II SA/Kr 903/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie Sędzia WSA: Aldona Gącecka-Duda Sędzia WSA: Piotr Głowacki (spr.) Protokolant Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi J. T., M. L., B. G. i W. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] 2002 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; skargę oddala . Decyzją z dnia [...] marca 2002 r., znak: [...] Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku salonu [...] wraz z przyłączami: kanalizacji sanitarnej i opadowej, kabla energetycznego, teletechniki, układem dróg wewnętrznych (od granicy dz. nr 1), wodociągu od hydrantu na dz. Nr 1, wewnętrznymi instalacjami: wodną, kanalizacyjną, elektryczną, kotłownią olejową, co c.w, wentylacją mechaniczną oraz wjazdem i wyjazdem i likwidacją słupów i oświetleniowych na dz. Nr 1 na terenie położonym na działce nr 2 obr. [...], wjazdy na działce nr 1 obr. [...] przy [...] w K. W uzasadnieniu decyzji wskazano w szczególności, że pozwolenie zostało udzielone w oparciu o decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedkładając prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego [...] w K. z dnia [...] grudnia 2000 r., sygn. akt [...] w sprawie zezwolenia inwestorowi na zabudowę nieruchomości nr 2 i postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] października 2001 r., sygn. akt [...] w sprawie oddalenia apelacji współwłaścicieli w/w działki o zezwolenie na czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu. Zdaniem organu inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z powyższą decyzją nie zgodzili się J. T., W. W. i S. G. wnosząc odwołanie i zarzucając, ze inwestor nie zakupił od współwłaścicieli działki nr 2 ich udziałów oraz do sądu został złożony wniosek o zasądzenie wysokości należnej im kwoty pieniężnej wyliczonej na podstawie zapisu w księdze wieczystej w/g aktualnej ceny rynkowej. Po rozpoznaniu w/w odwołania Wojewoda decyzją z dnia 20 maja 2002 r. znak: [...], na podstawie art. 81 ust. 1, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu l instancji nie dopatrując się w decyzji Prezydenta Miasta wad prawnych. W uzasadnieniu Wojewoda stwierdził m.in., że inwestycja jest zgodna z planem, inwestor posiadał prawo do dysponowania gruntem na cele budowlane oraz uzyskał niezbędne uzgodnienia, a ponadto inwestycja nie narusza decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na zarzuty odwołania Wojewoda wyjaśnił, że żądania odwołujących nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Powołanym wcześniej postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] października 2001 r. inwestor spełnił obowiązek nałożony w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego -wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie Wojewody w tej sytuacji nie ma podstaw do uchylenia decyzji organu l instancji. Powyższe żądania winny być rozstrzygnięte poprzez odrębne postępowanie. Ponadto Wojewoda, działając jako organ odwoławczy, uzupełnił zaskarżoną decyzję organu l instancji o zapis, że dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, wymaganego ustawą z dnia 9 listopada 2000 r. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wnieśli J. T., M. L., B. G. i W. W. żądając uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżących inwestor nie dysponuje prawem do nieruchomości na cele budowlane, współwłaściciele działki nr 2 nigdy nie udzielili zgody na budowę, J. T. nie jest następcą prawnym po K. C., a ponadto nie jest możliwe, aby inwestor nie wykupiwszy udziałów we współwłasności mógł budować na podstawie tylko postanowienia sądu. W uzasadnieniu zanegowano fakt złożenia oświadczenia o zgodzie na realizację inwestycji. Podniesiono, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia ewentualnych następstw w przypadku dokonania korekty w księdze wieczystej. Zarzucono ponadto brak powiadomienia współwłaścicieli odnośnie zabudowy nieruchomości. W ocenie skarżących nie jest prawidłowe stanowisko organów, iż dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt 1647/02 uchylając decyzję organów l i II instancji uznał, że organy nie spełniły wymogu z art. 35 Prawa budowlanego, ograniczając badanie w zakresie zgodności pozwolenia z planem zagospodarowania przestrzennego do analizy symboli obszarów, w których położona jest nieruchomość, bez wyjaśnienia zgodności projektu z planem miejscowym. Sąd wytknął brak w aktach wypisu i wyrysu z planu miejscowego. Zdaniem Sądu brak w aktach było oceny ustaleń zapisanych w załączniku opisowym nr 2 do w/w decyzji pkt 6 "warunków przestrzennych", zalecających zagospodarowanie powierzchni tej części działki zielenią, na której zaprojektowano jednak płyty ażurowe, czego nie przewidywał projekt zagospodarowania terenu z 2000 r., a także nie wypowiedzenie się co do likwidacji słupów oświetleniowych, co ujęto w projekcie budowlanym, a czego nie przewidywała decyzja o wzizt. Zastrzeżenia Sądu budziło też niewskazanie w projekcie budowlanym, który z projektantów opracowywał jego poszczególne części, a także nie dołączenie wszystkich uprawnień projektantów, nadto nieprawidłowy sposób podzielenia projektu na 12 części oraz brak spisu zawartości w poszczególnych częściach. Do uchybień wskazanych przez Sąd należy też brak pieczęci na mapie, na której sporządzono projekt oraz brak oddzielnych części opisowych do projektu zagospodarowania terenu i do projektu architektoniczno-budowlanego. Organowi odwoławczemu Sąd zarzucił nie wypowiedzenie się, czy zachodzi sprzeczność między sentencją decyzji organu I instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę [...] wraz z infrastrukturą techniczną, a projektem budowlanym przewidującym pomieszczenia serwisowe, halę diagnostyki, część administracyjną i myjnię. Ponadto postępowaniu organów zarzucono naruszenie art. 7, 77 § 1, 10, 107 § 3 k.p.a. Sąd ocenił przy tym, że podnoszony przez skarżącą zarzut nie dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest niezasadny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. L. Rozpoznając powyższą skargę Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 czerwca 2008r. sygn. akt II OSK 946/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W motywach swojego rozstrzygnięcia NSA wskazał, że art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nie zawiera wymogu szczegółowego wskazania w uzasadnieniu poszczególnych elementów procesu sprawdzenia zgodności projektu z planem. Ponadto NSA uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły ocenę zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z treścią decyzji ustalającej wzizt, jak i z treścią postanowień planu, nie naruszając art. 35 ust. 1. W stanie prawnym, obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, zgodność zamierzonej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym oceniana była w postępowaniu o ustalenie wzizt. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, decyzja o ustaleniu wzizt była wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Funkcja art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane ogranicza się do obowiązku do sprawdzenia, czy plan miejscowy nie uległ zmianie, a w związku z tym, czy decyzja o wzizt dla danej inwestycji nie wygasła. W tym zatem zakresie organ wydający pozwolenie nie mógł prawa naruszyć. Sąd Wojewódzki przeoczył, że w ówczesnym stanie prawnym przedmiotem decyzji o wzizt powinny być jedynie elementy wskazane w art. 42 ust. 1 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a nie szczegółowe rozwiązania, jak np. usytuowanie słupów oświetleniowych. Odnosząc się do wskazanych przez Sąd Wojewódzki naruszeń przepisów określających formę projektu budowlanego NSA wskazał, że nie jest wystarczające do przyjęcia, że uchybienia takie mogą prowadzić do uchylenia pozwolenia na budowę, gdy kontroli decyzji administracyjnej Sąd dokonał po upływie ponad czterech lat od daty wejścia pozwolenia na budowę do obrotu prawnego. Ponadto w ocenie NSA Sąd Wojewódzki nietrafnie ocenił stan sprawy, wskazując na zaistnienie naruszenia art. 10 i 28 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ponownie rozpoznając sprawę zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd , w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, odpowiadają przepisom prawa. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, iż Sąd nie dopatrzył się uchybień w stosowaniu przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie, poprzedzające wydanie kontrolowanych aktów administracyjnych, zostało przeprowadzone w sposób zgodny z przepisami procesowymi, zawartymi w k.p.a. Stronom - zgodnie z art. 10 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a.- zapewniono możliwość czynnego udziału w sprawie, zaś postępowanie wyjaśniające czyni zadość wymogom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W szczególności zaskarżona decyzja spełnia wymogi zawarte w art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie prawidłowości sporządzenia uzasadnienia i odniesienia się w nim do zarzutów zawartych w odwołaniu. Ponadto Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień przy zastosowaniu przepisów prawa materialnego, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) mogłoby być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. W szczególności projekt budowlany zawiera wszystkie prawem wymagane uzgodnienia i opinie oraz został sporządzony przez osoby do tego uprawnione. Art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nie zawiera wymogu szczegółowego wskazania w uzasadnieniu decyzji poszczególnych elementów procesu sprawdzenia zgodności projektu z planem miejscowym. Sytuacja, w której efektem takiego sprawdzania byłoby stwierdzenie naruszenia kryteriów zawartych w planach, w decyzji o warunkach zabudowy i w przepisach technicznych wywoływałaby działania organu określone w ust. 3 tego przepisu. Wówczas też obowiązek uzasadnienia stwierdzonych naruszeń stanowiłby istotny element postanowienia, wskazanego w art. 35 ust. 3 ustawy. Por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 42/06, LEX nr 319173. W kontrolowanym postępowaniu nie zachodzi także niezgodność pozwolenia na budowę z planem zagospodarowania przestrzennego. W stanie prawnym, obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, zgodność zamierzonej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym oceniana była w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "b" Prawa budowlanego, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (której podstawowym celem było stwierdzenie zgodności zamierzonej inwestycji z planem miejscowym) była wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę. W tym zatem zakresie organ wydający pozwolenie nie mógł prawa naruszyć. Organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę ma obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane), jednakże funkcja tego przepisu ogranicza się do sprawdzenia, czy plan miejscowy nie uległ zmianie, a w związku z tym, czy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla danej inwestycji nie wygasła. Zatem skoro organy, w wyżej określonym zakresie, przeprowadziły ocenę zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z treścią decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i z treścią postanowień planu, to nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Analiza pozostałych przedstawionych przez skarżącą zarzutów prowadzić musi do konstatacji, iż są one nieuzasadnione. Przede wszystkim podnoszone kwestie wykupu udziałów we współwłasności, prawdziwości oświadczenia składanego przez pozostałych współwłaścicieli oraz następstwa prawnego nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi. Analiza akt w przedmiotowej sprawie wskazuje, że inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedkładając prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w K. z dnia [...] grudnia 2000 r., sygn. akt [...] w sprawie zezwolenia inwestorowi na zabudowę nieruchomości nr 2. W/w postanowienie sądu powszechnego, wydane w oparciu o art. 199 k.c. zastępuje zgodę wszystkich współwłaścicieli na budowę obiektu budowlanego na nieruchomości będącej we współwłasności i stanowi tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Ponadto kwestie ewentualności prowadzenia przed sądem powszechnym postępowania mającego na celu uregulowanie stanu prawnego przedmiotowej działki czy zakwestionowanie prawa do dysponowania nieruchomością pozostają poza przedmiotem niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej i nie mogą być objęte zakresem dokonywanej aktualnie kontroli. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut skarżących, iż w rozpoznawanej sprawie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Z treści § 2 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji, jednoznacznie wynika, iż przedmiotowa inwestycja nie mieści się w katalogu przedsięwzięć dla których wymagane było przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.