II SA/Kr 899/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2017 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania skargę oddala. W dniu 5 listopada 2014 r. po rozpoznaniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. została wydana przez Prezydenta Miasta K. decyzja Nr [...] ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] zlokalizowanej na budynku przy ul. [...] w K., na działce nr [...] obr. [...]" (sygnatura sprawy: [...]). Wobec jej niezaskarżenia, w trybie i terminie ustawowo przewidzianym, stała się ona ostateczna w dniu 4 grudnia 2014 r. Pismem z dnia 14 sierpnia 2015 r., data wpływu 17 sierpnia 2015 r., L. B. zwróciła się do Prezydenta Miasta K. z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej wydaniem ww. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jako przesłankę wznowienia postępowania podano art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wnioskodawczyni jest właścicielem działek nr [...] obr. [...], znajdujących się w sąsiedztwie działki, na której planowane jest ww. zamierzenie inwestycyjne, którego oddziaływanie będzie obejmowało teren należących do niej nieruchomości, stąd posiada ona interes prawny w udziale w przedmiotowym postępowaniu, natomiast ani o jego wszczęciu ani o wydanej decyzji nie została powiadomiona. Wnioskodawczyni podniosła, iż inwestycja ogranicza jej prawo własności, gdyż w wyniku jej realizacji pole promieniowania anten obejmuje powierzchnię należących do wnioskodawczyni nieruchomości, prowadząc do spadku ich wartości i utrudniając, a wręcz uniemożliwiając realizację planowanej na niej przez wnioskodawczynię inwestycji, w stosunku do której toczy się postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie wnioskodawczyni naruszone zostały jej prawa do aktywnego udziału w postępowaniu, z których nie mogła bez swojej winy skorzystać. Nadto wnioskodawczyni wskazała, że o wydaniu decyzji (sygnatura sprawy: [...]) z dnia 5 listopada 2014 r. dowiedziała się w dniu 28 lipca 2015 r., kiedy odebrała zawiadomienie z dnia 14 lipca 2015 r. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2016 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 5 listopada 2014r. ustalającą lokalizację ww. inwestycji celu publicznego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 22 września 2016 r. wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 104 K.p.a. odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 5 listopada 2014 r. ustalającej na rzecz [...] Sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] zlokalizowanej na budynku przy ul. [...] w K., na działce nr [...] obr. [...]". W uzasadnieniu podniesiono, że z analizy oddziaływania planowanej inwestycji wynika, że działki nr [...] obr. [...] znajdowały się w granicach obszaru, na którym będą oddziaływać pola elektromagnetyczne projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, zatem właścicielowi ww. nieruchomości przysługiwał przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. L. B. jako właścicielka działek [...] obr. [...] została uznana przez organ za stronę postępowania zakończonego wydaniem decyzji Nr [...] i jako strona postępowania była zawiadamiana o wszczęciu postępowania oraz o decyzji kończącej postępowanie w formie obwieszczenia, w sposób zwyczajowo przyjęty w mieście K., tj. poprzez obwieszczenie na stronie internetowej [...] w Ogłoszeniach i komunikatach oraz wywieszenie informacji na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK., co w ocenie organu było zgodne z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie organu powyższe uzasadnia, że nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Odwołanie od ww. decyzji złożyła L. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że do sposobu zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie zastosowanie znajduje zawarta w zdaniu pierwszym tego przepisu dyspozycja stanowiąca o obowiązku informowania stron postępowania poprzez obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, podczas gdy skarżąca, jako właścicielka nieruchomości na której realizowana będzie inwestycja, powinna zostać poinformowana przez organ o ww. czynnościach i decyzji na piśmie oraz poprzez niewypełnienie dyspozycji zdania drugiego wskazanego przepisu polegające na tym, że organ nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku zawiadomienia na piśmie skarżącej o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, co doprowadziło do pozbawienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego, gdyż dokonane przez organ obwieszczenie i wywieszenie informacji należy uznać za bezskuteczne wobec niej, 2. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę uchylenia decyzji z dnia 5 listopada 2014 r., podczas gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a zatem istniała podstawa do uchylenia przedmiotowej decyzji i wydania nowej decyzji rozstrzygającej sprawę, 3. art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, podczas gdy będąc właścicielem nieruchomości, na której realizowana będzie inwestycja, była ona stroną postępowania i jej czynny udział w nim powinien być przez organ zapewniony, 4. art. 