II SA/Kr 904/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : WSA Waldemar Michaldo WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr: [...] Prezydent Miasta K. orzekł o odmowie ustalenia dla S.K. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Rozbudowa o oficynę i przebudowa istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego (frontowego) na działkach nr [...] ,[...] (obr. [...]) przy ul. [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] ,[...] ,[...] (obr. j. w.)". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż nie zostały spełnione łącznie przesłanki wydania decyzji, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Objęta przedmiotowym wnioskiem nowa zabudowa w formie historycznej oficyny jest odmienna od sposobu zabudowy i zagospodarowania działek sąsiednich. Rozbudowa oficyny jest zaprzeczeniem zasady zachowania ładu przestrzennego stanowiąc w przestrzeni podwórka wyraźny dysonans. Projektowana nowa zabudowa generuje wskaźnik zabudowy w wysokości 60%, a więc większy od średniego wskaźnika zabudowy na całym obszarze analizowanym niezależnie od jej funkcji i większy od wskaźnika zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i wielorodzinnej z usługami wbudowanymi. Zachowanie zasady ładu przestrzennego wymaga, by zabudowa podwórka kontynuowała formę ryzalitową powtarzającą wysokość budynku frontowego, czyli 14 m do gzymsu i 17 m do kalenicy, a wnioskowane wysokości to ok. 8 m do gzymsu i 10 m do kalenicy, które w tym rejonie nie występują. Również wnioskowana geometria dachu (prosty, jednospadowy) nie nawiązuje do budynku frontowego, czy też innych oficyn aby tworzyć harmonijną całość, tylko do budynków magazynowych. Odwołanie od powyższej decyzji złożył S.K. , zarzucając jej naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wnoszący odwołanie zakwestionował ustalenie jakoby wnioskowana inwestycja nie spełniała warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wbrew twierdzeniom organu l instancji w przedmiotowej sprawie na obszarze analizowanym tj. na działce nr [...] występuje zabudowa oficynowa, w oparciu o którą organ l instancji miał możliwość ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Działka ta zabudowana jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z oficyną (znaczny gabarytowo obiekt) i usytuowaniu zbliżonym do wnioskowanego, a ingerującym w dużym stopniu w przestrzeń podwórza. Nie są zgodne z prawdą ustalenia organu, że na analizowanym obszarze zabudowa oficynowa występuje jedynie w formie ryzalitowej lub skrzydłowej, która nie wiąże się z dużą ingerencją w zabudowę podwórka. Działka nr [...] jest położona w stosunkowo bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji, co przemawia za koniecznością uwzględnienia jej sposobu zagospodarowania przy analizie zasad zagospodarowania wnioskowanego terenu. Wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie wymaga uzupełnienia analizy w zakresie zbadania możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji z uwzględnieniem zasad zagospodarowania działki nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] maja 2013 r., znak [...] działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647) oraz art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium powołało się na art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia wymienionych w nim przesłanek w tym m.in. tej, iż co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Powyższy wymóg nie został spełniony, gdyż objęta przedmiotowym wnioskiem nowa zabudowa w formie historycznej oficyny jest odmienna od sposobu zabudowy i zagospodarowania działek sąsiednich. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku jest bowiem rozbudowa o oficynę i przebudowa istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego (frontowego) na działkach [...] ,[...] przy ul.[...] , przy czym zgodnie z wnioskiem projektowana oficyna (o wysokości ok. 8 m do gzymsu i 10m do kalenicy) miałaby być usytuowana przy granicy z działką nr [...] i działką nr [...] - co niewątpliwie spowodowałoby ograniczenia w zabudowie na działkach sąsiednich Opracowana analiza urbanistyczno-architektoniczna wykazała, iż w zabudowa podwórek wewnątrz kwartału zabudowy ograniczonego ulicami: [...] występuje pojedynczo na działce nr [...] . Zabudowa ta wykazuje jednak odrębne cechy, do których zalicza się niewielkie gabaryty o funkcji magazynowo-garażowej. Natomiast dalej, w tym kwartale, zabudowa oficynowa występuje w formie ryzalitowej lub skrzydłowej - połączonej z budynkiem frontowym o wysokości równiej budynkom frontowym. Jak podano w treści tej analizy, budynki oficynowe integralnie związane z budynkiem frontowym nie stanowią dużej ingerencji w zabudowę, więc podwórko pozostawiają w odbiorze przestrzennym jako "wolne od zabudowy", gdzie budynki oficynowe integralnie związane są z budynkiem frontowym. Jako przykład