II SA/Kr 900/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Asesor WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. N. na pismo Zastępcy Dyrektora Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. dnia [...] 2004r., nr [...] w przedmiocie zwrotu uiszczonych należności z tytułu bezumownego korzystania z działki nr [...] obręb [...] postanawia skargę odrzucić Skarga R.N. (zwanego dalej skarżącym) na pismo Zastępcy Dyrektora Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. z dnia 7.01.2004r., nr [...] w przedmiocie zwrotu uiszczonych należności z tytułu bezumownego korzystania z działki nr "1" obręb [...], została złożona osobiście w dniu 7.06.2004r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Podstawowym zagadnieniem w przedmiotowej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia skargi na pismo Zastępcy Dyrektora Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany został pogląd, iż to treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzja administracyjną. Jeżeli więc sprawa administracyjna podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego, zawierającego co najmniej: oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygniecie o sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu, spełnia ono bowiem minimum podstawowych warunków wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a. W tym kontekście pisma Zastępcy Dyrektora Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. z dnia 7.01.2004r., nr [...] nie można uznać za decyzję administracyjną. Nie zawiera bowiem ono żadnego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach skarżącego. Jest ono bowiem skierowane w całości do innego adresata: E.L. Nadto na podstawie art. 230 k.c. ustalono w nim odszkodowanie z tytułu bezumownego korzystania w okresie od dnia [...].07.1993r. do dnia [...].07.2003r. z gruntu stanowiącego działkę nr "1" obr. [...]. Sprawy dotyczące bezumownego korzystania z nieruchomości są regulowane przez prawo cywilne, a Gmina Miejska K. wzywając do zapłaty za bezumowne korzystanie z nieruchomości wykonywała swoje uprawnienia właścicielskie. Tym samym zaskarżone pismo w swej treści odnosi się do sprawy cywilnoprawnej i nie zawiera orzeczenia rozstrzygającego o prawach lub obowiązkach na gruncie prawa administracyjnego. Zatem w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z działaniem organu administracji publicznej na drodze administracyjnoprawnej. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków określonych w ustawie z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określają art. 3 § 1 i § 2. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tym stanie rzeczy zaskarżone pismo nie mieści się w granicach aktów, o których mowa w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sama sprawa ma charakter cywilnoprawny i w przypadku braku porozumienia między stronami powinna być rozstrzygnięta przez sąd powszechny. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.