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. poprzez błędne stwierdzenie, iż nie zachodzą postawy do uchylenia decyzji na zasadzie art. 145 § 1 K.p.a. i bezpodstawną odmowę uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 listopada 2014 r. w oparciu o stwierdzenie, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, podczas gdy nie została ona prawidłowo zawiadomiona tj. na piśmie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, zatem należało uznać, iż strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy, co stanowi podstawę do uchylenia przedmiotowej decyzji i wydania nowej decyzji rozstrzygającej sprawę, 5. ewentualnie w sytuacji, gdyby organ II instancji uznał za nieskuteczny zarzut naruszenia art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczący wadliwie przyjętego trybu zawiadamiania strony o toczącym się postępowaniu oraz wydaniu decyzji go kończącej, zarzucono dodatkowo naruszenie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez poinformowanie skarżącej o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie w sposób niezgodny z dyspozycją zdania pierwszego tego przepisu, a mianowicie poprzez obwieszczenie zamieszczone na stronie internetowej, którego to sposobu nie można uznać za poinformowanie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, jak również nie jest to sposób gwarantujący stronie postępowania możliwość realnego powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu i wydaniu nowej decyzji. W uzasadnieniu umotywowano podniesione zarzuty. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 maja 2017 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Prezydent Miasta K. był właściwy w sprawie wznowienia postępowania, z punktu widzenia formalnego zaistniały wszelkie podstawy do wznowienia postępowania oraz w sprawie został zachowany termin, o którym mowa w art. 148 K.p.a. Organ uznał za trafny pogląd Prezydenta Miasta K. dotyczący niespełnienia przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.. Organ wskazał, że bezspornym jest, że działki nr [...] obr. [...] znajdowały się w granicach obszaru, na którym będą oddziaływać pola elektromagnetyczne projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej usytuowanej na działce nr [...] obr. [...], natomiast brak jest podstaw do twierdzenia, że działki nr [...] stanowią teren inwestycji, zatem zgodnie z art. z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie powinno nastąpić w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Organ podał, że obwieszczenie z 6 października 2014 r. o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego miało miejsce na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK w dniach 6 października 2014 r. do 20 października 2014 r.. Obwieszczenie z dnia 5 listopada 2014 r. o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 5 listopada 2014 r. na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK miało miejsce w dniach 5 listopada 2014 do 19 listopada 2014 r. Zawiadomienia te zostały również umieszczone na internetowych stronach Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta K.. Z uwagi na powyższe, w ocenie organu, stronie został zapewniony czynny udział w postępowaniu, a pisma procesowe, w tym decyzja administracyjna, zostały doręczone w oparciu o wskazane wyżej domniemanie doręczenia decyzji określone w trybie uregulowanym w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 49 K.p.a. Strona postępowania - L. B. - nie została pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji nie naruszył art. 10 K.p.a., a przepis szczególny art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został zastosowany prawidłowo. Na powyższą decyzję L. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że do sposobu zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, zastosowanie znajduje zawarta w zdaniu pierwszym tego przepisu dyspozycja stanowiąca o obowiązku informowania stron postępowania poprzez obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, podczas gdy skarżąca, jako właścicielka nieruchomości, na których realizowana jest inwestycja, powinna zostać poinformowana przez organ o w/w czynnościach i decyzji na piśmie; oraz poprzez niewypełnienie dyspozycji zdania drugiego wskazanego przepisu polegające na tym, że organ nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku zawiadomienia na piśmie skarżącej o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, co doprowadziło do pozbawienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego, gdyż dokonane przez organ obwieszczenie i wywieszenie informacji uznać należy za bezskuteczne wobec niej; 2. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania w oparciu o twierdzenie, iż strona nie brała udziału w postępowaniu z własnej winy ponieważ została prawidłowo zawiadomiona, podczas gdy należało uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, a to z tego powodu, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, ponieważ wbrew twierdzeniom organu nie została ona prawidłowo zawiadomiona, zatem ostateczna decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 5 listopada 2014 r. (znak sprawy: [...]) winna zostać uchylona, a pierwotne postępowanie wymagało wydania nowej decyzji rozstrzygającej sprawę; 3. art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, a to m.in. poprzez uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem rozstrzygnięcia (art. 81 K.p.a.) oraz wykluczenie jej prawa inicjatywy dowodowej (art. 78 K.p.a.) na etapie postępowania pierwotnego, podczas gdy skarżąca, będąc właścicielem nieruchomości na których realizowana jest inwestycja (względnie właścicielem nieruchomości pozostającej w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji) była stroną postępowania pierwotnego i jej czynny udział w nim powinien być przez organ zapewniony; ewentualnie: 4. art. 53 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez poinformowanie skarżącej o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie w sposób niezgodny z dyspozycją zdania pierwszego tego przepisu, a mianowicie poprzez obwieszczenie zamieszczone na stronie internetowej [...], którego to sposobu nie można uznać za poinformowanie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, jak również nie jest to sposób gwarantujący stronie postępowania możliwość realnego powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu i wydanej decyzji. Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 maja 2017 r. znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22 września 2016 r. o odmowie uchylenia po wznowieniu postępowania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 listopada 2014 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że z analiz przedstawionych przez inwestora wynika, że zasięg ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego zamierzenia inwestycyjnego obejmuje przestrzeń działek nr [...] obr. [...] których skarżąca jest właścicielką, bezpośrednio ingerując i ograniczając jej prawo własności. Nadto, w ocenie skarżącej, taki zasięg przestrzenny zamierzenia inwestycyjnego uzasadnia twierdzenie, że w świetle przepisów kodeksu cywilnego, określających granice prawa własności, inwestycja lokalizowana będzie nie tylko na działce [...], ale również na należącej do skarżącej działkach nr [...] obr. [...]. Skarżąca wskazała, że nawet gdyby sprzecznie z twierdzeniem skarżącej przyjąć, że do sposobu informowania jej o czynnościach postępowania miała zastosowanie dyspozycja zdania pierwszego art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiąca o obowiązku informowania stron postępowania zarówno poprzez obwieszczenia, jak i w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, to przyjęty przez organ I instancji i potwierdzony przez organ II instancji sposób informowania nie wypełnia tej dyspozycji. W odpowiedzi na Skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdza, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, podniesione w niej zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej " u.p.z.p.". Zgodnie z tym przepisem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Nieruchomości skarżącej (działki nr [...] obr. [...]) nie są nieruchomościami, na których miała być lokalizowana inwestycja celu publicznego. Są to natomiast nieruchomości sąsiadujące z nieruchomością inwestycyjną, będąc w zasięgu oddziaływania inwestycji, co trafnie stwierdziły organy obu instancji. Wobec tego nie można zastosować zdania drugiego art. 53 ust. 1 u.p.z.p., bowiem skarżąca nie jest ani inwestorem, ani właścicielem czy użytkownikiem wieczystym nieruchomości inwestowanej. W nawiązaniu do zarzutów skargi należy wskazać, że ustawodawca wyraźnie wskazał w zdaniu drugim art. 53 ust. 1 u.p.z.p., że chodzi tutaj o wyodrębnienie nieruchomości, na których ma być lokalizowana inwestycja. Lokalizacja inwestycji to nie to samo, co oddziaływanie planowanej, czy realizowanej inwestycji. Punkt ciężkości w tej normie spoczywa na słowach "gdzie będą lokalizowane inwestycje". Przepis ten nie wspomina o ich oddziaływaniach mających miejsce w trakcie realizacji inwestycji, czy oddziaływaniach istniejących później w czasie jej funkcjonowania. Wobec tego wskazywanie w skardze, że potencjalne przyszłe oddziaływanie inwestycji na nieruchomość skarżącej jest równoznaczne ze zlokalizowaniem inwestycji na jej nieruchomościach, w świetle treści art. 53 ust. 1 u.p.z.p. nie zasługuje na aprobatę. W konsekwencji, zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia tego przepisu. Wobec powyższego należy stwierdzić, że prawidłowy sposób zawiadomienia skarżącej jako strony został wskazany w zdaniu pierwszym art. 53 ust. 1 u.p.z.p., czyli w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Zdaniem skarżącej dyspozycja tego przepisu nie została prawidłowo wypełniona i wobec tego nie można uznać, że skarżąca została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o postanowieniach i decyzji kończącej to postępowanie. Należy wskazać, że przepis art. 53 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.z.p. wskazuje w pierwszej kolejności, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia. Przepis ten nie wskazuje, w jaki sposób ma się dokonać obwieszczenie. W niniejszej sprawie organy wskazały, że obwieszczenie tak o wszczęciu postępowania, jak i o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nastąpiło na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. w terminach: od 6 października 2014 r. do 20 października 2014 r. (obwieszczenie o wszczęciu postępowania) oraz od 5 listopada 2014 r. do 19 listopada 2014 r. (obwieszczenie o wydaniu decyzji z dnia 5 listopada 2014 r. kończącej postępowanie), co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Można polemizować, czy dokonane w taki sposób obwieszczenie powoduje dla zainteresowanych podmiotów realną możliwość powzięcia informacji o fakcie wszczęcia postępowania i wydania kończącej je decyzji, niemniej jednak skoro ustawodawca nie sprecyzował formy takiego obwieszczenia, zatem formalny wymóg zawiadomienia przez obwieszczenie został w niniejszej sprawie spełniony. Należy też wskazać, że ustawodawca w omawianym przepisie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. przewidział jeszcze