II SA/Kr 904/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej T.S. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1340/17, o odrzuceniu skargi oraz zażalenia skarżącej T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1340/17, o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...], w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia I. odmówić przywrócenia skarżącej T. S. terminu do wniesienia zażalenia, II. odrzucić zażalenie. Pismem z dnia 28 września 2017 r. T. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego bez wskazania danych pozwalających na identyfikację zaskarżonego aktu. W skardze zawarty był wniosek o przyznanie prawa pomocy. W wykonaniu zarządzenia Referendarza Sądowego z dnia 2 listopada 2017 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji, a także o wypełnienie formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 17 listopada 2017 r. Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2017 r. Referendarz Sądowy ustanowił dla skarżącej adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w [...]. Zarządzeniem z dnia 28 grudnia 2017 r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] wyznaczył dla skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie adw. Z. D.. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę T.S. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 dalej "p.p.s.a.") wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi. Pismem z dnia 20 lutego 2018 r. (nadanym w dniu 22 lutego 2018 r.) skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, uzupełniła braki formalne skargi i wniosła o przywrócenie terminu do tegoż uzupełnienia. Nadto we wspomnianym piśmie skarżąca wniosła – zaznaczając, że jest to wniosek ewentualny – o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2018 r. o odrzuceniu skargi; do pisma załączone zostało zażalenie. W uzasadnieniu – nie separując okoliczności, które przemawiają za przewróceniem terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, i okoliczności, które przemawiają za przewróceniem terminu do wniesienia zażalenia – skarżąca przedstawiła sekwencję czynności w toku postępowania; zaakcentowała w szczególności, że wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi zostało doręczone samej skarżącej, a nie jej pełnomocnikowi z urzędu, mimo złożonego już wniosku o przyznanie prawa pomocy. W korespondencji otrzymanej z Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] nie było wzmianki o zarządzeniu w przedmiocie wezwania do usunięcia braków formalnych skargi. Pełnomocnik skarżącej podjęła niezwłocznie działania mające na celu nawiązanie kontaktu ze skarżącą, co nastąpiło w dniu 15 lutego 2018 r. Wtedy też skarżąca oświadczyła, której decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczy jej skarga. Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2018 r. Sąd przywrócił skarżącej T.S. termin do uzupełnienia barków formalnych skargi. W związku z tym zarządzeniem z dnia 18 lipca 2018 r. sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Kr 904/18 i obecnie pod tą sygnaturą jest prowadzona. Niemniej jednak, w aktach sprawy pozostaje wspomniane wyżej zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu – nie zostało ono cofnięte, toteż wymaga rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W ocenie Sądu okoliczności powołane przez skarżącą w piśmie z dnia 20 lutego 2018 r. uzasadniały przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (co znalazło wyraz w postanowieniu z dnia 4 czerwca 2018 r.), natomiast nie uzasadniają przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi z dnia 18 stycznia 2018 r. Zgodnie z art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zgodnie z art. 87 p.p.s.a. wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 zd. 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia jawi się jako złożony zachowaniem terminu, którego bieg w okolicznościach niniejszej sprawy należy liczyć od dnia 15 lutego 2018 r. (przyjąwszy że przyczyną uchybienia terminu był brak kontaktu skarżącej z pełnomocnikiem z urzędu). Został również dopełniony wymóg równoczesnego dokonania odnośnej czynności. W ocenie Sądu, sformułowana przez skarżącą argumentacja – jak już wyżej zaznaczono – uzasadniała przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, natomiast nie uzasadnia przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi z dnia 18 stycznia 2018 r. Postanowienie o odrzuceniu skargi wraz uzasadnieniem zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 9 lutego 2018 r. Ocena prawidłowości tego postanowienia – w ówczesnym stanie sprawy – mogła być dokonana przez pełnomocnika skarżącej na podstawie jego treści oraz akt sprawy, bez potrzeby kontaktu ze skarżącą. Zatem brak kontaktu za skarżącą, zdaniem Sądu, nie usprawiedliwia uchybienia terminu. Odmowa przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia powoduje, że zażalenie, jako wniesione z uchybieniem terminu, podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. Z tych względów, działając na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.