wskazano zabudowę oficynową na działce [...] ,[...] ,[...] . Z uwagi na powyższe, w analizie terenu zalecono, aby w przedmiotowej sprawie zabudowę oficynową ograniczyć do niewielkich budynków przylegających do elewacji tylnej rozbudowywanego budynku. Zabudowa ta, w tej konkretnej sprawie, powinna być ograniczona do niewielkich dobudowanych części budynku mających formę ryzalitu czyli występu z lica w elewacji budynku w jego części środkowej, bocznej lub narożnej, prowadzonej od fundamentów po dach stanowiący jego organiczną część. Tymczasem wnioskowana zabudowa jest odmienna od wskazanego wyżej, a wynikającego z zaleceń analizy terenu sposobu zagospodarowania działek sąsiednich. Nie przewiduje bowiem takiej formy zabudowy, związanej z budynkiem frontowym i tym samym kontynuującej wysokość i geometrię dachu budynku frontowego, przez co nie tworzy też z budynkiem frontowym harmonijnej całości, a biorąc pod uwagę wnioskowane dla planowanej oficyny parametry (prosty dach i wysokość do kalenicy - ok. 10 m) nie można nawet przyjąć że stanowi nawiązanie do oficyn mieszkalnych na działce nr [...] - tylko do budynków magazynowych na działce nr [...] . W tej sytuacji należało zgodzić się z oceną organu l instancji, iż rozbudowa oficyny jest zaprzeczeniem zasady zachowania ładu przestrzennego stanowiąc w przestrzeni podwórka wyraźny dysonans. Przyznać też należy, że w sprawie tej zachowanie zasady ładu przestrzennego wymaga by zabudowa podwórka kontynuowała formę ryzalitową powtarzającą wysokość budynku frontowego, czyli 14 m do gzymsu i 17 m do kalenicy, a nie jak wnioskowane wysokości to ok. 8 m do gzymsu i 10 m do kalenicy, które w tym rejonie nie występują. Podkreślić należy, że stanowisko organu i instancji podzielił Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. , który w postanowieniu z dnia 15.01.2013 r., znak: [...] , wydanym w ramach uzgodnienia projektu zaskarżonej decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy potwierdził zasadność przesłanek organu l instancji i przyjął ustalenia w niej zawarte jako zgodne z przepisami ustawy z dnia 23.07.2003 r. o ochronie zabytków. Postanowienie to stało się ostateczne 23.01.2013 r. Odnosząc się do wniesionych w odwołaniu zastrzeżeń Kolegium stwierdziło, iż nie znajdują one uzasadnienia. Nie można bowiem uznać, że zaskarżona decyzja narusza przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także przepisy k.p.a. Organ l instancji wykazał, że wnioskowana inwestycja nie spełniała warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium przyznało, że w świetle orzecznictwa analiza funkcji oraz cech zabudowy nie ogranicza się wyłącznie do działek bezpośrednio stykających się z terenem inwestycji, ale obejmuje również działki znajdujące się w sąsiedztwie dalszym. Niemniej jednak w sprawie tej należy zauważyć, że działka, na której planowana jest inwestycja, położona jest w obrębie układu urbanistycznego Dzielnicy P. , wpisanego do rejestru zabytków (pod nr [...] decyzja z dnia 26.10.1981 r.) uznanego za pomnik historii "K. - historyczny zespół miasta. Kamienica objęta wnioskiem położona jest w kwartale zwartej zabudowy śródmiejskiej o zdefiniowanym urbanistycznie i architektonicznie charakterze, w obszarze zabudowy miejskiej. Działki w tym kwartale stykają się ze sobą tworząc przestrzenie o charakterze podwórek przydomowych. Dlatego słusznie głównie skupiono się na zabudowie tegoż kwartału. Nie można tutaj zgodzić się z wnoszącym odwołanie, że analogiczna do wnioskowanej zabudowa zlokalizowana jest na działce nr [...] zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z oficyną o kształcie i usytuowaniu zbliżonym do wnioskowanego, a ingerującym w dużym stopniu w przestrzeń podwórza. Działka ta nie jest bowiem położona w tym kwartale tylko przy ul. [...] i jak wynika z mapy budynek stanowi jednolitą bryłę. Nie ma na tej działce odrębnie usytuowanej oficyny. Dlatego też, trudno zgodzić się z twierdzeniem, że nie są zgodne z prawdą ustalenia organu, że na analizowanym obszarze zabudowa oficynowa występuje jedynie w formie ryzalitowej lub skrzydłowej, która nie wiąże się z dużą ingerencją w zabudowę podwórka. Kolegium stwierdziło, że organ l instancji nie występował o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, tylko uzgadniał projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy - co nie jest równoznaczne z odmową uzgodnienia decyzji ustalającej takie warunki. Niemniej jednak zauważyć trzeba, że uzgadniający organ podzielił stanowisko organu l instancji wyrażone w projekcie decyzji, co sugeruje, że gdyby uzgodnieniu podlegał projekt decyzji z ustalonymi dla przedmiotowej inwestycji warunkami zabudowy, to stanowisko tegoż organu uzgadniającego byłoby negatywne. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S.K. , zarzucając jej naruszenie 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia 17 sierpnia 2010 r. pomimo istnienia przesłanek do jej uchylenia, 2) art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne zastosowanie, 3) art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przesłanie do uzgodnienia decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i oparcie na takim uzgodnieniu tezy o zasadności wydania skarżonej decyzji, 4) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez rezygnację z wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, 5) art. 7 k.p.a. przez rezygnację z realizacji zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu, 6) art. 107 § 3 k.p.a. przez niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, 7) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, 8) art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady przekonywania, 9) art. 8 k.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywatel i do organów Państwa. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. , a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Kolegium błędnie przyjęło dopuszczalność uzgodnienia projektu decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy procedura planistyczna nie obejmuje możliwości uzgodnienia projektu takiej decyzji, a jedynie uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy. Oznacza to naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto zdaniem skarżącego Kolegium nie odniosło się do zarzutów odwołania, w szczególności nie dokonało oceny merytorycznej prawidłowości analizy urbanistyczno - architektonicznej. Pominięcie zarzutów odwołania w postępowaniu II instancji stanowi naruszenie art. 8, art. 11 i art. 10 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 2 pkt. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 poz.647 ze zmianami), zwanej dalej "ustawą o planowaniu", w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji (niż określone w pkt 1) ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do przepisu art. 61 cyt. ustawy warunki zabudowy można ustalić tylko wówczas, gdy inwestycja spełnia wszystkie warunki w wskazane w pkt. 1-5: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 powołanej ustawy - rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Ponadto § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się w oparciu o analizę urbanistyczno-architektoniczną, którą sporządza osoba uprawniona, wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, a zatem osoba o odpowiednim przygotowaniu zawodowym. Urbanista dążąc do zachowania ładu przestrzennego, w kontekście kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników nowej zabudowy o której mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu, musi w pierwszej kolejności prawidłowo wyznaczyć obszar analizowany tak, by analiza uwzględniała kontekst urbanistyczny i przestrzenny terenu oraz stanowiła podstawę do wyznaczenia cech nowej zabudowy. W niniejszej sprawie obszar analizowany został prawidłowo wyznaczony i opisany. W analizie urbanistyczno - architektonicznej z dnia 30 lipca 2012 r. opisano cechy charakterystyczne obszaru analizowanego podkreślając, że "kamienica objęta wnioskiem położona jest w kwartale zabudowy śródmiejskiej o zdefiniowanym urbanistycznie i architektonicznie charakterze". Przeanalizowano szczegółowo cechy istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym i w tym kontekście oceniono inwestycję objętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Sporządzający analizę urbanista stwierdził jednoznacznie, że "przedstawiona rozbudowa w formie historycznej oficyny jest zaprzeczeniem zasady zachowania ładu przestrzennego, stanowiąc w przestrzeni podwórek wyraźny dysonans". Ponadto w analizie wskazano, że średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy na obszarze analizowanym wynosi 51%, natomiast dla funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej i wielorodzinnej z usługami wbudowanymi wynosi 57%. Planowana inwestycja ze wskaźnikiem powierzchni zabudowy na poziomie 60% nie jest dopuszczalna, bowiem nie zapewnia ładu przestrzennego, czyli takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość. Podkreślić przy tym należy, że w analizie nie wykluczono całkowicie zabudowy oficynowej na objętym wnioskiem terenie, lecz wskazano, że należy ograniczyć ją do niewielkich budynków przylegających do elewacji tylnej przedmiotowego budynku - w tej konkretnej sprawie zabudowa powinna być ograniczona do niewielkich dobudowanych części budynku mających formę ryzalitu. W ocenie Sądu analiza została sporządzona prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia. Jej autor w sposób szczegółowy wyjaśnił i uzasadnił dokonaną przez siebie ocenę, a wnioski analizy nie budzą zastrzeżeń. Fakt, że w zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało wprost wyraźnej i bezpośredniej oceny analizy nie oznacza, że naruszyło art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wielokrotnie powołało się na wyniki analizy, szczegółowo je przytaczając. Tym samym należy przyjąć, że uznało ją za prawidłową - mimo, że wprost tego faktu nie zwerbalizowało. Zarzuty odwołania pod adresem analizy dotyczyły pominięcia działki nr [...]