drugą formę zawiadomienia, a to w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Ten drugi sposób polegał w niniejszym przypadku na opublikowaniu obwieszczeń w internecie na stronie [...] w rubryce "ogłoszenia i komunikaty" (co podlegało sprawdzeniu przez Sąd - w archiwalnych zasobach na stronie internetowej [...]). Organ I instancji wskazał, co potwierdziło SKO, że ten sposób powiadamiania stron jest przyjęty w organie od 2003 r., tj. od momentu wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu te dwa sposoby zawiadomienia (przez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń urzędu oraz przez umieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej BIP) dają wspólnie realną możliwość dowiedzenia się o wszczęciu postępowania jak i decyzji je kończącej, choć tego nie gwarantują. Jednakże nie istnieje sposób, który by taką możliwość gwarantował, poza zawiadomieniem na piśmie, jakiego ustawodawca w tym przypadku nie przewidział wobec skarżącej, która nie jest inwestorem, właścicielem, czy użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. Takim sposobem zwyczajowo przyjętym w danej miejscowości nie byłoby np. ogłoszenie w prasie, bowiem nie wszyscy czytają te same tytuły prasowe. Zdaniem Sądu w tak dużym mieście jak K. obwieszczenie za pośrednictwem internetu na stronie biuletynu informacji publicznej Urzędu Miasta K. w rubryce, która stanowi o ogłoszeniach jest sposobem, który z całą pewnością gwarantuje największy zasięg informacji, większy niż np. lokalna prasa. Co więcej na stronie BIP archiwizuje się ogłoszenia i komunikaty, co Sądowi jest wiadome z urzędu i może zostać przez każdego sprawdzone, zatem można sprawdzić także powiadomienia archiwalne. Przede wszystkim jednak zasięg oddziaływania i dostępność informacji za pośrednictwem sieci internetowej, na stronie poświęconej sprawom urzędowym miasta, nie może być porównywana z innymi sposobami zawiadomienia (prasa). Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie znane jest stanowisko WSA w Krakowie wyrażone w wyroku sygn. II SA/Kr 443/13 oraz podzielające to zapatrywanie stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. II OSK 2564/13, iż "zamieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej [...] nie stanowi zawiadomienia w sposób zwyczajowo przyjęty". Jednakże pogląd ten został wyrażony odnośnie stanu faktycznego sięgającego 2008 r., a więc mającego miejsce blisko dekadę temu. W tamtym czasie rzeczywiście nie można było twierdzić, że dostępność internetu jest na tyle powszechna i duża, że jego użycie dla umieszczenia tego rodzaju informacji można uznać za zwyczaj. Jednak w roku 2014 sytuacja wyglądała inaczej, a już z pewnością w dużej aglomeracji, jaką jest K.. Nadto jeśli ten sposób ogłoszeń jest wykorzystywany od 2003 r., to można już mówić o pewnym utrwalonym zwyczaju. Powstaje natomiast kwestia, czy można uznać za zwyczaj w rozumieniu art. 53 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.z.p. publikowanie obwieszczeń i powiadomień oraz decyzji w publikatorze, który został obowiązkowo utworzony w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, dalej "u.d.i.p.". Zgodnie z art. 8 u.d.i.p. tworzy się urzędowy publikator teleinformatyczny - Biuletyn Informacji Publicznej - w celu powszechnego udostępniania informacji publicznej, w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej, zwany dalej "Biuletynem Informacji Publicznej"; informacje publiczne są udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2; podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, pkt 4 lit. a tiret drugie, lit. c i d i pkt 5. Podmioty, o których mowa w zdaniu pierwszym, mogą udostępniać w Biuletynie Informacji Publicznej również inne informacje publiczne". Podmioty, o których mowa w art. 4 u.d.i.p. to w szczególności organy władzy publicznej i muszą one udostępniać, zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (pkt. 4). Jednakże skoro organy władzy publicznej, jak wynika z art. 8 ust. 3 u.d.i.p., mogą udostępniać w BIP także inne informacje publiczne, to zdaniem Sądu nie jest naruszeniem powyższych przepisów zwyczajowe informowanie o wszczęciu postępowań administracyjnych i o decyzjach w nich zapadłych. O ile jeszcze publikacje związane z decyzją mogłyby podpadać pod obowiązek publikacji, to już zawiadomienie o wszczęciu postępowania jest informacją dodatkową, którą organ może (nie musi) udostępniać w świetle zapisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem może także czynić to zwyczajowo. Fakt zaś, że jest to publikator urzędowy nie stanowi, zdaniem Sądu, w tym przypadku przeszkody do jego zwyczajowego wykorzystywania przez organ administracji publicznej do dokonywania obwieszczeń i zawiadomień zgodnie z prawem. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd – wbrew stanowisku skarżącej - nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że opublikowanie przez organ stosownych obwieszczeń w internecie na stronie [...] w rubryce "ogłoszenia i komunikaty" nie może zostać uznane za sposób zwyczajowo przyjęty w K.. Tym samym nie ma podstaw do stwierdzenia, by w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 10 K.p.a. Skarżąca nie wykazała, iż nie brała udziału w postępowaniu bez swej winy (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych przepisów postępowania administracyjnego ani przepisów materialnoprawnych i dlatego oddalił skargę, orzekając jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a..