 w/w ustawy.