. Skarżący w odwołaniu wnosił wprawdzie o uzupełnienie wadliwej jego zdaniem analizy o ocenę zagospodarowania działki nr [...], jednakże w ocenie Sądu Kolegium prawidłowo uznało, że nie zachodzi taka potrzeba w niniejszej sprawie. Odnosząc się do tych zarzutów wyjaśniło, że działka nr [...] z uwagi na położenie nie może stanowić odniesienia dla planowanej zabudowy. Podkreślono, że działka ta nie jest położona w kwartale, w którym planowana jest inwestycja, lecz przy ul. [...]. Budynek tam usytuowany stanowi jednolitą bryłę, nie ma odrębnie usytuowanej oficyny. Z tego względu Kolegium nie podzieliło zarzutu, że nie są zgodne z prawdą ustalenia organu, że na analizowanym obszarze zabudowa oficynowa występuje jedynie w formie ryzalitowej lub skrzydłowej, która nie wiąże się z dużą ingerencją w zabudowę podwórka. Sąd całkowicie podziela ocenę dotyczącą działki nr [...]. Skarżący w odwołaniu wskazał na szerokie rozumienie pojęcia "działki sąsiedniej" jako działki znajdującej się w obszarze analizowanym. Takie rozumienie tego pojęcia nie oznacza jednak dopuszczalności określonej zabudowy w każdym przypadku, gdy na obszarze analizowanym znajduje się choćby jedna działka zabudowana w sposób "podobny". Należy bowiem cały czas pamiętać o ogólnej dyrektywie wynikającej z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nakazującej by w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz w sprawach ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy przyjmować ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. "Ład przestrzenny" należy przy tym rozumieć jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Planowana inwestycja położona jest w kwartale zabudowy śródmiejskiej. Natomiast działka nr [...] nie tylko nie leży w tym kwartale, ale w ogóle nie ma charakteru zabudowy kwartałowej. Nie można więc zgodzić się z argumentacją podniesioną w odwołaniu, iż "zarówno teren inwestycji, jak i działka nr [...] (...) wchodzą w skład jednolitego układu urbanistycznego". Słusznie autor analizy skupił się na zabudowie w granicach kwartału, bowiem ład przestrzenny wymaga, by zabudowa na terenie objętym wnioskiem była dopasowana przede wszystkim do zabudowy w obrębie tego charakterystycznego układu. Ponadto działka nr [...] położona jest na obrzeżach obszaru analizowanego, po drugiej strony ul. [...] , co również przemawia za jej nieuwzględnieniem, nawet jeśli "obie działki położone są w bliskim sąsiedztwie". Wreszcie Kolegium wskazało na istotne różnice pomiędzy planowaną zabudową a zabudową na działce nr[...] Wszystkie te argumenty przemawiają za przyjęciem, że istniejąca na działce nr [...] zabudowa nie mogła stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, bowiem nie mamy w tym przypadku do czynienia z takim ukształtowaniem przestrzeni, które utworzyłoby harmonijną całość. Innymi słowy zabudowa objęta wnioskiem naruszałoby ład przestrzenny na omawianym terenie. Z powyższego wynika również, że zarzuty dotyczące pominięcia niektórych argumentów podnoszonych w odwołaniu, a także niedostatecznego ustalenia stanu faktycznego są bezzasadne. W konsekwencji bezzasadny jest też zarzut naruszenia zasad sporządzenia uzasadnienia rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.). Z naruszenia tego przepisu skarżący wyprowadza zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady przekonywania i art. 8 k.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywatel i do organów Państwa. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził takich naruszeń. W skardze zarzucono także nieprawidłowe dopuszczenie możliwości uzgodnienia decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, co zdaniem skarżącego stanowi naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy zgodzić się, że decyzja negatywnie załatwiająca wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie wymaga uzgodnienia, o którym mowa w powołanym przepisie. Dokonanie takie uzgodnienia nie stanowi jednak uchybienia, które miałoby wpływ na treść rozstrzygnięcia, a tylko takie uchybienia przepisom postępowania powodują konieczność uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny. Postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 15 stycznia 2013 r. wydane na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. w istocie było zbędne, jednakże fakt jego dokonania nie miał wpływu na treść wydanych w niniejszej sprawie decyzji. Biorąc pod uwagę wszystkie opisane wyżej okoliczności należało przyjąć, że bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 61 ust. 1 tej ustawy i art. 138 k.p.a. Wobec powyższego skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.