II SA/Kr 903/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2021 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Wnioskiem z dnia 1 lipca 2020 r. J. F. zwrócił się do Burmistrza R. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy działki nr [...] w R. ([...]), na realizację odcinka zewnętrznej instalacji gazowej do budynku mieszkalnego na działce. Do wniosku inwestor dołączył: • promesę Zakładu Gazowniczego na dostawę gazu, • mapę zasadniczą w skali 1:500 oraz mapy ewidencyjne w skalach 1:500 i 1:1000 z informacją o działce, • projekt trasy zewnętrznej instalacji gazowej. Decyzją z dnia 28 sierpnia 2020 r. Burmistrz R. ustalił warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. W wyniku zaskarżenia decyzji odwołaniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzję z dnia 18 grudnia 2020 r. znak: [...] uchyliło decyzję I instancji z powodu naruszenia przepisów art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Następnie decyzją z dnia 2 marca 2021 r. znak [...] Burmistrz [...] orzekł o ustaleniu warunków zabudowy działki nr [...] w R. [...] - na cele realizacji odcinka instalacji gazowej (przyłącz do budynku mieszkalnego). Od decyzji tej odwołał się A. M., kwestionując prawo J. F. do działki nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 maja 2021 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks podstępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z zm.), w związku z art. 61 ust. l pkt 3-4 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z zm.), zwanej dalej "u.p.z.p." - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W jej uzasadnieniu Kolegium wskazało, że na mocy przepisu art. 63 ust. 2 u.p.z.p. "decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich". Z tej przyczyny - w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie ma znaczenia stan prawny objętej wnioskiem nieruchomości a wnioskodawca nie jest obowiązany do wykazania iż posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z podanych przyczyn Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględnia wniosków dowodowych przedstawionych przez skarżącego, bowiem stan prawny działki nr [...], nawet w przypadku gdy budzi on - w ocenie skarżącego - wątpliwości, nie jest przeszkodą w wydaniu decyzji a warunkach zabudowy. Niezależnie od tego - w aktach sprawy zalega "informacja o działce nr [...]" (wg. stanu na 08.07.2020 r.), zgodnie z którą J. F. jest właścicielem 1/2 części tej działki. Nie jest przy tym wymagana - w świetle art. 52 ust. 2 u.p.z.p. - zgoda współwłaścicieli nieruchomości na ustalenie warunków zabudowy. Wywodząc jak wyżej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło jednocześnie, że organ odwoławczy nie jest związany zakresem odwołania i jest obowiązany do zbadania zgodności z prawem samej decyzji oraz poprzedzającego jej wydanie postępowania. Przeprowadzone w tym zakresie badanie wykazało, że organ w sposób prawidłowy ocenił wszystkie okoliczności sprawy, przeprowadził analizę stanu prawnego i faktycznego oraz wydał decyzję z zachowaniem wymagań procesowych. Przedmiot postępowania - przyłącz gazu do budynku mieszkalnego - nie stwarzał istotnych trudności w rozstrzygnięciu. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. M., w dalszym ciągu kwestionując prawa inwestora do działki nr [...], objętej zaskarżoną decyzją. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik ustanowiony dla skarżącego z urzędu rozwinął zarzuty skargi w piśmie z dnia 17 grudnia 2021 r. podnosząc, że Kolegium naruszyło art. 138 k.p.a. oraz art. 52 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 3, art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie: 1. podczas ponownie przeprowadzonego postępowania w sprawie (po uchyleniu wcześniejszej decyzji przez SKO w N. S. decyzją z dnia 18.12.2020 r.) ponowne postępowanie w sprawie nie zostało przeprowadzone w sposób rzetelny, zapewniający czynny udział stron w każdym stadium postępowania, budzący zaufanie stron i rozstrzygający wszelkie wątpliwości w sprawie (czyli zgodny z m in. art. 7,8,9,10 k.p.a.) - A. M. nie doręczono postanowienia Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia 6.08.2020 r., uniemożliwiając jego zaskarżenie, 2. decyzja o ustalenia warunków zabudowy została wydana mimo, że wnioskodawca J. F. nie załączył do swojego wniosku, zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. pełnej charakterystyki inwestycji - danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko, 3. organ wydając decyzję o ustaleniu warunków zabudowy nie uwzględnił w całości art. 53 ust. 3 u.p.z.p., dokonując niepełnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego terenu. Decyzja ustalająca warunki zabudowy dotyczy instalacji gazowej. Położenie instalacji gazowej powinno być zgodne z odrębnymi przepisami ( m.in. rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie), które to regulują bliskość instalacji gazowej od budynków, kwestie zachowania odległości dla stref kontrolnych, a także powinno być zgodne z zasadą dobrego sąsiedztwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Ponieważ strony, z wyjątkiem pełnomocnika skarżącego, nie wykonały powyższego wezwania, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu mającym zastosowanie w tej sprawie wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przedmiotem postępowania jest budowa zewnętrznego odcinka instalacji gazowej (przyłącze do budynku mieszkalnego). Jest to obiekt liniowy, bowiem zgodnie z art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) pod pojęciem tym należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna (...). Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Zatem w niniejszej sprawie brak było potrzeby sporządzania analizy urbanistyczno – architektonicznej oraz badania dostępu inwestycji do drogi publicznej. W pozostałym zakresie wszystkie konieczne elementy stanu faktycznego zostały ustalone i prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego, zachowując przy tym wymogi proceduralne. Skarżący przede wszystkim kwestionuje uprawnienie J. F. do zainicjowania sprawy i uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy, nazywając go "dzikim lokatorem". Jak jednak wyjaśniło Kolegium i organ I instancji J. F. jest współwłaścicielem (udział ˝) działki inwestycyjnej, a ponadto na etapie ustalania warunków zabudowy kwestia dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie ma żadnego znaczenia. Kwestie uprawnień inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane badane są na etapie udzielania pozwolenia na budowę lub dokonywania zgłoszenia, natomiast z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy może wystąpić każdy, dla dowolnego terenu. W kwestii koniecznych uzgodnień Starosta [...], Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie i Minister Zdrowia dokonali tzw. milczącego uzgodnienia (zgodnie z art. 53 ust. 5 zd. 2 u.p.z.p. w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane). Jedynie Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K. w ramach uzgodnień wydał postanowienie z 6 sierpnia 2020 r. – przy czym w uzgodnieniu stwierdził, że prowadzona eksploatacja wód leczniczych nie będzie miała szkodliwego wpływu na realizację przedmiotowej inwestycji. W poprzednio wydanej decyzji kasatoryjnej Kolegium wytknęło, że organ I instancji naruszył przepis art. 53 ust. 5 u.p.z.p., stanowiący, iż uzgodnień o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Ten zaś przepis stanowi w § 2, iż organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. Pismo z dnia 23.07.2020r. nie zostało stronom doręczone. W ponownie prowadzonym postępowaniu wprawdzie uzgodnienia te nie zostały powtórzone, jednak w ocenie Sądu nie jest to uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – a tylko takie uchybienia przepisom postępowania mogą uzasadniać uwzględnienie skargi przez Sąd (art. 145 § 1 pkt lit. "c" p.p.s.a.). Po pierwsze: żaden z organów uzgadniających nie wniósł uwag ani zastrzeżeń do planowanej inwestycji, zatem dokonane uzgodnienia nie miały wpływu na jej treść, a po drugie: zgodnie z art. 53 ust. 5 zd. 1 u.p.z.p. uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Oznacza to, że nawet gdyby doręczyć skarżącemu postanowienie Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z 6 sierpnia 2020 r. to nie mógłby on zaskarżyć tego postanowienia. Również pozostałe zarzuty zawarte w piśmie pełnomocnika skarżącego z urzędu z dnia 17 grudnia 2021 r. nie znajdują potwierdzenia. W decyzji organu I instancji (pkt 2b) zaznaczono, jakie wymogi w zakresie ochrony środowiska powinna spełniać inwestycja podkreślając, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W decyzji zapisano też (pkt 2a), że inwestycja powinna spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie. W świetle powyższego należało dojść do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.